درون آب جای گرفت و شانههایش را تکان داد.
آرام سر چرخاند و نگاهم کرد.
منتظر بود.
انگشتهایم را روی بند لباسم لغزاندم و آن را پایین دادم. لباس کنار پایم افتاد.
آن را کنار زدم و او گفت:
– بمون. میخوام نگات کنم.
تکان نخوردم و او سرتاپایم را از نظر گذراند. چندبار…
در آخر نگاهش را به دیدهانم دوخت.
دستش را مقابلم دراز کرد. آن را گحرکت کردم و درون وان حرکت کردم.
گرمای زیاد آب باعث شد ناله کنم.
رانهایم را گراهی شد و مرا سمت خودش کشید. رویش جای گرفته بودم.
کف دستش را روی کمرم حرکت داد و با کف دست دومش موهایم را از روی گردنم زدود.
چانهام را گحرکت کرد.
کف دستش را ملایم گرفتم و سؤال کردم:
– شما من رو زیبا میبینید؟
آهسته پلک زد، لبهایش را روی قفسهی سینهام گذاشت و بوسید. پشتم را نوازش کرد.
تکانی به خودم دادم و اوه!
او برایم آماده بود.
– اگر قشنگ نبودی حال من این نبود خاتونم.
بینیاش را روی گونهام کشید و تا گردنم رفت. کف دستهایم را روی سینهاش لغزاندم.
سرش را عقب برد و مرا محکم بوسید.
دست درون موهایش فرستادم که پشتم را گحرکت کرد و کمی قد بلندم کرد.
با احساسش درونم چشمهایم گسرخوش شدند.
– دردم…اومد.
آرام ولی وحشی خندید، با همان نگاهی که دوستش داشتم نگاهم کرد و اضافه کرد:
– هربار انگار بار اولته.
با کمی خشونت لبهایم را به کام خودش کشید.
#پارت_414
کنار دعا نشستم و صورتم کمی درهم رفت.
پاهایم را نامحسوس باز کردم.
دعا درحالی که بال مرغ را با ولع میخورد نگاهم کرد.
اشارهای به حالت قرار گرفتم کرد و بیان کرد:
– چی شده؟ از پلهها افتادی؟
سرم را به چپ و راست تکان دادم که سینی غذا را کمی به سمتم کشید. بیمیل نگاهش کردم.
– نه. امروز من و طبیب خب…
چطور بگم…
صدای نامفهومی از دهان پرش خارج شد. کمی برنج در دهانم گذاشتم که گفت:
– خشنه؟ اذیتت کرده.
– بارهای پیش مشکلی نداشتم. اما امروز صبح…
حرفم را ادامه ندادم.
نگار رد شد و ما سرهایمان را برایش تکان دادیم.
عجله داشت و فقط نگاهمان کرد.
– شاید واسش آماده نبودی.
نگاه معناداری به او انداختم. خجالت میکشیدم اعتراف کنم اما من برای مالک همیشه آماده بودم.
شکمم تیر کشید، آرام ناله کردم.
فهمیدم…
دردم را متوجه شدم.
وقت خونریزیام رسیده. کلافه موهایم را از گردنم کنار زدم.
بعد از زایمانم روزگارها درگیرش بودم.
– هی با توام. بهش نگفتی آروم تر باشه؟
کف دستم را کمی روی شکمم فشار دادم. چه ظالمانه درد زیرشکمم را گردن او انداختم.
– خونریزی دارم. تقصیر اون نیست.
با این حرفم مضطربی که در صورت دعا بود راهی شد.
– خوبه. برو کمی استراحت کن تا من سری به آشپزخونه بزنم. بعدش باهم میریم پیش قابله. یادت که نراهی شده؟
نه یادم نرفته بود ولی ای کاش میتوانستم کمی بخوابم. کاش میتوانستم در تخت اتاق مالک دراز بکشم و از باد خنک پنجره لذت ببرم.
و کاش این کار را میکردم و همراه دعا نمیراهی شدم اما…
من نمیدانستم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن