به سختی خوابم برد.
حرفهای ماهی و نگار کلافهام کرده بودند.
من باید نقش بازی میکردم…
برای ماهی!
برای این که ثابت کنم طبیب نظری روی او ندارد اما من حتی از صحت این چیز مطمئن نیستم.
نظر طبیب را نمیاطلاع داشتم، اگر از ماهی خوشش میآید که همه چیز خراب میشود و من نمیتوانم کاری کنم.
ولی نه! به طبیب نمیآید. او بیشتر زن ستیز است. با صوتی آتنا تکانی خوردم.
– من به مکتب میرم. واسموم صبحونه بیار تا بیام.
باشهای گفتم. مکتب…
خواندن…
دلبسته شدم. اما نمیدانستم باید چگونه این کار را بکنم.
شانه بالا انداختم و کشیده شدم. کمی موهایم را مرتب کردم و بیرون رفتم. از پلهها ملایم پایین رفتم و به خواجهی دم در حرم سرا گفتم:
– میشه واسمون صبحونه بیارید؟
بدون این که نگاهم بکند گفت:
– بله خاتون. وقتی خاتون ها برگشتند آماده میشه.
پس فعلا باید منتظر بمانم.
اوه!
صبحانهی طبیب. بعد از حرفهای دیشبم چگونه با او رو در رو شوم؟
– تقصیر تو نبود نقره، ماهی حواست رو پرت کرد.
با این فکر به آشپزمنزل حرکت کردم. ماهی آن جا بود. با دیدنم تبسمی زد.
– سلام، صبح به خیر، بشین واست صبحانه بیارم.
جلویش سینی بزرگی بود.
پر از غذا و میوه…
– این برای پادشاهه؟
لیوان شیر و بیسکوییت و پنیر جلویم گذاشت.
– نه برای جناب طبیب.
– بده ببرمش بعد میام میخورم، شیر گرمه.
دستم را سمت سینی بردم که ماهی ضربهای روی دستم زد.
– من میبرمش.
#پارت_108
چشمهایم با حرفش گرد شد.
اگر بگذارم برود نگار مرا میکشد…
– نه، من…من خدمتکارشم باید این کار رو بکنم.
ماهی سرخوش سرش را تکان داد و سینی را برداشت.
– نترس، طبیب واسش مهم نیست.
دنبالش روانه شدم. نمیدانستم چه کنم. تصویر نگار که در حال بیرون انداختنم است از ذهنم پاک نمیشود.
– ماهی…نکن. بد میشه واسم.
کنارم زد و ادامه داد…
برق دیدههایش ترسناک بود.
نمیشناختمش!
– واسه تو چی بد میشه؟ تو یک خدمتکاری نقره و راضی اما من…
من بیشتر میخوام.
بیشتر میخواهد…
طبیب را میخواهد…
ولی ماهی سهم اماعهد است نه طبیب!
– میدونی که طبیب حروم زاکف دست؟
با این حرفم از حرکت ایستاد و به من زل زد. چشمهایش را ریز کرد و گفت:
– خب که چی؟
سعی کردم جلوی گریهام را بگیرم. دم پلهها بودیم و من باید کاری میکردم…
دنبال جنگ نبودیم.
نگار واضح گفت جنگ میشود.
جنگی که آتشش دامن من را هم میسوزاند.
– خب…اون پادشاه نمیشه!
بعد از این حرفم چنان حس شرمندگی کردم که عرق از سر و رویم ریخت.
من اینقدر بد نیستم…
اهل نمک خوردن و نمکدان شکستن هم ابدا!
طبیب به من یک سکه داد.
کسی تاحالا نداده بود.
– من نمیخوام با اماعهد باشم نقره. من طبیب رو دوست دارم اون مرد خوبیه و میتونه جایگاهم رو بالا ببره.
نقره خسته شدم از خدمتکار بودن…
قلبم یکم جواهرات و لباس میخواد.
سینی را از دستش گراهی شدم و روی پله گذاشتم.
کف دستش را فشردم و اضافه کردم:
– جواهرات من مال تو باشه؟
طبیب اگه باز بهم سکه داد من…
چنان دستهایش را کشید که مات ماندم.
خشمگین با دیدههای درشت شده نگاهم کرد و گفت:
– تو توی تخت طبیب بودی؟
با این حرفش انگار سطل آب سردی روی سرم خالی شد.
من؟ با طبیب؟
– ن…نه نبودم مگه همه به خدمتکارهاشون سکه نمیدن؟
دستش را درون موهایش فرو کرد و یک دور، دور خودش چرخید.
– نه، توی آشپزخونه فقط لباسهای قدیمی گیرمون میاد همین.
وای نقره من و تو خیلی بدبخت هستیم.
تو یکم وضعیتت از من بهتره.
نقره…
کف دستم را محکم گحرکت کرد و با التماس درون دیدههایم زل زد.
– یه کاری کن منو به تختش ببره، من بالا نمیارم.
چشم هامو میبندم تا کارش رو بکنه. بسیار بهو سخت میگذره اینجا همش کار میکنم.
دلم برایش فشرده شد ولی کاری نمیتوانستم بکنم.
سرم را به دو طرف تکان دادم.
– باشه، تو برو من باهاش…حرف میزن..
با فرو رفتنم در آغوشش حرفم نصفه ماند. خودش را عقب کشید و بیان کرد:
– فردا پنج شنبست. باید یکی رو به تختش ببره، من رو پیشنهاد بده.
– اما ما خدمتکارها نمیتونیم به تخت اشراف زا…
– طبیب اشراف زاده نیست، خودتم بیان کردی!
حروم زاکف دست.
حتی اگر از خون اشرافی هم بود کافیه دستور بده.
از این حرفها خوشم نمیرسید. با رد شدن ندیمهای از کنارمان دیگر حرفی نزدم که ماهی ادامه داد.
– من راهی شدم. لطفا نقره یه کاری کن.
وقتشه لطف منو جبران کنی.
این را گفت و رفت، من ماندم و سینی که اصلا دلم نمیخواست آن را به اتاق ببرم.
حین خم شدنم با خودم گفتم:
– حالا چیکار کنم؟ اصلا چی بگم؟
– لازم نیست چیزی بگی، خودم گوش دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن