توی چهره و حالت بدنش هیچ خبری از جدیت و اون حس دوری که الان داره نبود.
بیشتر شبیه یه پسر جوون بدون دغدغه به نظر میرسید که داره با دوستهاش خوش میگذرونه.
کل بدنم چشم شده بود و به هامین که تازه پا توی دورهی جوونیش گذاشته بود خیره شدم.
اینقدر محو متوجه شدن هامین شده بودم که یکم طول کشید تا تونستم دختری که کنارش جای گرفته بودو تشخیص بدم.
ژینوس….
یه چیزی گفت و سمت هامین چرخید؛ اونم با خنده سرشو به سمتش خم کرد.
بعداز اون بار دیگر تصویر دور میز چرخید و ژینوس هم فیلمو قطع کرد.
_ این فیلم…
_یه کلیپ از دورهمی با دوستها و بچههای دانشگاهمون بود.
ذهنم اینقدر درگیر هامین متفاوتی که توی فیلم متوجه شدم، بود که نتونستم بهشدت به حالتهای اون توجه کنم.
آروم زیر لب گفتم:
_ بسیار تغییر کرده.
صوتم زمزه وار و بیشتر چیزی بود که داشتم بهش فکر میکردم.
ولی انگار اون که نزدیک من نشسته بود شنید که گفت:
_ اره… بسیار زیاد.
واقعا هم تغییرش چشم گیره.
شاید همش چند ثانیه و توی یه نمایشگر مشاهده کردمش اما همین هم کافی بود ببینم چقدر راحت و طبیعی میخنده و با بقیه ارتباط داره.
این هامین آزاد و پراز آرامش برای من غریبه است.
و این آزارم میداد…
اینکه بسیار از جنبههای هامین هست که هنوز نمتوجه شدم و نمیدونم.
اینکه حتی نمیتونم بفهمم به چی فکر میکنه….چیارو دوست داره و از چه چیزهایی بدش میاد…
اینکه اینقدر بینمون فاصله هست، بسیار بسیار زیاد داره آزارم میده.
_ این فیلم برای قبل از مریضیشه؟
_ اره. برای چندسال قبل از اینه که دکترا بیماریشو تشخیص بدن.
و ژینوس تونسته اون هامینو ببینه و باهاش درارتباط باشه…
نه تنها ژینوس که الان حتی میلاد، امیر و دانیال یا هرکس دیگه ای که توی اون دوران به هامین نزدیک بوده برای نگاهام خوشایند نیستن.
لیوان آب میوهمو برداشتم و برای پوشوندن حسادت غیر منطقی و بیقلبیلم یه قلوپ خوردم.
شاید هم نباید گفت حسادت…
بیشتر شبیه غبطه خوردنه… به اینکه اینقدر دیر هامینو شناختم و باهاش آشنا شدم.
و یا شایدم زیرا توی یه لحظه فهمیدم من هیچی از گذشتهی هامین نمیدونم.
هنوز حتی نتونستم قلبیلش برای رد درمانو هم بفهمم.
………..
پشت میز کنار هامین جای گرفتم.
از لحظهای که پیامشو دیدم تا وقتی که توی رستوران و پشت میز نشستیم توی یه لحظه سپری شد.
از اینکه بالاخره یه فرصت برای بیرون اومدن و باهم بودن داشتیم خرسند بودم.
میشه اضافه کرد این اامان شامیه که باهم و بیرون و از خونه میخوریم…
خوشحالم…
ولی اگه تنها بودیم خوشحالتر میشدم.
نگاه پرکینهمو از مبینی که روبهروم مشغول بازی با گوشیش بود به سمت ژینوس که مقابل هامین قرار گرفته بود کشوندم.
گارسون که با منوی غذا اومد بالاخره نگاهمو ازشون گحرکت کردم.
با دلخوری به پشتی صنقلبیم تکیه دادم و زیر چشمی هامینو دید زدم.
_ چی میخورید؟
_ برای من فرقی نداره دایی هرچی سفارش دادی برای منم بگیر.
مبین سفارش دادنو از سر خودش باز کرد و دوباره سرشو توی گوشیش فرو برد.
بیتوجه به منویی که مقابلم و روی میز بود بهش نزدیک شدم تا از منوی توی کف دستش غذاهارو ببینم.
کف دستمو روی کف دستش گذاشتم و بیتوجه به عکسالعملش منورو یکم سمت خودم کشیدم.
با یه نگاه ساده متوجه شدم که هیچی از غذاهای ایتالیایی سر در نمیارم پس اتفاقی کف دستمو روی یکی از اسمها گذاشتم.
_ این یکی.
_ پس یه پانزانلا لطفا… ژینوس تو چی؟
دستهاشو زیر چراکههش زد و یکم به سمت هامین خم شد…
چرا عرض این میزهارو اینقدر کوچیک ساختن؟
_ خودت که بهتر میدونی چی دوست دارم بخورم.
توی دلم براش زبون درازی کردم…
ایشالا از گلوت پایین نره.
_ یه چیتی برای خانوم و یه اسوبوکو هم برای من… ممنون.
منو رو بست و به گارسون تحویل داد… اما من دیگه صندلیمو ازش دور نکردم.
حالا شاید حضور مبینو بتونم درک و هضم کنم؛ هرچی نباشه یه گوشی بمتوجه شد دستش نقش روحو براتون ایفا میکنه ولی قلبیل حضور ژینوس خانومو اینجا نمیفهمم…
شاید من بخوابم با شوهرم یه شامگاه رمانتیک داشته باشم تو چرا مثل لامپ وسطمون سبز شدی؟
آدم نباید یکم درک و شعور داشته باشه آخه؟
هامین یه غلطی کرد دعوتت کرد تو چرا قبول کردی…
کف دستمو زیر میز دراز کردم و یه نیشگون از رون پای هامین گراهی شدم.
چقدر هم سفت بود. اصلا گوشتش زیر دستم نیومد…
بعدهم بهسرعت کف دستمو برگردوندم عقب و به جلوم زل زدم.
انگار نه انگار که من بودم…
متوجهی چرخوندن سرش به سمتم شدم ولی بهشدت مقید از نگاه کردن بهش خودداری کردم.
صوتی زمزمهشو نزدیک گوشم شنیدم.
_ بیشفعالی یا مشکل روانی داری نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن