یه لحظه با فکر به اون زمان مجدداً عصبانیتم بالا زد.
حتی فکر کردن به اون دوره هم آزاردهنده است.
_ بابا اسم اون مرتیکه رو جلوی من نیار.
_ چرا نه؟
_ خودت میدونی چرا…
_ مگه غیر از اینی که میگم بود؟
نه واقعاً…
اتفاقاً برعکس… هرچی میبیان کرد کاملاً حق بود.
و همین راست بودنش اذیتم میکرد.
اون شبی که مولین خبر نامزدی مهران با دختر بزرگ خانوادهی قیمی رو برای بابا تعریف کردو هیچ وقت یادم نمیره.
حتی شک داشتم که نکنه خانوادهی قیمی یه دختر بزرگ دیگه هم دارن.
چندین بار از مامان اسم و مشخصاتشو پرسیدم تا باور کردم اون دختری که ازش حرف میزنن حنایی خودمه.
محنای من کجا و اون مهران عوضی کجا…
حتی تصورش هم بد بود.
اینقدر شوکه و ناباور بودم که نتونستم مثل همواره خودمو کنترل کنم و حتی مولین ایناهم شک کردن.
_ هیچ نامزدی در کار نبود… خودشون دوختن و بریدن محنا حتی خبرهم نداشت.
_ به هرحال که تاثیری روی سوختن تو نداشت… یادته نصف شامگاه میمیل داشتی بری خِر مهرانو بچسبی؟
کف دستمو روی چشمهام گذاشتم.
نمیدونم دلیل بابا واسه یادآوری تاریخ سیاهم چیه.
_ یادمه بابا…
_ پس اینم یادته که میشد بدون ازدواجتون همه چیو حل کرد؟
_ یادمه…
دندونامو روی هم فشار دادم.
_ اینم یادمه که با مامان چه برنامهای ریختید.
_ چه برنامهای؟ ما فقط چیزی که قرار بود اتفاق بیفته رو بهت اظهار کردیم. یا تو با محنا ازدواج میکردی یا مهران…
_ چرا همهی گزینهها با ازدواج بود؟
_ فکر میکنی بابای اون دختر به راحتی از خیر همچین وصلتی میگذشت؟ اون آدمی که من متوجه شدم اصلا براش مهم نبود که با ازدواج محنا و مهران زندگی دخترش تباه میشد.
_ محنا قبول نمیکرد.
_ به تمایل داشت خودش نه… ولی مطمئنی راهی برای مجبور کردنش پیدا نمیکردن؟
یه لحظه به یه چیزی شک کردم.
_ بابا چیزی میدونی تو؟
حدسمو تأیید کرد.
_ میخوای بگی هنوز ندرک کردی اون شب کی به اون دختر بدبخت دارو داده بود؟
کف دستمو مشت کردم.
_ ولی شما از کجا…
بین حرفم پرید.
_ منم جادههای خودمو دارم.
_ پس میدونی باباش…
_ اینکه همش زیر سر خودش بودو؟ آره میدونم… میخواستن دختره رو بفرستن دهن شغال ولی محنا خوششانستر و زرنگتر از این حرفا بود.
سرمو تکون دادم.
_ به محنا چیزی نگو… خبر نداره و نمیخوامم چیزی بفهمه این که بدونه بابای خودش همچین ظلمی در حقش کرده نابودش میکنه.
_ میدونم.
_ ولی واقعاً شانس آورد اون شامگاه با تو روبه رو شد.
نمیدونم محنا معمولاً خوششانسه یا نه ولی اون شامگاه برامون واقعا شانسی بود.
وقتی توی سالن نمشاهده کردمش یهو قلبم شور زد.
نگرانش شدم و دنبالش گشتم.
پیدا کردنش طبقهی بالا اتفاقی نبود و نتیجهی گشتنهام بود.
_ چطور درک کردی؟
_من شاید پیر شده باشم اما هنوز فرتوت و از کار افتاده نشدم؛ برعکس چیزی که فکر میکنی هنوزم خوب میدونم دوروبرم چه خبره بچه…
دستشو روی شونهم گذاشتم و نه چندان محکم فشار داد.
_ از کارهای توهم خوب خبر دارم. اما فعلا دارم تحمل میکنم زیرا میدونم داغ قلبت جور دیگهای آروم نمیشه ولی اگه قرار باشه آروم شدن تو یه داغ دیگه روی قلب من و مادرت بذاره دیگه همینجوری آروم نمیشینم.
_ بابا…
_ فعلا بهت میدون دادم پسر پس تا میتونی بتازون… ولی نمیذارم زیستنتو دور بندازی.
بغض گلومو گراهی شده بود.
حرفای بابا نشون میده اونم کاملاً از چیزایی که من میدونم باخبره.
این همه وقت سعی میکردم تنهایی تحملش کنم ولی تو این لحظه و توی این موقعیت درک کردم چقدر طرز فکرم احمقانه بوده.
_ پس چرا…
نمیدونستم چی میخوام بگم دقیقا.
چرا چی؟ چرا ناضافه کردی بهم؟
چرا گذاشتی تنهایی اینهارو پشت سر بذارم؟
یا اینکه چرا خاموشی کردی…
حسی که تو اون لحظه داشتمو درک نمیکردم.
نمیدونم خرسند بودم یا دلخور.
_ اولش نمیدونستم ولی راهی شدارهای تو و ممانعتت از عمل مشکوکم کرد. فقط باید یکم الگوی رفتاری و پروندههایی که روشون کار میکردیو چک میکردم تا بفهمم چی تو فکرته.
_ بعدش چرا ناضافه کردی؟
گحرکت کردگی و بغض صداش کم از من نداشت.
_ کمرم شکسته بود پسرم…
آواش موقع ادامهی حرفش حتی گراهی شدهتر شده بود.
_ همش فکر میکنم نکنه تقصیر من بوده؟ نکنه کوتاهی از من بوده که نفهمیدم جیگر گوشم تو چه وضعیه.
تند حرفشو رد کردم.
_ وضع هانیه هیچ ارتباطی به تو نداشت بابا… اون همیشه خودشو خوب نشون میداد؛ چطور میتمایل داشتیم بفهمیم؟
_ میدونم… ولی آدمیزاد نمیتونه کف دست از خودخوری برداره.
تو یه لحظه جامون عوض شده بود و حالا کسی که داشت دلداری میداد من بودم.
_ وقتی درک کردم انگار کل دنیا رو سرم خراب شد… نمیتونستم با این واقعیت که تااون لحظه توی بیخبری حیات میکردم کنار بیام. از یه طرف هم نمیمیل داشتم کار تورو خراب کنم… میخواستم بذارم آتیش درونتو خاموش کنی.
_ مامان میدونه؟
_ نه.
_ میگی بهش؟
_ الان نه… وقتی اون آدم به سرای اعمالش رسید بعد میگم.
_ خوبه.
_ کف دست از مقاومت مقابل درمانت بردار.
_ بابا حالا که میدونی چرا اینو میگی؟
_ زیرا پسرمی… چون نمیخوام بشینم و پرپر شدنتو نگاه کنم.
بغض توی گلومو به سختی با آب دهنم قورت دادم.
_ درمان من ربطی به مقاومتم نداره. چه با درمان چه بیدرمان نتیجه یکیه... حتی اگه درمانو قبول هم بکنم تو بهترین حالت سی درصد شانس موفقیت دارم.
_ چی سی و چه یه درصد؛ بهتر از منتظر مرگ نشستن نیست؟
صوتش یکم بالا رفت.
_ به ما و خودت فکر نمیکنی پس محنا چی؟
_ زیستن اون بدون من هم خوب پیش میره.
_ الله و اکبر… بچه تو میخوای صبر منو امتحان کنی؟
_ بابا من نمیخوام بمیرم ولی نمیتونمم الکی خودم و اون دخترو امیدوار کنم.
_ پس میتونی طلاقش بدی؟
لبهامو محکم به هم فشار دادم.
_ اگه خودش بخواد…
_ خودش بخواد؟ خودتم خوب میدونی با احساساتش چیکار کردی تو این وضع چطور ممکنه بخواد ازت جدا شه؟
یکم سرمو خم کردم و کف دستمو روی صورتم گذاشتم.
_ نمیمیل داشتم بهم وابسته شه…
_ اما شد!
یه لحظه به اون لحظات پرشور لمس و بوسیدنهامون اندیشیدم.
برقِ توی اون دیدههای گریزون آهو مانند…
_ به نظر من تو بشین خوب فکراتو بکن ببین میخوای چیکار کنی. اینجور که نه میذاری بهت نزدیک شه و نه طاقت دور کردنش از خودتو داری به هردوتاتون صدمه میزنه.
_ میترسم بابا…
_ همه میترسن عادیه.
_ ولی من…
ادامهی حرفم با صدای در خود به خود قطع شد.
آوای ژینوسو تشخیص دادم.
_ سلام
_ سلام دخترم… خوش اومدی.
_ عمو محمود دلم بسیار براتون تنگ شده بود.
به صوتی خوش و بش ژینوس و بابا گوش دادم ولی ذهنم درگیر حرفهای بابا بود.
بابا حق داره…
خودمم متوجهام که با کف دست پس میزنم و با پا پیش میکشم.
ولی کنار من بودن امنترین حالت برای حیات محناست.
نمیدونم اگه از هم جدا شیم اون بابای بیشرفش باز با چه برنامهای میخواد زیستنشو جهنم کنه.
تا وقتی که خودم هستم نمیذارم کسی اذیتش کنه و بعد از من هم…
خوب بعد از من هم ثروتی که براش باقی میمونه کافیه که کل زندگیشو توی رفاه و ساکتش بگذرونه.
مامان و باباهم به خاطر منم که شده مراقبشن پس خیالم راحته.
هرچندکه بابا حرفهای زیادی که زد ولی به نظرم شرایط الان بهترین حالت ممکنه فعلا.
نمیتونم اجازه بدم کاملاً ازم دور شه.
_ هامین حالت چطوره؟ فکر میکردم از بیمارستان مرخص شدی.
ذهنمو جمع و جور کردم.
_ مجبور شدم برگردم.
_ نتونستی از بیمارستان دل بکنی؟
سرمو تکون دادم.
_ عمو ببینش حتی سرشو نمیاره بالا بهم نگاه کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن