دامن لباسم را بین مشتم فشردم. برایم سخت بود در این زمینه ها با نگار حرف بزنم. اضافه کردم:
– میترسم. بهشدت دردناکه.
با صدای خندهاش متعجب نگاهش کردم.
جدی جدی داشت به من میلبخند زد.
کف دستش را روی زانویم گذاشت و فشرد.
– همه مثل هم نیستند دختر، به خصوص طبیب .
اون یک مرد واقعیه.
چشمهایم تا آخر گسرخوش شدند، نگار از کجا میدانست. نکند طبیب با نگار…
صورتم در هم شد.
حتی فکرش هم بد بود.
سعی کردم حرف بزنم ولی کلمات منقطع بیرون رسیدند.
– ش…شما با طبیب…
ضربهی محکمی به پایم زد و با همان لحن همیشگیاش به من توپید.
– نقره، این چرت و پرتا چیه میگی.
لبهایم با ناراحتی آویزان شدند.
خیلی کلافه و گیج بودم…
نمیخبر داشتم باید چه کنم.
– ببخشید من فقط…یکم گیجم و نمیدونم …
خب فقط سوال بود نگار.
نوچی کرد و سرش را به دو طرف تکان داد.
– یک دختر بود که طبیب یک شامگاه باهاش بود و اون دختر صبح با حال خوبی به حرم سرا برگشت.
به خاطر همین اضافه کردم.
با حرفش دلم درد گراهی شد. کدام دختر..
حتما طبیب هم دوستش داشت.
– کی بود؟
– به خاطر مریضی جونش رو از دست داد.
اما طبیب از اون خوشش میومد.
حسادت به شخصی که مرده است طبیعی بود؟
نه!
حرفی نزدم.
– شانست برای زندگی بهتر رو از کف دست نده.
درهرحال اون یک شاهزاکف دست و بسیار بهتر از یک رعیته.
جدای این اون یک مرده و مردها…
یک زن رو پیش خودشون و توی تختشون میخوان.
– من زن نیستم.
– هستی که یک مرد مثل اون بهت علاقه مند شده. فرصتت رو از کف دست نده.
نهایتش چیه نقره.
چشم هات رو ببند و تا ۳۰ بشمار.
تا ۳۰؟
:
#پارت_332
نگاه عجیبم را که دید خندید. کشیده شد و مقابلم ایستاد.
به پشت سرم خیره شدم و من به حرفش در ذهنش گذراندم.
بشمارم تا تمام شود.
به نظر جاده حل مسخره ای میآمد.
مگر میشود آن حجم از درد را نادیده گراهی شد.
– نمیشه فقط خدمتکارشون باشم؟
– اگه بخواد میشه ولی!
مشکلی نداری اگر دختر دیگه ای به تختش بره؟
مشکل که…
داشتم. اما خودم هم نمیتمایل داشتم برم.
ناگهان به یاد کمی پیش افتادم…
هوس بوسیدنش را کردم و بعد مانند یک گربه در آغوشش ماندم.
– نمیدونم.
بهم اضافه کرد بار بعد که میاد باید جواب بدم.
لبش را کج کرد و تبسم زد. تبسمهای نگار اصلا مهربان نبودند، انگار که داشت نقشه میکشید یا چیزی در سر داشت.
– بهشدت خب. پس فردا شب به حرم سرا بیا. تا تو فکر کنی دختر دیگه ای رو پیشش میفرستم.
ناباور نگاهش کردم. بسیار ملایم از کنارم رد شد و رفت…
چرا درکم نمیکرد؟
چرا ترسم را نمتوجه شد.
درد نکشیده بود نه؟ تنش زیر ضربه و کتک به به استفاده نگرفته شده بود که بفهمد.
من هنوز هم وقتی به تنم کف دست میزدم آن احساس بد به سراغم میوارد شد.
من از تن خودم، از زن بودن خودم متنفر بودم و نگار میمیل داشت من را با فرستادن دختر دیگری بترساند.
مشکلی نیست، بگذار ده تا دختر بفرسشتابزده، نهایتش یک شامگاه گریه میکنم و بعدش کنار میآیم.
وارد قصر شدم و به اتاق برگشتم.
طبیب خواب بود و آوای نفس هایش در اتاق میپیچید.
ساکت روی تخت دراز کشیدم و نگاه بستم.
این شامگاه آخر من در اینجا بود؟
دختی بودم.
طبیب به محض بیدار شدنش مرا بیدار کرد و کف دستور داد که تمام شیشهها را بشورم.
با این که به او گفته بودم ممکن است باز هم آنها را بشکند ولی قبول نکرد.
سطل آوردم، تمام آن ها را روی زمین چیدم و بهشدت ملایم مشغول شدم.
و اما طبیب چه؟
برای صبحانه خوردن به حرم سرا راهی شد.
خون خونم را خورد و از عمد چند شیشه شکستم.
آنهایی ک شستم را بدون نظم روی میز گذاشتم و بعد به آشپزخونه حرکت کردم.
آن جا برایم بهتر است.
سعی کردم شیرینی بپزم اما خمیرم روی زمین افتاد.
میل داشتم شربت درست کنم در عصاره مورچه دیدم.
یک لقمه نام، فقط قصد خوردن یک لقمه را داشتم که آشپز اظهار کرد تمام شده.
نقره ماند و حوضش!
از آشپزخونه با برآشفتهت خارج رفتم و همان جا بود که نقره آتش گرفت.
طبیب با تبسمی بر لب در حال صحبت با دختری بود.
میاطلاع داشتم کیست، دختر جمشاهده کردی که انگار از بستگان نگار بود. خجالتی و آهسته.
و به شدت طناز.
حتی حالت نگاهش هم کشنده بود…
و من؟
مثل احمق ها بودم.
موهایم پخش در هوا و پوستم کدر.
طبیب از پلهها بالا راهی شد و دختر همراهش.
– حتما میخواد بین پای اینم معاینه کنه.
با حرص لب زدم و وقتی نگار را دیدم تند به باغ حرکت کردم. اصلا حوصلهاش را نداشتم.
او و قانون تا ۳۰ شمردنش.
– پیس پیس، نقره. یوهو…
با بیحوصلگی به دعا چشم دوختم. خوشحال مقابلم توقف کرده بود. چرا معشوقه ی نقاب دار در این حد خوشحال بود؟
من فقط با خیره شدن به نقاب دار خلقم تنگ میشد.
– چرا اینقدر تو خودتی؟
با صدایش به خودم آمدم. موهایش را کج بافته بود و گردنبند گل مریم بر روی خط سینههایش قرار داشت.
حتی دعا هم با وجود دیوانگیاش جذاب بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن