بعداز یکم گوش دادن حسابی حوصلم سر رفت.
یه نگاه به غذایی که درحال سرد شدن بود و یه نگاه هم به هامینی که گرم حرف زدن بود انداختم.
بیادبیه اگه بین حرفشون بپرم؟
نچی کردم و گوشیمو برای چک کردن پیولی و ایمیلام برداشتم.
چندروزی از کلاسهام جاموندم و با اینکه به دخترا اظهار کردم نگران نباشن و جزوههارو برام بفرستن ولی بازهم کلی پیام داشتم.
توی گپ گروهیمون یه توضیح کوتاه دادم که یه مشکل خانوادگی برام پیش اومده و به محض رفع شدنش برمیگردم سر کلاسا.
هرچندکه زیاد از اوضاع خانوادم نمیدونستن ولی با این چندوقت هم خوابگاهی بودن متوجه شدن که رابطم با خانوادم چندان جالب نیست.
وگرنه کیه که با وجود توی یه شهر بودن حتی تعطیلات میان ترم هم نخواد بره خونه؟
شاید همین هم دلیل مضطربیشون بود که پرسیدن کمکی از دستشون برمیاد یانه.
تشکر کردم و بعد از رد کردن با چند جمله اطمینان دادم که مشکلی نیست که نتونم حلش کنم.
بقیهی پیامامو که چک کردم با یه پیام غیر منتظره روبهرو شدم.
مدت پیام نشون میداد که چندساعت پیش دریافت شده.
« عصر بخیر خانم قیمی؛ صفایی هستم میل داشتم بپرسم وقت دارید دربارهی یه موضوعی باهاتون صحبت کنم؟»
صفایی؟ کدوم صفایی؟
هرچی در ذهنش گذراندم کسی با این اسم نمیشناختم.
«ببخشید به جا نیاوردم شما؟»
« مهدی صفایی… دایی لیلا.»
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت588
واقعا عاشق شدم با کف دست بزنم تو سر خودم.
فامیلی طرفو یادم حرکت کرده بود و آخرین بارهم جای سؤال کردن فقط تظاهر کردم که میشناسم.
یادم اومد که دیدار قبلی چطور برای مخفی کردنش با اسم کوچیک صوتش زدم.
سعی کردم گندی که زدمو جمع کنم.
« شامگاه بخیر آقای صفایی ببخشید که به جا نیاوردم. خوب هستید شما؟ در چه مورد میمیل داشتید بسؤال کرد؟»
پیامو که دادم فکر کردم استرسم یکم زیاده رویه.
خوب اسم طرفو یادم نمونده!
قرار نیست هرکیو که دوبار میبینم یادم بمونه کی به کیه آخه.
ولی کنجکاو شده بودم که چه کاری باهام داره.
گوشهی ناخونمو جویدم و زیر چشمی به هامین و میلادی که همچنان گرم حرف زدن بودن چشم دوختم.
« خواهش میکنم؛ ببخشید که مزاحمتون شدم ولی شمارهتونو از لیلا گرفتم. لیلا بیان کرد که کار عکاسی متفرقه انجام میدید. نابیان کرده نماند من یه پروژهی عکس برداری از یه محصولو دارم ولی خودم قراره تا چندوقت خارج از شهر باشم و نمیرسم انجام بدم میمیل داشتم ازتون بپرسم میتونید این کارو به عهده بگیرید؟ نمونه کارهاتونو قبلاً مشاهده کردم و به نظرم سبک عکاسیتون خیلی برای این پروژه مناسبه. اگه موافق باشید شرایطو براتون بفراستم.»
به این پیام تقریبا طولانی نگاه کردم و بعد از خوندنش تقریباً بلافاصله رد کردم.
« بسیار ممنون از لطفتون اما این چندوقت درگیر یه سری مشکلات خانوادگیام و متاسفانه فرصتی برای این کار ندارم.»
یه نگاه به نیم رخ زیبا و خیره کنندهی هامین انداختم و دکمهی ارسالو زدم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت589
اینجوری نیست که نخوام این کارو انجام بدم یا تو انتخاب کارهای پشنهادی گزنده باشم…
ولی در حال حاضر و با این اوضاع هامین فرصتی برای انجام کارهای دیگه ندارم.
فعلا اولویت من اونه…
هرچند یادآوری قرار داد کاری که با هامین امضا کردم باعث سر دردم میشه.
از لحاظ حقوقی هرچی زودتر باید کارمو توی شرکت شروع کنم!
« باشه مشکلی نیست… فقط کمکی از کف دست من برمیاد؟»
این پیامو یه پیام مودبانهی عادی در نظر گرفتم و جوابشو دادم.
«بهشدت ممنون حلش میکنم. ببخشید که نتونسم کمکتون کنم.»
فکر میکردم که این دیگه آخر کاره و حرفی برای اظهار کردن نمونده ولی برعکس تصورم خیلی بهسرعت پیام بعدی اومد.
« خواهش میکنم. اما اگه به هر کمکی احتیاج داشتید حتما خبرم کنید.»
« بهشدت ممنون »
تنها چیزی که به ذهنم میرسید گفتن همین کلمه بود.
گوشیمو تازه کنار گذاشته بودم که با شنیدن یه اسم از زبون میلاد گوشهام تیز شد.
ژینوس…
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت590
_ دانیال اظهار کرد که ژینوس قراره کارشو توی شرکت ریاحی شروع کنه.
_ اینقدر یهویی؟
_ منم نمیدونم چی شده ولی مگه قرار نبود برای توسعهی بیمارستان با تیم ما همکاری داشته باشه؟
به چهرهی متفکر هامین خیره شدم و دلم میمیل داشت بدونم با شنیدم اسم و خبرهای اون روباه مکار به چی فکر میکنه.
_ فکر میکنم بدونم میخواد چیکار کنه ولی مطمئن نیستم.
_ چیکار…
دیگه بیشتر از این نمیتونستم گوش بدم.
_ غذات یخ کرده.
سینیو برداشتم و روی پاهام گذاشتم و یه نگاه چپکی هم به میلاد انداختم.
_ بهتره تا بیشتر از این از دهن نیفتاده یه چیزی بخوری. صحبتهای کاریتونو بذارید برای بعد.
هرچند که تو قلبم غر زدم که صحبت از ژینوس اصلا هم صحبت کاری نیست.
یکم به پهلو حرکت کردم و به هامین نزدیکتر شدم.
_ یه لحظه ازت وحشت کردم محنا… شامگاهیه نساءخاتون شدی.
یه نگاه دیگه از گوشهی چشم به میلاد سرخوش انداختم.
هرچندکه الان یه راز مشترک باهم داریم ولی با حرف زدنت از ژینوس کلا گند زدی به رابطهی رازداریمون.
_ نساءخاتونم از قبل بیان کرد که حرف زدن از کار ممنوع…
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت591
_ آه جانشین نساءخاتونی؟
خیر جانشین نیستم فقط یه همسر حسودم.
یه همسر حسود که دوست نداره از دوست دختر سابق همسرش چیزی بشنوه…
چه برسه به اینکه خود جناب همسر ازش حرف بزنه.
از ترس اینکه باز برگرده و شروع به صحبت از ژینوس کنه روی موضعی که داشتم پافشاری کردم.
_ اول غذا…
سینی روی پامو یکم حرکت دادم و مجدداً هامین نزدیکتر شدم.
قاشقو بلاتکلیف توی کف دست گراهی شد و به غذا و نیم رخ هامین زل زدم.
تو این موقعیت من باید بهش غذا بدم دیگه نه؟
خوب هرچی نباشه واسه خودش سخته الان تنهایی غذا بخوره.
شاید بعدا بتونه عادت کنه اما الانو بعید میدونم بتونه از پسش بر بیاد.
اما نمیخوام خجالت بکشه یا احساس بدی بهش دست بده.
از گوشهی دیده به میلادی که بدون حرکت روی صنقلبی نشسته بود نگاه کردم.
خوب حرفاتو که زدی پاشو برو دیگه!
جلوی بقیه شاید سختش باشه غذا خوردن از دست من.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن