نگار نمیاطلاع داشت اگر الان پیش مرام برود چه می شود، از خوی خشمگینش میترسید.
ولی قلبش نمیوارد شد پس ملایم به سمت اتاق حرکت کرد و درب را باز کرد.
مرام پشت به او، روی تخت نشسته بود و دارو میخورد، دست هایش را به هم مالید و جلو رفت.
– س….سلام، اومدم ببینم چیزی لازم ندارید؟
– نه، برو بیرون.
نگار بهت زده و کمی دلخور دیدهی اضافه کرد اما همین که خواست برود مرام آوایش زد.
– نگار، از جانب من دستور بده چند نگهبان برن دم در اتاق ماهی.
هیچ کس نباید باهاش در ارتباط باشه.
– بله، چشم.
این را بیان کرد و خارج شد، نفس سریعی کشید و موضوع را به محافظ دم در گفت.
خسته و ناراحت به حرم سرا برگشت، دلش میخواست فریاد بزند…
چرا او همیشگی در حاشیه بود؟ همه برای خودشان زیستن و ماجرایی داشسریع.
او چی؟
شده بود پادوی همه!
حواسش به راهی شدار های آتنا باشد، به کارهای نقره رسیدگی بکند و حالا ماهی هم اضافه شد.
عصبی به اتاق خودش حرکت کرد، در را محکم بست و روی زمین قرار گرفت.
کف دستش را روی سرش گذاشت و فشار داد.
– کاش میشد چند روزگار کاری نکنم و یا از اینجا برم.
با خستگی لحافش را کشید و دراز کشید، بعد از مسموم شدن نقره خاتون بزرگ هم به حرکت کرده بود.
حتی نبیان کرده بود به کجا…
همسر ولیعهد به متوجه شدن خانواده اش راهی شده بود و ملکه هم با شنیدن خبر جنگ به آن یکی قصر رفته بود.
کسی این ها را نمیخبر داشت ولی قهر روی هوا بود.
یک پادشاه دیوانه داشت و دو برادری که هرکدام ساز جدایی داشتند..
– اداره ی اینجا کم سخته، کارهای دیگه ای هم میریزن روی سرم.
دیده هایش را بست و سعی کرد بخوابد.
#پارت_565
مالک وقتی نقره را در اتاقش ندید مضطرب به حرم سرا حرکت کرد…
حتما متوجه شده بود ماهی وارد شده.
هراسیده بود…
آرام ضربهای به در اتاق مشترک نقره و آتنا زد.
کمی بعد نقره در را باز کرد و با متوجه شدن مالک نگاه دلخورش گرد شد.
– مالک بلاخره اومدی دنبالم؟
مالک کف دستش را گراهی شد و پشتش را نوازش کرد.
– چرا اومدی اینجا؟ مضطرب شدم.
میخواستی خودم بیام یکی از خواجه هارو میفرستادی خبرم کنه.
نقره لبهایش را داخل کشید، از نگار که دیگر خبری نشد.
هممسیر مالک میرفت؟
اگر صبح زود برگردد نگار اصلا متوجه نمیشود.
اصلا متوجه هم شود! چیز مهمی نیست.
سرش را که بلند کرد نگاهش به گونهی کبود مالک افتاد.
دلواپس کف دستش را روی جای مشت گذاشت و لب زد:
– چ…
– نپرس…این رو نپرس.
– کار کی بود؟
مالک پلک بست، دوست نداشت بگوید چه چیزی بین خودش و مرام اتفاق افتاده.
الان وقتش نبود…
الان وقت این بود که آن سوی خوب حیات را ببیند، ازدواج…فرزند…
صاحب یک خانواده شدن.
باید خوشحال باشد و حواسش را به نقره هم بدهد. باردار بود…
محال بود نداند ماهی اینجاست.
این را از دیده های سرخش میمتوجه شد.
– چیزی نیست.
چرا اینجایی عزیزم؟
کف دستش را روی گونهاش گذاشت و با انگشتش نوازشش کرد.
نقره دیدههایش را بست و نفس آرامی کشید.
حالا که مالک پیشش بود احساس ملایمش بیشتری داشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن