الیا را به حمام بردند و بعد لباس سبزی تنش کردند. موهایش را آراستند و عطر زدند.
از دخترهای قبلی مرتب تر بود.
پوفی کردم و همان جا در جادهروی بالا قرار گرفتم. واقعا شام نمیتمایل داشت؟
کلافه قد بلند شدم و به اتاق رفتم، تنم را روی رخت انداختم و سعی کردم بخوابم.
روزگار خسته کنندهای بود…
به جای خالی آتنا خیره شدم، کاش میوارد شد تا حرف بزنیم.
ماهی هم که تا مرا میبیند درمورد طبیب حرف میزند…
عصبی نشستم، خوابم نمیبرد.
به سمت کمد حرکت کردم و کمی لباسهایم را مرتب کردم.
بعد هم دستمالی گحرکت کردم و آینه را تمیز کردم.
موهایم را شانه زدم و به دیوارها زل زدم.
حوصلهام سر رفته بود…
با صدای شکمم از اتاق بیرون رفتم، همه داشتند سینیهای خالی را جمع میکردند یعنی شام تمام شده.
مهم نبود، به آشپزمنزل میحرکت کردم.
امیدوارم ماهی آن جا نباشد اما بود…
لبخندی به رویم زد اما نزدیکم نیامد. داشت با کسی حرف میزد. من بیحرف در سبد کوچکی نان، خرما و بیسکوییت گذاشتم.
کمی کره هم برداشتم و الفرار!
در باغ پشت درخت نشستم. پاهایم را در شکمم جمع کردم و یک خرما در دهانم گذاشتم.
به آسمان خیره شدم…
ستارهها کمرنگ بودند ولی ماه زیبا بود.
من در آسمان کدام بودم؟ آن ستارهی مخفی یا سیاهی آسمان؟
اصلا من جایی در این آسمان داشتم؟
شانه بالا انداختم. خودم هم نمیاطلاع داشتم.
– شام من رو که نیوردی خودتم تنها اینجا قرار گرفتی. اتفاق ظهر خیلی روت تاثیر گذاشته خاتون.
#پارت_127
با صدای طبیب شانههایم بالا پرید و سریع سر چرخاندم. کنارم قرار گرفته بود و با چشمهای خشمگینش نگاهم میکرد.
لحنش اما آهسته بود…
چرا اینجا بود؟ کارش به این زودی با آن دختر تمام شد؟
ناخودآگاه سؤال کردم:
– چرا اینجایید؟ کارتون اینقدر تند تموم شد…
– مگه من مثل برادرمم؟
گیج نگاهش کردم که لبش کج شد و من تازه درک کردم من چه گفتم و او چه جوابی داده.
هینی کشیدم و دستم را روی دهانم کوبیدم. مرگ بگیری نقره که حتی دهانت چفت ندارد!
– چی داری تو اون سبد، ببینم.
سبد را از برداشت و درونش را نگاه کرد. نان را درآورد و دو نصفش کرد.
کره را برداشت و قسمتی از آن را برداشت.
درون نون گذاشت و بعد گازی به آن زد.
وقتی دید همچنان نگاهش میکردم اشارهای به سبد زد.
– بخور.
به نان نصف شده و کرهی مانده نگاه کردم.
– نه خودتون بخورید، من بعد میخورم.
– برای تو گذاشتمش.
پس نصف دیگر نان و کره برای من بود. ناخودآگاه ریز خندیدم و نان را برداشتم، او خرما برداشت.
سوال در سرم را جویا شدم:
– چرا اینجایید؟
سرش را به درخت تکیه داد و به آسمان چشم دوخت. دیدهش میدرخشید.
– تو نمیدونی من از زن ها متنفرم؟
همین که شنیدم باز قراره یه زن بیاد تو اتاقم اومدم بیرون.
پس باز هم زوری! بسیار دوست داشتم بپرسم چرا بدش میآید اما مطمئن بودم بعدش دعوایم میکند.
طبیب سوال جواب نمیداد، تنها چیزی را تکرار میکرد که قبلا میخبر داشتم.
#پارت_128
من هم مثل او سرم را به درخت تکیه دادم و به آسمان خیره شدم. درخشش ستاره ها بیشتر شده بود.
– بیا.
به کف کف دستش که برایم دراز کرده بود نگاه کردم، یک خرما رویش بود.
دوتا خرما مانده بود و او یکیاش را به من داد.
ساکت آن را از کف دستش برداشتم که اضافه کرد:
– درمورد ماجرای ظهر که به کسی نگفتی؟
– نه نگفتم. اصلا با کسی حرف نزدم.
سرش را به سمتم چرخاند.
– به آتنا هم نگو، اگر دیدیش ازش بپرس که چرا تمایل داشت ما بریم. وانمود کن نمیدونی و چیزی نشنیدی.
نمیاطلاع داشتم چرا اما این گونه برای من هم راحت تر بود. اضافه کردن بعضی چیزها خوب نبود و این یکی از آن ها بود.
– چرا ماهی…با ولی عهد بود؟
– ما هر دختری رو که از حرم سرا بخوایم میتونیم برداریم.
تنم را حرفش لرزید، اگر مرا انتخاب میکردند چه؟ من که شانس نداشتم و بعد از اتفاق امروزگار واقعا هراسیده بودم.
اما عهد سیرمونی نداشت و اگر ما میخواست تا رابطه ی چهار نفره داشته باشد چه؟
– اگه…منو انتخاب کردن میتونید…نجاتم بدید؟
تند جواب داد:
– انتخابت نمیکنن چراکه…
منتظر نگاهش کردم. حتما میتمایل داشت بگوید چون بچه خوکم؟ یا چون زشتم.
شاید هم میخواست لقب جمتوجه شدی به من بدهد..
خاموشیش که طولانی شد خودم اضافه کردم:
– چراکه بچه خوک و زشتم؟
ناگهان ریز خندید. لبهایش کش آمد و نگاههایش چین خورد…سرش را به درخت تکیه داد. دیده هایش را بست و ریز خندید.
– دقیقا همینارو میخواستم بگم. چقدر باهوش شدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن