صورتش برافراخته بود و به شکل بسیار وحشت ناکی نگاهم میکرد.
از او میهراسیدم.
آن هم خیلی زیاد.
طبیب پوزخندی زد و با بدجنسی تمام زمزمه کرد:
– اگر بفهمم کاری برخلاف کف دستورات من کردی نه تنها رازت رو به پادشاه میگم، بلکه کاری میکنم به همون عمارت نفرت انگیز تبعیدت کنه.
چانه ی خاتون بزرگ لرزید و من اشک در دیدهانش را متوجه شدم. طبیب او را دوست نداشت!
– به خاطر این دختر من رو تهمشاهده کرد میکنی؟
انگشتش را با انزجار به سمت من گرفت که سرم را پشت بازوی طبیب بردم.
مطمئن بودم که بلایی سرم میآورد.
– نه. کمی فکر کن. اگر به نتیجه نرسیدی در اولین بازگشتم بهت دلیلش رو یادآوری میکنم.
کف دستم را گحرکت کرد و مرا دنبال خودش کشید. به سمت باغ بزرگ میراهی شدیم.
نتوانستم دهانم را کنترل کنم و پرسیدم:
– چرا از خاتون بزرگ…بدتون میاد؟ من گمان میکردم دوستش دارید.
– سوالی که خودت جوابش رو میدونی نپرس خاتون. قبلا بهت اضافه کردم.
پس ماجرا به بچگیاش برمیگشت. دوست دارم دوباره با هم بنشینیم و او مجدداً برایم بگوید.
این بار کامل تر…
در باغ بزرگ همه جمع شده بودند و ما آخرین بودیم. پشت سر طبیب جاده حرکت کردم.
ناگهان ماهی را مشاهده کردم، با سر و وضع خیلی آشفته!
زیر نگاه گود افتاده و صورتی متورم.
لباس پوشیده ای بر تن داشت.
اما عهد کنارش ایستاده بود.
همسر ولیعهد کمی با فاصله از او بر روی صنقلبی نشسته بود و بچهاش را در آغوشش گحرکت کرده بود.
او را خیلی نمیدیدم. در صورتش چیز غیر عادی نبود.
تمام سرباز ها جمع شده بودند و چندتا از دخترا هم بقچه به دست کنارشان.
همان هایی که قرار بود بروند…
بهیکباره چانهام لرزید.
– خواهش میکنم من رو هم ببرید.
#پارت_281
این را گفتم و ناخودآگاه کف دست دور بازویش پیچیدم. سرم را به آن تکیه دادم که کف دستش را روی سرم گذاشت.
– اونجا امن نیست خاتونم.
من خاتون او بودم؟ این حرفش بیچاره ترم کرد. نمیخواستم برود.
– لطفا نرید، بذار پادشاه شمارو تبعید کنه. من هم باهاتون میام قول میدم.
کلافه نفسی کشید و بعد من را به سمتی برد.
در قسمتی از باغ که پوشیده در درخت های بلند بود و آن جا کسی کمترین دید را به ما داشت.
کمرم را به تنهی درخت چسباند و از بالا نگاهم کرد.
– ضعیف بودنت رو دوست ندارم.
بعد این همه مدت کنار من باید قوی بودن رو بلد باشی.
– شما نباشید اذیتم میکنن.
– تو خودت مایهی اذیت منی. کی جرات داره اذیتت کنه اخه!
در ذهنش گذراندم جدی میگوید و اشک ریختم.
با هق هق گفتم:
– واقعا راست میگید؟ من اذیتتون میکنم؟ ببخشید.
کف دستهایم را دور کمرش حلقه کردم و سرم را روی سینه اش گذاشتم. حس عجیبی در تنم بود.
حسی که باعث میشد تمام جانم تشنهی لمس او باشند.
دلم از فکر راهی شدنش درد میکرد و وقیحانه دوست داشتم باز هم او را ببوسم.
قلبم پیش زنانگی که صبح با او تجربه کردم مانده بود.
وقتی که کمر، گونه و گردنم را لمس کرد.
موهایم را آهسته چنگ زد و با نگاه خیره اش نگاهم کرد.
بار دیگر کف دستش را روی صورتم گذاشت.
– یک نفر رو برای محافظت از تو گذاشتم. توی اتاق با تو میمونه. بهش اعتماد کن.
– من فقط به شما اعتماد دارم.
شما تنها…
– تنها دوست تو هستم. میدونم.
حالا گریه ات رو بس کن بچه خوک. با اشکات میخوای سیل مسیر بندازی؟
دستش که روی صورتم بود را گراهی شدم.
#پارت_282
– قوی و شجاع باش بچه خوک.
– بلد… نیستم. من همون طور که شما میگید
کف دست و پا چلفتی و احمقم.
لبش ساکت کشیده شد. نگاهی به اطراف انداخت و در سمت چپ کمی ثابت ماند.
سرش را با تاخیر چرخاند.
– تو اامان زنی هستی که جرات کرد و من رو بوسید. به اندازه ی کافی شجاع هستی.
سرخ شدم. من در خیالاتم از کاری که کردم لذت میبردم اما در واقعیت ابدا!
خجالت میکشیدم.
– اون…کار لازمی بود وگرنه انجامش نمیدادم.
– واقعا؟ الان اون سمتمون ماهی خاتون داره نگاهمون میکنه. فکر کنم واجبه کاری بکنی.
ماهی؟ چشم هایم گمسرور شدند. آن حسود بیچاره! از کف دستش کفری بودم و شاید اامان قدمم در شجاع بودن کشیدن موهایش باشد.
دیده هایم را باریک کردم.
– برای چه اومده؟ میخواد به من چیزی بگه. بذارید برم ببینمش.
میل راهی شدن داشتم که مرا محکم تر گرفت.
سرم را بالا داد.
– فقط کافیه حرکت صبحت رو تکرار کنی.
این انتقام خوبیه.
لب هایم را در دهانم کشیدم. از من می میل داشت مجدداً او را ببوسم؟ اما من عصبی شده بودم.
برای چه آن دختر دنبالمان کرده بود؟
نکند می خواست زخم های تنش را به طبیب نشان دهد؟
با خوردن نفس طبیب به صورتم به خودم آمدم و در یک حرکت سرم را جلو بردم.
این بار یقه اش را گحرکت کردم و او کمی کمرم را خم کرد.
حرکاتش با خشونت بود اما بوسیدنش نه!
نگاه هایش را بسته بود و کمرم را با شدت به سمت خودش فشار میداد.
تمام فکر من ولی پیش ماهی بود.
غم و خشم در من هموقت شعله کشیده بود.
این واقعا همانی بود که مرا به اینجا برگرداند؟
به خاطر طبیب با من میجنگید؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن