رمان نقاب شیطان

رمان نقاب شیطان از ملیکا شاهوردی یک رمان در ژانرهای رمان جنایی – کارآگاهی|رمان عاشقانه|رمان مافیایی می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان نقاب شیطان اثر ملیکا شاهوردی :

بی حوصله، به مشتری اعصاب خورد کنی که در حال دید زدن مانتو ها بود چشم دوختم.

– ببخشید خانوم، این کار رنگ قهوه ای مایل به قرمز نداره!

با ابروهای بالا حرکت کرده به مانتوی قد بلند، آستین کلوش کف دستش چشم دوختم.

– رنگ جمتوجه شده؟! قهوه ای مایل به قرمز؟

پوزخندی گوشه لبم جای گرفت.

– خانوم قصد خرید نداری، این رو خوب متوجه شدیم؛ اما چرا دیگه از خودت رنگ تولید می‌کنی؟! قهوه ای مایل به قرمز دیگه چه صیغه ایه؟! خیر، رنگ بندیش همونه که تو رگال می‌بینید!

ابروهای نازکش رو تو هم کشید و با حالتی پرخاشگر گفت:

– واه؟! این چه طرز برخورده خانوم؟

بالاخره من می‌خوام هزینه کنم؛ پول علف خرس نیست که بخوام واسه یه چیز بدرد نخور بدم!

مانتو رو با عصبانیت کف دستم داد.

– حالا خوبه یه فروشنده ساده اید، صاحب مغازه نیستید. ارزونی خودتون این مانتو هم!

پشت دیده نازک کرد. به سمت در راهی شد و ثانیه ای بعد از مغازه خارج شد. تبسم تلخی گوشه لبم جای گرفت!

تو این یک سالی که تو این مغازه کار می‌کردم؛ انقدر به لحن حق به جانب مشتری ها عادت کرده بودم که حتی به خودم زحمت نمی‌دادم؛ بخوام بیشتر از اندازه جوابشون رو بدم.

چوب لباسی رو برداشتم و میل داشتم مانتو رو آویزون کنم که صوتیی از پشت سرم اومد.

– می‌بینم که باز آتیش به پا کردی!

نیم نگاهی به پشت سرم انداختم و مشغول کارم شدم.

– خریدار نبود، قصدش یللی و تللی بود فقط‌. وگرنه اگر واقعا قصدش خرید بود؛ نیم ساعت تمام نمی‌چرخید تو مغازه، در آخر هم بخواد از خودش رنگ تاماد کنه!

مانتورو سرجاش آویزون کردم و برگشتم.

– من می‌تونم برم آقای قاسمی؟!

ساعت ده شبه، تایم کاریم تموم شده!

مثل همواره نگاه گستاخش رو به سر تا پام دوخت.

– نمی خوای اسمم رو بگی؟ بابا چه نیازه به این همه پسوند و پیشوند و قافیه؟

یک کلام بگو مُسلم، هم من اینطوری راحت ترم هم تو!

صورتم رو سرد و جدی حفظ کردم.

– با قاسمی اوکی ترم!

کف دستاش رو از جیب شلوار مارکش در آورد و اومد سمتم.

یه قدم راهی شدم عقب و میل داشتم فاصله ام رو باهاش حفظ کنم که بدتر لج کرد!

بازوم رو تو چنگش گحرکت کرد و دو قدم اومد جلوتر.

– آهو؟ به حرفام فکر کردی؟

کف دستم رو مشت کردم.

– کدوم حرف ها آقای قاسمی؟

– همون پیشنهادم که هفته پیش بهت اضافه کردم!

گره بین ابروهام کورتر شد.

– فکر می‌کنم همون موقع بهتون گفتم که جوابم منفیه!

پوف کلافه ای کشید.

– اومدی سر نَساز ها دختر خوب!

آخه چرا؟ این پیشنهاد یه موقعیت طلاییه برات!

واست خونه می‌گیرم تو بهترین نقطه شهر، بشین تو خونت محبت و حالت رو کن جای این که از کله صبح تا آخر شامگاه تو این مغازه بمونی.

بزار انرژیت و دلبری هات صرف من شه تو تخت دختر خوب، نه که تو این مغازه هدر شی!

بی مکث دستم رو کشیدم.

حالم داشت بهم می خورد از الفاظ چندشش!

– من به خاطر پول، صیغه هیچ احدی نمی‌شم آقای قاسمی!

تو این مغازه کار می کنم و پول زحمتم رو می‌‌گیرم.

نفسش رو با حرص بیرون داد و خواست جوابم رو بده که صوتی زنگ گوشیش اومد.

کلافه دستش رو بین موهاش برد.

– بر خر مگسِ معرکه لعنت!

نیشخندی کنج لبم نشست. می دونستم که از زنش مثل سگ می‌ترسه و حتی جرئت نمی‌کنه یه تلفنش رو جواب نده!

شالم رو مرتب کردم.

– شمیم خانوم منتظره، خوب نیست آدم خانومش رو تو انتظار بزاره!

نگاه آزار دهنده اش رو از روم برداشت و به سمت گوشیش، که رو میز بود راهی شد.

تو همون حالت با لحن سلطه گری گفت:

– یک بار جستی مَلخک…دوبار جستی مَلخک…

به نگاهام خیره.

– بار سوم در کف دستی مَلخک!

تبسم چندشی زد و گوشی رو گذاشت کنار گوشش.

” جانم عزیزم؟! ”

مکث کرد.

” نگاه تا نیم ساعت دیگه خونه ام!

نگاهم رو ازش گحرکت کردم و به سمت میز حرکت کردم؛ کوله ام رو برداشتم و بدون خداحافظی از مغازه خارج شدم.

کف دستام رو تو جیب شلوار جینم فرو کردم.

مغازه طبقه همکف این پاساژ بزرگ بود و دسترسیم به بیرون رو راحت می کرد.

از در خروجی گذشتم و چند پله جلوم رو پایین اومدم.

نفس عمیقی کشیدم و به ساعت نگاه کردم. ده و نیم شامگاه بود و از شدت سوز هوای زمستونی، مگس تو خیابون پر نمی‌زد!

بند کوله ام رو، رو شونم جابه جا کردم و به سمت ایستگاه اتوبوس حرکت کردم.

از پاساژ تا ایستگاه حدود پنج دقیقه جاده بود و این برای منی که از صبح تا شامگاه رو پا بودم یه حُسن بسیار خوب بود.

همونطوری که از خیابون عبور می‌کردم حرف های قاسمی رو تو ذهنم مرور کردم.

اون پیشنهاد مزخرفش که از نظر خودش برای دختری تو شرایط من؛ با وضعیت مالی بخور و نمیر، یه پیشنهاد طلایی بود. اما از نظر من یه کار کثیف بود!

پوزخند تلخی کنج لبم قرار گرفت.

زنِ صیغه ای شدن یه مرد متأهل، در قبال یه خونه لوکس و پول های ماهیانه ای که در قبال رابطه و بدنم، ماه به ماه ریخته می‌شد به حساب.

بی اختیار آه کشیدم. آهم به قدری تلخ و سوزناک بود که کامم رو تلخ کرد.

من به همون حقوق ساده خودم راضی بودم تا پول های کثیفی که با نجاست، در مقابل تن و بدنم به کف دست می اومد.

به قاما، می میل داشتم چیکار تشت طلایی که توش خون بالا بیارم؟

با متوجه شدن ایستگاه اتوبوس حواسم جمع شد. انقدری تو افکارم غرق بودم که حتی نفهمیدم کی رسیدم.

از دور چشمم به اتوبوس در حال حرکت خورد. با عجله دویدم و فریاد زدم:

– آقـــا صــبــر کن… مــــن جــا مــــونـدم…

هــی یــابــو… مــــیــگــم صــبــر کــن…

سرعتش به قدری زیاد بود که نرسیدم بهش. نفس نفس زنون رو زانوم خم شدم.

– لعنتی… به خشکی شانش!

دستم رو زدم به کمرم و به اطراف نگاه کردم. تاکسی تو این ساعت بسیار کم بود!

پوف کلافه ای کشیدم و به سمت کوچه حرکت کردم تا میانبر بزنم به دوتا خیابون بالاتر که آژانس بود!

انگاری امشامگاه باید ولخرجی می‌کردم.

از شدت سوز هوا تو خودم جمع شدم و به قدم هام سرعت دادم.

اینطوری فایده نداشت باید با قاسمی صحبت می کردم یک ساعت از تایم کاریم کم کنه؛ وگرنه هرشامگاه همین آش بود و همین کاسه!

نگاه هراسونی به اطراف انداختم، به کوچه تنگی که تاریک مطلق بود.

تنم بی اختیار لرزید، گوشیم رو از جیبم در آوردم و میل داشتم چراغ قوه اش رو روشن کنم که متوجه شدم خاموش شده!

با برآشفتهت تکه سنگی که جلوی پام بود رو شوت کردم.

نمی دونستم زمانی که خدا داشت شانس رو تقسیم می کرد، من کجا بودم که اینطوری؛ بدبختی و بیچارگی دو کف دستی به سرم کوبیده شده بود.

کف دستم رو فرو کردم تو جیب کاپشنم و به قدم هام سرعت بیشتری دادم.

کلافه شروع کردم زیر لب غر غر کردن.

این کوچه هم که تمومی نداشت، انگار تونل امیر کبیر بود.

با متوجه شدن صدای ناله یه مرد پاهام از حرکت وایساد.

– هرچقدر… هرچقدر پول بخوای بهت می‌دم کابوس!

حتی…حتی ده برابر اونا…

سر تا پات رو طلا می کنم، فقط…فقط بزار من برم!

صدای ترسناک و خش داری تو گوشم پیچید و باعث شد برای ثانیه ای، تنم یخ کنه.

– همه اون پول هارو بزار تو کوزه آبشو بخور بی ناموس…

وقت تو دیگه تموم شده، عزرائیل بی صبرانه منتظره پیشوازت کنه!

با پاهای لرزون و بی صدا پشت سطل آشغالی که جلوم بود پنهون شدم و از یه گوشه به روبه روم چشم دوختم.

تاریک بود، به‌شدت زیاد، ولی انقدری نبود که نتونم ببینم.

دیده هام رو تنگ کردم و با دقت بیشتری خیره شدم.

یه مرد میانسال افتاده بود گوشه دیوار و یه شخص دیگه، اسلحه به دست مقابلش وایساده بود.

ناباور دستم رو جلوی دهنم گرفتم.

می میل داشت چیکار کنه با اسلحه؟

اون مرد رو بکشه؟

صوتش مثل ناقوس مرگ تو گوشم پیچید.

– عزت خوش پیری، اون جهان تو آتیش جهنم خوش بگذره بهت!

– نه… نه… التماست می کنم کابوس…

جلوی دیدهای ناباور من اسلحه رو گذاشت رو پیشونیش و چندین بار پشت سر هم شلیک کرد.

مات و مبهوت به صحنه مقابلم چشم دوختم.

جلوی دیدهای من، تو این کوچه تاریک، با اسلحه و آوا خفه کن، جون یه آدم بی گناه رو گرفتن؟

به هیکل تنومند و قد کشیدهش چشم دوختم.

چطور دلش اومد؟ چطور تونست؟

اشک هام قطره قطره چکید.

وحشت کرده بودم، تا سر حد مرگ!

با احساس حالت تهوع نگاه هام رو بستم، بوی خون داشت حالم رو بد می کرد.

آب دهنم رو قورت دادم، دیگه نمی تونستم تحمل کنم.

از جام بلند شدم و خواستم بی صدا فرار کنم که پام گیر کرد به یه چیزی و همین باعث شد صوتی مهیبی ایجاد بشه.

کل وجودم از ترس یخ کرد.

صدای ترسناکش تو گوشم اکو شد.

– کی اونجاست؟ خودت رو نشون بده؟

لب هام از بغض لرزید.

شک نداشتم اگر من رو میمتوجه شد، با همون اسلحه و صوت خفه کنش دخلم رو می‌آورد و جنازه ام رو داخل همین کوچه و همین سطل آشغال دفن می کرد.

هر دو بند کوله ام رو چنگ زدم.

باید فرار می کردم قبل این که دستش بهم برسه.

نیم نگاهی به پشتم انداختم و شروع کردم به دویدن اما هنوز صد متر هم جلو نراهی شده بودم که کوله ام از پشت کشیده شد و با شدت کوبیده شده کف آسفالت.

بی اختیار آوای ناله ام بلند شد.

دستام و زانوهام می‌سوخت و درد عجیبی رو قفسه سینه ام حس می‌کردم.

هیکل تنومندش روم سایه انداخت.

– فالگوش وایساده بودی موش کوچولو؟

ترسیده کف دستم رو گذاشتم رو زمین و نیم خیز شدم. از پایین به هیبت ترسناکش خیره شدم.

– من… من… هیچی نمتوجه شدم به خدا… هیچی ندیدم….

پوزخند ترسناکی زد.

– مگه من گفتم چیزی دیدی؟

از سوتی که داده بودم، لبم رو محکم گاز گرفتم.

خم شد روم، فاصله کممون باعث شد بتونم صورتش رو واضح و دقیق تر ببینم.

ابروهای پر پشت و فک زاویه دارش…

ته ریشش و در آخر موهای نیمه کشیدهش که با حالت خاصی داده بود بالا.

بوی عطرش پیچید مشامم، نمی تونستم دقیق تشخیص بدم ولی…

ولی یه بوی خاصی مثل چوب سوخته بود.

صوتش زمزمه وار تو گوشم پیچید.

– چی دیدی و چی شنیدی؟

بغض به گلوم هجوم آورد.

– هیچی…

– هیشش…

سرش رو آورد جلو و عمیق و طولانی به دیدهام خیره شد.

– دروغ چیز خوبی نیست کوچولو!

ترسم رو یه گوشه نگه داشتم و با جسارت به نگاهاش خیره شدم.

– کشتن آدم های بی گناه چی؟

اون چیز خوبیه!

تک خنده ای کردم.

– خوشم اومد، داری سعی می‌کنی ترست رو پشت نقاب جسارت پنهون کنی…

ولی این چیزا رو من جواب نمیده کوچولو!

نفس های گرمش رو صورتم رها کرد.

با نفرت صورتم رو برگردوندم و تقلا کردم.

چرا تو این کوچه لعنتی هیچکس نبود؟

حتی یک نفر رهگذر هم نبود بیاد کمکم و این دیو دو سر رو از روم کنار بکشه.

صداش زمزمه وار تو گوشم پیچید.

– تو بگو کیش، من ماتت می‌کنم: بگو ف تا فرخزاد می‌رم و برمی‌گردم!

بگو ملکه، میشم شاه و کنارت می‌زنم؛ بگو سرباز، میشم وزیر و رو سرت سوار میشم…

خلاصه اینطوری بگمت، دور می‌زنم اما دور زده نمی‌شم….

آب دهنم رو پر سر و صوت قورت دادم.

از ترس داشتم سکته می کردم اما نمی تمایل داشتم نشون بدم.

دست چپش رو برد پشت کمرش و جلوی چشمای ناباور من اسلحه اش رو در آورد.

ثانیه ای احساس کردم روح از تنم پر کشید.

دلم تند و بی وقفه شروع کرد به کوبیدن.

آوای پوزخندش تو گوشم پیچید.

– کوچولوی ترسو!

سر اسلحه رو نوازش وار به گونه ام کشید.

– تو چیزی رو که نباید می‌متوجه شدی، مشاهده کردی!

راز من رو متوجه شدی، حالا باید چیکار کنیم؟

یا باید ولت کنم فردا پس فردا خودم رو از دادگاه و زندان جمع کنم، یا باید دخل تورو هم بکنم برم خوش و خرم به زیستنم برسم!

آب دهنم رو پر سر و صوت قورت دادم.

– بزار…بزار من برم… به کسی… به کسی نمیگم چی مشاهده کردم.

نگاهش رو از چشمام گرفت و به لب هام دوخت.

– کدوم قاتلی رو دیدی بزاره طمعه اش فرار کنه؟

چرا باید بزارم بری؟ بالاخره تو راز من رو متوجه شدی!

نگاهش رو مجدد به چشمام دوخت.

– حیفی واسه خاک، اما چاره نیست!

با فکری که تو سرم اومد چشمام جرقه زد. تنها جاده نجاتم این بود، وگرنه بی سر و صوت می‌کشتتم و تو همین سطل آشغال سر به نیست می‌کرد.

نگاهم رو به پشت سرش دوختم.

– کـــمـــک…

آقـــا کـــمـــکـــم کـــن.

سنگینیش رو یه مقدار از روم برداشت و مچ کف دستم رو رها کرد.

بدون توجه بهم برگشت عقب و به پشت سرش خیره شد.

از فرصت استفاده کردم و بی صوت دستم رو فرو بردم تو جیبم.

چاقوی زاپاسی که برای روزگارهای مبادا گذاشته بودم رو در آوردم و با سرعت فرو کردم تو شکمش.

صوتی ناله پر دردش تو گوشم پیچید.

با زور هولش دادم کنار و خودم رو کشیدم عقب.

تمایل داشت بره سمت اسلحه اش که لگد محکی زدم و پرتش کردم دور از کف دستش.

بدون معطلی کوله ام رو چنگ زدم و به سمت مخالفش دویدم.

بی وقفه و با تمام سرعت دویدم.

دویدم…دویدم…

و زمانی به خودم اومدم که جلوی آژانس بودم.

کف دستام رو گذاشتم رو زانوهام و نفس نفس زنان خم شدم.

سوزش عمیقی رو قفسه سینه ام حس می کردم و از خشکی گلوم حتی نمی تونستم آب دهنم رو قورت بدم.

انگار چوب خشک شده بود.

صوتی یه مرد مسن به گوشم رسید.

– دخترم؟ حالت خوبه؟

بی جون سرم رو کشیده کردم نگاهش کردم.

درست تو درگاه در وایساده بود.

– شما تو این آژانس کار می کنید؟

– بله، چطور؟ با کسی کار دارید؟

نفس عمیقی کشیدم.

– یه ماشین لطف می‌کنید؟

تا… می خوام برم نزدیکه، زیاد راهی نیست!

مکث کرد.

– چشم، خانوم…؟

وحشت کرده به اطراف چشم دوختم.

– کیانی!

– اجازه بدید تو دفتر ثبت کنم الان می رسم خدمتتون!

حرفش رو زد و بدون این که منتظر جواب بمونه، راهی شد داخل و مشغول نوشتن تو دفتر بزرگ رو میزش شد.

پر هراس به اطراف نگاه کردم.

اگر سر و کله ای پیدا می شد چی؟

اگر پیدا می‌کرد چی؟

یا زبونم لال زبونم لال برای تموم کردن کار نیمه تمومش بر می‌گشت چی؟

با دستای لرزون زیپ کیفم رو باز کردم و چادر مشکی که همیشگی زاپاس می‌ذاشتم داخل کیفم رو برداشتم.

بی مکث سرم کردم و تا جای ممکن صورتم رو پوشوندم.

صوتی دزدگیر ماشین از پشتم اومد.

بی اختیار تو جام پریدم.

کف دستم خودم نبود، با چیزهایی که دیده بودم این عادی ترین واکنش بود.

در آژانس رو بست و به سمتم اومد.

– بفرمایید، ماشین پشت سرتونه!

اگر رمان نقاب شیطان رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم ملیکا شاهوردی برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان نقاب شیطان