سرسختانه ساکت موندم و گوشهی لحافو محکم چسبیدم.
چند ثانیه سکوت شد و ذهن من باز برگشت به جملهی اولش…
این دل منم واقعا بیجنبه است.
یکم ملافه رو پایین کشیدم تا حدی که فقط دیدههام بیرون باشه.
به محض بیرون اومدن باهاش نگاه تو نگاه شدم.
یه لحظه ابروشو بالا انداخت و تا به خودم بیام مثل گرگ گرسنه روم خیمه زد.
ملافه رو کنار انداخت و با نگاههای عجیب بهم نگاه کرد.
چیز غریب و نفس گیری توی نگاههاش بود که درکش برام سخت بود.
انگار میتونستم توی نگاههای آتیش بازیو ببینم.
مثل ابریشمی بود که نخ به نخ منو درگیر خودش میکرد…
ابریشمی که از بهشدت وقت پیش مشغول پیچیدن دور دلم شده.
اینقدر محکم و درهم که دیگه مسیری برای فرار ندارم.
این احساس هم گیج کننده بود و هم غافلگیر کننده.
اولین عشق من…
عشقی که برای ما مثل یه فاجعه به نظر میرسه.
چیزی که دوتامون به خصوص هامین میتمایل داشتیم ردش کنیم و کاملاً برخلافش حرکت کنیم.
حداقل برای من که توی این لحظه کاملاً دست از این کار برداشتم.
ولی هامین چی؟
چرا درک احساسات اون اینقدر پیچیده است؟
اینکه به چی فکر میکنه و چیکار میخواد بکنه….
یا اینکه احساسش به من چیه؟ اونم همونقدر که دوستش دارم منو دوست داره؟
همه و همش برم سواله.
ولی از اونجایی که نمیشه از این احساس رها شد پس بهتره فقط منتظر بمونم و ببینم چی میشه.
سرشو که برای بوسیدنم خم کرد چشمهامو بستم و با جون و قلب بوسههاشو پذیرا شدم.
……………..
بعد از اینکه یه دور بوسیدن و عاشقی بازی محدودو تجربه کردیم با آوای غرغر شکمم متوجه شدم که چقدر گرسنهام…
فقط یه نگاه به ساعت کافی بود تا بفهمم چقدر از ظهر گذشته.
واقعا به عنوان کسی که مونده از یه شخص مریض پرستاری کنه از خودم ناامید شدم.
بدن تب دارمو جمع و جور کردم و روی تخت قرار گرفتم.
کف دستمو روی لبهای پف کرده و یکم دردناکم کشیدم و یه نگاه هم به در سرویس بهداشتی انداختم.
ده دقیقه است که اون توئه.
واقعا اگه توی بیمارستان نبودیم فکر کنم وضع یکم بغرنج میشد.
از روی تخت قد بلند شدم و با چند قدم آرام سمت در سرویس راهی شدم.
دستی که برای زدن در کشیده شده بودو عقب کشیدم گوشهی ابرومو خاروندم.
قبل از اینک تصمیم بگیرم چیکار میخوام بکنم در سرویس باز شد و هامین توی قاب در نمایان شد.
مبهوت یه قدم عقب رفتم و کف دستمو روی سینهم گذاشتم.
_ چی شده؟
_ هنوز ناهار نخوردیم.
ابروش بالا پرید.
با کف دست به مبل و میز روبهروش اشاره کرد.
_ مولین غذا آورده.
به چند پاکتی که روی میز بود نگاه کردم و سرمو محکم تکون دادم.
بدون خیره شدن بهش سمت میز رفتم و مشغول درآوردن ظرفهای مختلف غذا شدم.
الان سرم گیج و منگه و بهتره به چیزای دیگه فکر نکنم.
تازه در حال حاضر واقعا گرسنمه…
این یه روزگار گذشته به سختی میشه اظهار کرد چیزی خوردم.
هرچند آزردهی اجازه نمیداد چیزی احساس کنم.
ولی حالا که هامین بیدار شده و یه دوره فعالیت جسمی نه چندان شمشاهده کردو در حد بوسیدن و لمس کردن پشت سر گذاشتیم شکمم شروع کرده به اعتراض.
بهشدت بهسرعت در آوردن ظرفهارو تموم کردم و روی میز چیدم.
هامین که کنارم قرار گرفت آروم و نامحسوس یکم خودمو کنار کشیدم که جا برای جای گرفتنش باز شه.
با وجود اینکه گرسنه بودم ولی بهشدت خیلی آروم غذا میخوردم.
کاملاً با احتیاط لقمههای کوچیک برمیداشتم و آرومی هر لقمه رو میچشیدم و میجویدم.
البته که این کارو به خاطر لذت بردن از غذا انجام نمیدادم!
گوشهی لبم چاک خورده بود.
برای درد نیومدمش مجبور بودم آروم غذامو بخورم.
واقعاً شوق و ذوق زیادی داشتن هم سختیهای خودشو داره.
زیر دیده به هامین که درحال خوردن غذاش با لقمههای گنده بود نگاه کردم.
قلبم میتمایل داشت ازش بپرسم مگه سگی که اینجوری گاز میگیری آخه.
منو از غذا خوردن انداخته ولی اشتهای خودش باز شده.
ولی طبق معمول با متوجه شدن غذا خوردنش نتونستم حتی یه کلمه اعتراض کنم.
ولی آخ از لبم…
_ حنا…
سرمو سمتش چرخوندم و پلک زدم.
_ جانم؟
_ خوبی؟
نه والا لبم چاک خورده!
سرمو تکون دادم.
_ بلند شو.
_ چی؟
_ بلند شو.
با گیجی سرپا شدم.
_چرا…
حرفمو تموم نکرده بودم که کف دستهاش کمرمو گراهی شد و سمتش کشیده شدم.
به خودم که اومدم از پهلو روی پاهاش جای گرفته بودم.
انگشتشو گوشهی لبم کشید.
صورتمو از دردش جمع کردم که حرکت انگشتش ملایمتر شد.
_ زخم شده.
سرشو خم کرد و یه بوسهی سطحی گوشهی لبم زد.
_ اما من دوستش دارم.
دوست داری؟
چیو؟ لبمو یا زخمشو؟
خاک بر سرم نکنه سادیسم داره؟
با این فکر سرمو یکم عقب کشیدم و با دیدههای گمسرور شده و مشکوک نگاش کردم.
طبق معمول دهنم قبل از پردازش مغزم باز شد.
_ سادیسمی؟
یه ضربهی نه چندان ملایم که روی پیشونیم جای گرفت به خودم اومدم.
با یه آخ آروم دو کف دستی پیشونیمو چسبیدم.
_ اگه این فکر که میخوام ذره ذره مزهتو بچشم و بخورمت یعنی سادیسم داره پس جوابم مثبته.
نگاههامو براش ریز کردم و ابروهامو در هم کشیدم.
البته همهی این کارها ظاهری و برای پوشوندن خجالتم بود.
وگرنه توی قلبم داشتن قند آب میکردن!
هرچند شاید باید بترسم از این جملات خطرناک و لحن خطرناک تر ولی خب فعلا دیده و گوشم کر شده.
بار دیگر که خم شد و لبمو با احتیاط بوسید اون اخم نمایشیمم از بین راهی شد.
نیشم باز شد.
_ میتونی بخوری.
یکم به هم نگاه کردیم که آروم گوشهی لبش بالا حرکت کرد.
خم شد و پیشونیمو بوسید.
_ باشه… مطمئن میشم از وعدهی غذاییم لذت ببرم.
گوشهام که داغ شد میل داشتم از روی پاش قد بلند شم که بازوشو دور کمرم محکمتر کرد.
یکم خم شد و با کف دست آزادش یه تیکه کوچیک گوشتو سر چنگالش زد و جلوی دهنم گرفت.
ناخوداگاه با حرکاتش هممسیر شدم و دهنمو باز کردم و گوشتو خوردم.
به نظر میرسید حتی دیدههاشم تبسم میزنه.
این روی هامینو هیچوقت نمشاهده کرده بودم.
یعنی هامین خارج از کشور و مدت دانشگاه اینجوری بوده؟
اینقدر آروم و شیرین؟
انگار هامین موضوع غذا دادن به منو بسیار جدی گرفته بود.
بسیار با توجه و دقت تیکههای کوچیکو روی چنگال میزد و جادهی دهنم میکرد.
بعدش هم خودش با همون چنگال غذا میخورد.
کم کم ظرفهای روی میز از پر به نیمه خالی و خالی کامل پیش حرکت کرد.
در کمال تعجب بیشتر غذاها وارد شکم هامین شد.
پس میشه نتیجه گراهی شد روحیهش خوبه الان؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن