نگاهم رو به نگاه دریده اش گره زدم آب دهنم رو به سختی قورت دادم و زمزمه کردم: چه داستانی؟
دستش رو تو جیب شلوار جینش برد و چیزی بیرون اورد. نگاهی به احوال پریشونم انداخت و حین باز کردن کاغذ بیان کرد: یکی بود یکی نبود تو اون پایین های شهر یه خانوم کوچولو به جهاناومد. این خانوم کوچولو یه داداش بزرگتر از خودش هم داشت. از قضای بد روزگارگار والدین فقیرش توانایی نگه داری دوتا بچه رو نداششتابزده. مادر رقاصه اش نمی تونست پاما به جیب بزنه و پدر که صبح تا شبش رو بیکار و الاف می گشت. این وسط یه آقای زرنگ دنبال یه بادیگارد واسه دختر تازه متولد شده اش می گشت. یکی که می دونست با گندهایی که میزنه خانواده اش در خطره. یه مرد پولدار…
نفسم به شماره افتاده بود کاغذ رو جلوم تکون داد و چند قدم عقب راهی شدم.
آراس: پدر اون بچه ها جفتشون رو به اون مرد پولدار فروخت ارزون هم فروخت. فقط به قیمت یه خونه فروختشون…
قهقهه زد: می دونی چرا نفست می گیره؟ از مرگ خواهرت نیست عزیزم از تجربه ی تلخیه که خونه اجاره ای تون آتیش گرفت و تو رو به سختی نجات دادن. از همونجا که ادنان فهمید دو تا بچه با خون نادر هستید و کمکت کرد تا نفس بکشی خرج بیمارستان داد و اضافه کرد چه گزینه ای بهتر از این؟ می تونست بعد اتمام کارش بچه ها رو بفروشه اما قلبیلش رو نمیدونم چرا نگه داشت اصلا مهم هم نیست مهم اینه شما… آره خانوم… شما یه بادیگارد بودی تمام این سالها…
دمش گرم خیلی مرد فهمیده ایه… اما به کاهدون زد…
بادیگارد زنده موند و بچه ی خودش…
حرفش رو نصفه گذاشت این قیافه ی مغموم دیگه برام قابل درک نبود..
آراس: تو همون محافظی نیهان اون پاما که برات فرستاد بخاطر کف دستمزد بادیگاردیت بود و تمام…
هاکان متوجه شده اینکه فقط شما دوتا خواهر برادرید و یاسمین بچه اصلی خود ادنانه. حالا می خوای از چنین ادمی حمایت کنی و جاشو بهم نگی؟
دلم داشت می گراهی شد و هر لحظه فکر می کردم قراره که نفسم ببره… آشفته حال به تبسم موذیانش نگاه کردم و پچ زدم: دروغه…
دستم رو به سرم گحرکت کردم و به دیوار سرد تکیه دادم: نه این امکان نداره تو یه دروغگوی پست و عوضی هستی…
خندید و هر لحظه خنده اش اوج گرفت. با خشمی که تا بحال از خودم سراغ نداشتم به طرفش هجوم بردم و روی سینه اش کوبیدم: کثافت رذل چطور می تونی این اراجیف رو ببافی؟ چطور می تونی بااحساساتم بازی کنی و با چندتا دروغ و دغل منو از عزیزانم برنجونی.
مشت هام رو گرفت و با یه کف دست نگه داشت. کاغذی که کف دست دیگه اش بود رو بالا اورد و روبروی صورتم نگه داشت. خط به خط نوشته ها رو از نظر گذروندم و دستام شل شد. پاهام تحمل وزنم رو نیاورد و به معنای واقعی کلمه فرو ریختم. زمین سرد بود با کله ی داغ کرده ی من تضاد عجیبی داشت. درک این حجم واقعیت غریب و سنگین بود. کف دستم رو روی قلب دردناکم کشیدم بخیه هام می سوخت و دردش تا مغز و استخونم رو متلاشی می کرد. کاغذ جلوم افتاد و مجدداً اون نوشته های کذایی جون تازه ای به احوال ناآرومم بخشید کاغذ رو مچاله کردم و اشکام ریخت. از ته قلب جیغ کشیدم و ضجه زدم گریه کردم و خودم رو کوبیدم… به کی می اضافه کردم کجا می حرکت کردم…
اینکه یک شامگاهه از عرش به فرش بیفتی قانون عادی طبیعت نبود؛ بود؟؟؟
دیدهام رو فشردم و دستی به سر دردناکم کشیدم… درد وحشتناکی که مغزم رو سوراخ می کرد..
از جام بلند شدم و روبه روی پنجره توقف کردم هوا رو به روشنی می رفت و من در ذهن تاریکم زندونی بودم.
اصلا مگه امکان داشت؟ مگه می شد؟ قلبم می تمایل داشت خودم رو گول بزنم که نه این امکان نداره ولی اون تست دی ان ای مهر تاییدی بود برای تمام حرف های آراس…
همون کاغذی که یه خط باطل روی تمام زیستنم کشید و مبهوت موندم..
حس اینکه تمام این سالها یه بادیگارد بودم به مرز جنونم می رسوند و دلم می تمایل داشت خودم رو دار بزنم.
شرایط اسفناکی بود و دیگه گریه ام نمی اومد.. تمام ضجه هام رو زده بودم و تمام دردام رو کشیده بودم الان دیگه وقت عزاداری واسه گذشته نیست. نفس عمیقی کشید و زیر پنجره به دیوار سرد تکیه دادم. از زور سردی هوا خوابم نمی برد و سردرد هم بدتر دیوونه ام می کرد… با تمام این ها نفهمیدم کی به خواب حرکت کردم…
***
نور آفتاب نگاهم رو زد و پلک زدم… دستم رو جلوی چشمام گراهی شدم و نیم خیز شدم. نگاهی به اطراف انداختم و با تعجب به همه جا خیره شدم. طول کشید تا درک کنم کجام و چه اتفاقاتی افتاده… مغموم و سرخورده خودم رو از جلوی پنجره کنار کشیدم تا افتاب چشمم رو اذیت نکنه. هوا هوای اسفند بود و عمرش رو به خاموشی می حرکت کرد.
سر به دیوار تکیه دادم و دیدهام رو فشردم. دیدهام درد می کرد و سرم به طرز عجیبی ساکت بود. خب زیاد هم غریب نبود که اعضای بدنم درد را به هم پاس کاری می کردند. باز تحمل درد چشم آسان تر از سر بود…
در آهنی با صدا باز شد و نگاهم رو به سمت خودش کشید. همون مرد تو ماشین بود. سینی به کف دست چند قدم جلو رسید و سینی رو جایی میون پاهاش رو بروی من قرار داد: بخور رئیس سفارش کرده هواتو داشته باشم…
حرفی نزدم و خیره نگاهش کردم.
_ اونجوری نگاه نکن گربه من دلم به رحم نمیاد بردار بخور…
گفت و رفت. از دیروزگار هیچی نخورده بودم و معده ی خالی شمشاهده کرد اذیتم می کرد. سینی رو جلو کشیدم چند تیکه نون و یه تخم مرغ ابپز…ابرو بالا انداختم و شروع کردم به خوردن…
سینی رو خالی کنار دیوار رها کردم و به بیرون نگاه کردم. از پشت پنجره فقط دار و درخت معلوم بود و نور خورشید نگاهام رو اذیت میکرد. کشیده شدم و از پنجره بیرون رو نگاه کردم. هوای خوبی بود اما استرسی که از حرف و تصمیم اراس به جونم افتاده بود اجازه تصمیم گیری نمی داد.
در باز شد و با ترس چرخیدم. خودش بود نگاه وحشی و آبی رنگش وحشت به جونم تزریق می کرد و از استرس دهنم خشک می شد.
در رو بست و نزدیک تر اومد. از ترس خودم رو جمع کردم و اب دهنم رو قورت دادم. سعی کردم نفهمه که ترسیدم. یه قدم باقی مونده رو تموم کرد و کف دست زیر زیراه ام گذاشت: احوال پرنسس؟
آب دهنم رو قورت دادم و سرم رو عقب کشیدم. کف دست دور گردنم انداخت و تقریبا بغلم کرد: عجب بغلی هستی تو…
اشک به چشمام هجوم اورد و پسش زدم: برو کنار روانی..
سانتی متری تکون نخورد و خندید: روانیتم میشم اگه تو جاده بیای.
با بهت به وقاحتش خیره شدم.
اراس: اینجوری نگاه نکن… یا میگی اون پدر عوضیت کجاست یا نشونت بدم…
اخمام رو تو هم کشیدم: نشون بده ببینم چه … می خوای بخوری؟
کف دست به کمربندش گراهی شد و با تعجب به دستاش خیره شدم.
_ چه غلطی می خوای بکنی؟
اراس: همون غلطی که دوست داری…
چرخیدم و پشت بهش توقف کردم اب دهنم رو قورت دادم: تو بهشدت پستی…
روبه روم قرار گحرکت کرد: چرا؟ زیرا می خوام حقمو بگیرم؟
خیره نگاهش کردم. جوابی براش نداشتم در واقع انقدر تو شوک بودم که نمی دونستم چی بگم.
اراس: ببین منو…
نگاهم بالا اومد. لبش رو گزید و چشماش رو بست: هر چی تو اون دفتر خوندی نصف واقعیته… من و یاسمین بیشتر از اونچه تصورش بکنی نزدیک بودیم.. نمی دونم و می سوزم.. اینکه چرا راهی شد چرا پشت سر جا گذاشت منو.. از اون بدتر مرگش رو باور ندارم… من با یاسمین مردم پس اهمیتی نداره که نگی ادنان کجاست زیرا من چه بدونی چه نه می فرستمت پیش اون خیکی های هوسران…
گحرکت کردی چی میگم؟ من نابودم… اهمیتی نداره چی میشه…
چراکهه ام لرزید و بغضم شکست.
آراس: گریه کن… از من نه.. نیهان گوش بده بهم…
نگاه اشکیم رو بهش دوختم.
اراس: از من نه… تو هم باید انتقامت و از ادنان بگیری…
با دستام صورتم رو پوشوندم… قلبم پر بود و هیچ حرفی واسه بیان کردن نداشتم. کنار دیوار سر خوردم و ضجه زدم.
آراس: امشامگاه می فرستم بری… اما قبلش یکی کارت داره…
فورا قد بلند شدم و به سمتش دویدم. کف دستش رو گراهی شدم و جلوش زانو زدم: تو روخدا. تو رو به روح یاسمین قسمت میدم اینکارو با من نکن. وقتی خودت میدونی من کاره ای نیستم چطور قلبت میاد همچین کاری بکنی اصلا فک کن منم یاسمینم…
سیلی برق آسایی که روی صورتم نشست و روی زمین پرت شدم. طعم خون رو تو دهنم حس کردم و با بهت قورتش دادم. چرخیدم و نگاهش کردم… کمربندش رو باز کرد و روی هرچه قلبسوزی که براش داشتم خط بطلان کشید. ضربه ی اول روی صورتم قرار گرفت و پشت بندش ضربه های سنگین و داد و فریاد من که به گوش هیچ کس نرسید…
خون ریزی اون بخیه ها عجیب قلبخوشم کرده بود که فاصله ای تا مرگ ندارم ولی مرگ اصلی اینجا نبود. لگد محکمی که روی زخمم زد و فریادی که از زور درد در نطفه خفه شد. آواش از دور به گوش می رسید: بار اخرت باشه کف دست منو گراهی شدی…
نتونستم حرفی بزنم. از درد به خودم می پیچیدم و اوار بودم. گرمی خون رو روی بدنم حس میکردم و سردی زمین عجیب آزارم می داد. چقدر گذشت نمی دونم اما چشمام بسته شد و تو سیاهی فرو راهی شدم.
**
تکون شدیدی به بدنم داده شد وبه سختی پلک زدم. انگار که زلزله اومده باشه چند باری تکون خوردم و درد زجر اوری که روی تنم بود به جنونم کشید. آهی از درد از حنجره ام خارج شد و آوای نفس های نزدیکی هشیارم کرد. نگاه باز کردم و با بهت به مرد داخل ماشین که خیره ام بود چشم دوختم. طول کشید تا هضم کنم چه اتفاقی افتاده. حجم اون صوت از کجا اومد نمیدونم ولی بامشاهده کردن تن برهنه و کبودم… شکمی که بخیه نداشت و زخمش سرباز خونریزی داشت، با مشاهده کردن پایین تنه ام… فریادی از درد کشیدم… ناتوان هلش دادم و جیغ زدم…توی صورتش کوبیدم و جیغ کشیدم… دستش روی دهنم قرار گرفت و خفه ام کرد…
_ اضافه کردم تلافی می کنم نبیان کردم؟
گفته بود… اما مردونگی این بود؟ مگر من ادم نبودم؟ ادم بودم ولی زن هم بودم… خوی حیوانی داشتن که جنسیت سوا نمی کرد…
کف دستش رو برداشت ضجه زدم و نالیدم: نامرد… کثافت بی ناموس…
پوزخند زد و از روم بلند شد: رغبت نکردم با یه بد بو باشم بس که بوی خون میدی…
تن خسته و غرق دردم روجمع کردم و اشک ریختم…
مایع گرمی که بین پاهام جاری بود هوشیارم کرد و تکونی خوردم… به سختی بلند شدم و با درد بدی که شکمم رو می شکافت نشستم… با متوجه شدن خونی که ازم جاری بود اه از نهادم قد بلند شد و نالیدم: خدایا…
صوتم شمشاهده کرد گرفته بود و تن خسته ام سنگین بود. احساس گرسنگی می کردم و درعین حال حالت تهوع امونم رو بریده بود. سانتی متری نمی تونستم تکون بخورم و این حالت امیدم رو به ناامیدی بدل می کرد. می دونستم راه فراری نیست…
دو شامگاهانه روز گذشت و من تو زندان اراس غرق خون بودم. درک نمی کردم آیا قاعدگی ماهانه اس؟ یا از خون ریزی شکمم این همه خون جاری بود. بوی خون و تعفن اتاق رو گحرکت کرده بود. تشنگی از پا درم می اورد و لاجون گوشه ای افتاده بودم… نه غذایی و نه آبی… هیچ چیز دریافت نمی کردم و گویا انسانیت در وجود اراس خاموش بود.
به هیچ چیزی فکر نمی کردم… درد بدنم انقدر زیاد بود که همه چیز رو از یاد برده بودم… روزگار سوم بود و از فرط درد و گرسنگی و بی آبی بیهوش شدم…
دیده باز کردم با دیدن سقف بالای سرم دریافتم که هنوز همونجام و چیزی تغییر نکرده ولی نه…
پلک زدم و میل داشتم بلند بشم که نتونستم. به سختی سر بلند کردم و با دیدن لباس تمیز و ابی رنگی که تنم بود تعجب کردم. شدید تشنه بودم و هر کاری می کردم درد کمر امونم رو می برید و نمی تونستم بلند بشم..
ساعتی گذشت و بلاخره درب آهنی باز شد. نگاهم رو چرخوندم و با دیدن اراس و اون پسره و زنی که هممسیرشون بود اشک به نگاهام هجوم اورد. دیگه حرفی واسه زدن نداشتم چون میدونستم این ادم باورهاش رو با حرفای من عوض نمی کنه… فقط کلمه ای از لب های قفلم خارج شد: آب…
آراس به خانومه اشاره کرد و اون خانوم حرکت کرد و با لیوان ابی برگشت. کمکم کرد بلند بشم و اب رو به خوردم داد. تعجب می کردم که حتی دستامم نمی تونستم تکون بدم و فقط درد کمر رو حس می کردم..
خانومی که تکیه گاهم بود زن چاق و به نسبت چهره ی زمختی که داشت مهربون به نظر نمی رسید…
آراس: گوشت با من باشه… الان بدنت بخاطر تزریق دارو بی حسه دردیاحساس نمیکنی؟
با بهت پچ زدم: داروی چی؟
پوزخند زد: من سوال می کنم… درد نداری…
اب دهنم رو قورت دادم اما از اون جایی که ابی نداشت فقط گلوم خس کرد: فقط کمرم..
لبخند زد: خوبه عزیزقلبم داره اثر میکنه…
چرخید و قد بلند اظهار کرد: عزیزه خانوم زودتر ترتیبش رو بده…
همون پسره پوزخندی زد و هر دو از اتاق خارج شدند… من موندم و همون عزیزه خانوم و یه جهان سوال….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن