مغموم به آشپزمنزل راهی شد.
خودش هم بسیار دلش نمیتمایل داشت به آن تخت برود.
حرفهای نقره یادش بود، این که طبیب هیچی ندارد.
حرامزاده است و خب…
ماهی اخلاق طبیب را دلبسته شد اما واقعا قلبش نمیخواست.
کمی میهراسید.
دخترها حرفهای خوبی به او نزده بودند.
میاظهار کردند که تنش ترسناک است و بیرحم.
جوری به آدم نگاه میکند که گویی قصد کشتنش را دارد.
با این حال ماهی هنوز هم قلبش پیش طبیب بود.
دختر سادهای بود که تصوراتش فقط تا علاقهمند شدن پیش رفته بود.
عاشق صدای مالک بود اما بهشدت هم میلی نداشت به تختش برود.
این خاتون بزرگ بود که مجبورش میکرد.
در گوشش میخواند و تحت فشارش میگذاشت…
حال به کجا رسید؟
هیچ.
مالک قبل از بردن غذای نقره کمی به وقت داد تا دارو اثر کند و او لباسش را بالا بکشد.
فرصتش را نکرده بود به اتفاقات پیش آمده بسیار فکر کند.
به سفر راهی شد، باران بارید و برگشت.
آتنا سراسیمه وارد شد و سریعشتابزده چیزی گفت.
مالک فقط اسم نقره و کشتن را شنید و آتش گحرکت کرد.
بازوهای آتنا را گراهی شد و تکانش داد که واضح حرف بزند و بعد درک کرد.
با سرعت دوید و خودش را به حرم سرا رساند، بر سر نگار داد زد و دعوای مفصلی با خاتون بزرگ کرد.
جلوی همه گفت که نقره آن شب در تختش بود و حالا دخترک، روی تختش خواب بود.
– از کف دست تو بچه خوک!
هنوز دو روز از نبودم نگذشته بود برای خودت دردسر تراشیدی.
#پارت_157
نقره پس از کلنجار راهی شدن با لباسش دریافت که باید لباس دیگری تن کند.
دردش کمی بهتر شده بود اما نه در حد این که پیجادهن خودش را تن کند.
لباس آزادتری میمیل داشت.
نگاهش به پیمسیرن سفید طبیب افتاد که روی صندلی بود و اگر این را تن میزد اتفاق بدی میافتاد؟
مالک بعد از خوردن کمی شراب سینی به کف دست به آن سوی اتاق راهی شد اما قبل از ورود قد بلند گفت:
– بچه خوک، لباس تنته؟
نقره خجالتزده اضافه کرد:
– ن…نه، میشه پیمسیرنتونو…تن کنم؟
بلافاصله بعد زدن این حرف حس کرد صورتش سرخ شده.
تبسم کوچکی روی لب مالک قرار گرفت.
پس بلاخره نقره تقاص پوشیدن این همه لباس تنگ را داد.
اما قلبش نیامد اذیتش کند.
– بپوش.
نقره ساکت ایستاد و پیجادهنش را کامل از تن کند.
آرام درحالی که پهلویش را گراهی شده بود لباس طبیب را برداشت و تن کرد.
خیلی گشاد بود و قدش تا بالای زانواش میرسید.
بعد از بستن دکمههایش روی تخت نشست و پتو را روی پاهایش کشید.
– پوشیدم.
مالک وارد شد و نگاهی به نقره انداخت، با آن پیراهن گمسرور و موهای آشفته شامگاهیه بچهها شده بود.
سینی را مقابلش روی تخت گذاشت.
– غذات رو که خوردی این دارویی که گذاشتم رو بخور.
نقره بیشتر خجالت کشید، دوست نداشت اینقدر به طبیب زحمت بدهد.
– ممنون و ببخشید که بهتون اینقدر زحمت دادم.
طبیب روی لبهی تخت نشست و سعی کرد کمی نرمش قاطی نگاهش کند.
– خوب شدی جبران میکنی. غذاتو بخور.
نقره به فکر فرو حرکت کرد، طبیب چیزی خورده؟ در آشپزخونه اضافه کرده بود جز او کسی برای طبیب غذا نبرد.
– شما هم با من بخورید. لطفا.
طبیب گرسنهاش نبود ولی حس کرد که دخترک قلبش همنشین میمیل داشت.
خودش هم بدش نمیوارد شد…
شامگاهی که با یکدیگر در باغ گذراندند در نظرش…
متفاوت بود.
چیزی بود که قبلا تجربهاش نکرده بود.
نوعی لطافت قابل حس در آن بود که مالک خشن از حس کردنش ابدا پشیمان نبود.
لبهی تخت قرار گرفت و دقیق تر به نقره چشم دوخت.
موهای باز و آشفتهاش…
گونههای رنگ پریدهاش و پیمسیرنی که سرشانهاش کنار رفته بود و رنگ گندمی شانهی نقره که خودش را با سخاوت نشان میداد.
– بفرمایید.
به خودش وارد شد و مشاهده کرد که نقره لقمهای مقابلش گراهی شده…
لبش کش وارد شد و تبسم زد؟
آن پوستهی سفت و تاریکش داشت ترک برمیداشت؟
لقمه را از کف دست نقره گرفت و همچنان به او خیره شد. با مظلومیت و خستگی که در تک تک حرکاتش مشخص بود تکان میخورد.
هرازگاهی هم صورتش از درد درهم میحرکت کرد و دیدههایش چین میخوردند.
نگاه از او گحرکت کرد و ایستاد. نگاه نقره دنبالش کشیده شد و سرش را بالا گحرکت کرد.
کمی متعجب و مریضگونه نگاه میکرد که همین هم دیده مالک را گراهی شد.
دیدههای بادامی شکل با کمی ورم زیرشان که روبه کبودی میزد.
– چیزی شده؟
مالک گازی به لقمهی در کف دستش زد اضافه کرد:
– نه. غذات رو بخور، من باید به چیزی رسیدگی کنم.
نقره سرش را تکان داد و مالک به سمت در رفت اما قبل از حرکت کردن توقف کرد و بدون این کخ برگردد گفت:
– اینقدر من رو به خودت نزدیک نکن، من خیلی خوب نیستم خاتون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن