– ما باید هرچه تند تر بریم. کلاغ هایی که فرستادیم یک لشکر مشاهده کردن.
با کف دستش روی میز ضرب گراهی شد.
حرکت کردن را الان دوست نداشت.
پدرش که بالای میز قرار گرفته بود سرفهای کرد و بعد صدایش در تالار پیچید.
– تا دوهفته ی دیگه عازم میشید. خدایان هممسیرتون باشن.
مرام که کنار مالک قرار گرفته بود پوزخندی زد و سرش را پایین انداخت. از معدود دفعاتی بود که بعد از مریض شدنش پا به این جلسه ها میگذاشت.
– پدر جوری حرف میزنه انگار خودش قراره لشکر رو نابود کنه.
مالک متوجه شد و لبش آرام کش رسید. رو به مرام گفت:
– توهم قرار نیست کاری کنی…برادر.
مرام پوزخند دیگری زد و از روی میز با کف دستش ضربه ی محکمی به پای مالک زد.
مالک کمی از جا پرید ولی واکنش دیگری نشان نداد.
با دیوانه بازی های مرام آشنا بود.
– معشوقت در چه حاله؟
– خوبه.
– قراره پدر بشی…
پدرش درمورد جنگ حرف میزد و مرام قصد داشت عصبی اش کند.
– درسته.
– مثل من. وقتی توی جنگ بودم پسرم به دنیا اومد. مثل این که سرنوشتمون بسیار به هم گره خورده برادر.
میل داشت جوابش را بدهد که با صحبت وزیر جنگ حرفش را خورد.
– اعلی حضرت، بهتر نیست توی یکی دو روزگار آینده لشکر کوچیکی بفرستیم تا همه چیز رو بسنجن؟
مرام که لبخند زد مالک کمی جا خورده نگاهش کرد.
– پاشو برسه اون جا مرده ان. چطوری بسنجن؟
و پشت بند حرفش بار دیگر خندید، مالک هم موافق بود که حرف این وزیر جوان مسخره است.
ولی نمیمیل داشت با او اندکی در بیوفتد.
پدرش عصایش را روی زمین کوبید و نگاه خشمگینی به مرام انداخت.
از وقتی مرام ضعیف شده بود دیگر علاقه ی سابقش را نداشت و نور دیدهی اش مالک شده بود.
البته نورنگاهی که قصد قربانی کردنش را داشت.
– کاری که وزیر بیان کرد انجام میشه. چهار گروه ۲۰۰ نفری به اونجا میرن و تا حرکت کردن لشکر اصلی اقامت گاه رو درست می کنن.
چهار گروه دویست نفری چقدر میشد؟
یک هزار و دویست سربازی که پدرشان قصد داشت از بین ببرد.
مالک گوی کوچک مقابلش را در کف دست گراهی شد و آن را کمی بالا انداخت.
این حرکت به معنای اعتراض بود.
پدرش با اخم شمشاهده کردی نگاهش کرد اما اعتراضش لازم بود. این همه زحمت نکشیده بود که بی فکری های پدرش همه چیز را خراب کند.
سرپرست سربازها که مرد قوی و متواضعی بود اضافه کرد:
– شاهزاده ی جوان، چه چیزی اذیتتون کرده؟
گوی را سر جایش گذاشت و بیان کرد:
– هزار و دویست سرباز رو چرا باید قربانی کنیم؟ گفته های جاسوس و کلاغ ها کافی نیستن؟
این حرفش سر و صوتی ریزی را به وجود آورد. وزیرها در گوش هم چیزی میاظهار کردند و مرام چیزی به او اظهار کرد…
– یه چیزایی از من یاد گحرکت کردی. افرین…
– کاش میتونستم همین جا یک مشت به صورتت بزنم.
مرام نیشخندی زد و سرفه کرد. آب مقابلش را نوشید و مالک همچنان بیماری را در صورتش میدید.
سمی که به او خورانده میشد ذره ذره میکشت. ذره ذره نابودش میکرد و حالا حتی با دارو هم نمیشد کنترلش کرد.
– خب به نظر من شاهزاده ی جوان به نکته ی خوبی اشاره کردن.
وزیر اسلحه بود. مالک از این یکی خیلی خوشش نمیرسید. قد کوتاه با شکمی بزرگ و بهشدت فضول.
ولی اسلحه های خوبی میساخت و آنقدر چرب زبان بود که میتوانست به هر کسی نزدیک شود.
– هزار و دویست سرباز به تنهایی نمی تونن کاری کنن اما اگه با بقیه بمونن امیدی به بردن جنگ هست.
چند نفر سر تکان دادند به جز وزیر جنگ. مردک تشنه ی کشت و کشتاری که مالک هنوز نمیدانست از کجا آمده بود.
پادشاه با مشاهده کردن این که نظر هر دو پسرش در یک سو است خشمگین شد. همیشگی خلاف این بود…
مالک و مرام همیشگی با هم مشکل داشسریع و حالا این هم نظر بودنشان…
نمیتوانست تحملش کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن