باز هم فرمان را فشرد و اینبار از خوش عصبی بود.
حالش بد شد. یک بَدِ بهشدت بَد.میتوانست آن لحظه از شدت حرص جایی مشت بزند.
شاید اامان نفری که با او روبه رو میشد.
شاید کسی مانند خودش.
لب بالاییاش را مانند هر زمانی که خشمگین میشد و میمیل داشت آن را فرو برد، زیر دندان هایش فشرد.
جادهِ طولانی، گویی به سرعت میگذشت. فخرالسادات صحبت میکرد و حالا شیرزاد بیقرار بود.
نگاه که میبست، صورت مهربان فتانه خانم مقابلش نقش میبست و هربار که دیده باز میکرد، میتمایل داشت دیار نگاهش کند.ببیند که چقدر متأسف است.
وای از شیرزاد…چقدر پشت سر آن زن حرف زده بود و چقدر قضاوت…هنوز هم آن بیاعتمادی نسبت به دیار حضور داشت.امّا مرگ فتانه خانم؟
این چیزی نبود که او را تحت تاثیر نگذارد.
-میتونی رضا رو فردا شب بفرستی عمارت؟
شیرزاد از آینهی کناری سعی کرد عقب را نگاه کند. گوشهی شال دخترک از آنجا متوجه شده میشد.
-شیرزاد؟میشنوی چی میگم؟
حواس شیرزاد به مادرش جلب شد و نگاهش را به او داد. فخری میتوانست درهم ریختگی پسرش را ببیند.آن رگ برجسته شدهی پیشانیاش…
-معذرت میخوام. حواسم نبود!
فخری در قلب دعا میکرد حواس پسرک، جایی حوالی صندلی عقب باشد.اگر زودتر نمیاظهار کرد مادر دیار فوت شده است، شیرزاد به تندخویی هایش نسبت به عروسک کوچولوی فخرالسادات ادامه میداد.
زن دیار را مانند تهتغاری خودش دلبسته شد و قلبش نمیمیل داشت حتی خار به پایش برود.
-فدات شم…میگم میتونی رضا رو بفرستی پِی ما؟اون پیک موتوریه، میتونه بستههای غذا رو به آدرسایی که مینویسم ببره!
زبان روی لَبی کشید که رَدّ فشار دندانها رویش مانده بود.تشنه بود و این اکنون اهمیتی نداشت.
-باشه.شما آدرسا رو بنویس. خودم میآم با ماشین میبرم!
چشمان زن به برق قرار گرفتند و شیرزاد هنوز هم نمیتوانست صورت دیار را ببیند. فخری خانم او را برای این مراسم دعوت کرده بود…دیار حق رد کردن آن را نداشت!
باز هم با شرمندگی پلک بست و از خودش بابت همهی حرف هایش خجالت کشید.
مرگ آن زن نمیتوانست منکر احتمالات او شود.ولی حسی مانند عذاب وجدان داشت سینهاش را به درد میآورد.
-الهی به حق همین شبای عزیز خوشبختی پسر منم بده.آدمای بدتینت رو از زیستنش دور کن …
شیرزاد دیده به خیابان دوخت و شاید منتظر بود دیار خودش برای آن مراسم، یک تعارف کوچک بزند.اما گویی دیار حضور او را در نذری پزون مادرش نمیتمایل داشت.
لعنت به زبان سرخی که سر سبز دهد به باد!
جلوی دروازهی بزرگ ویلا ماشین را متوقف کرد و هنوز کمربندش را باز نکرده بود که دیار پیاده شد.
شیرزاد هولزده کمربند را زد. باید با او صحبت میکرد و آن حس بدی که وجودش را گراهی شده بود از خودش میرهاند.
نمیشد مقابل مادرش، دخترک را گوشهای گیر بیاندازد که…بعد دیگر خلاصی از انتظارات مادرانهی فخرالسادات کار حضرت فیل هم نبود.
لعنتی داشت به طرف دروازه میحرکت کرد تا کلید بیاندازد و این فخری بود که فرشتهی نجات پسرش شد:
-دیارکم…
دیار با لبهایی فشرده و نگاهی به زمین دوخته شده به طرف زن برگشت.او که در حال پیاده شدن بود.
-جانم عزیزجون؟
صدایش پر از لرزش بود و ناصافی. و این یعنی بغض کهنهای که باعث تورم حنجره اش شده.
-قربون سرت برم جونِ عزیز.شیرزاد داخل نمیآد مادر…وسایل رو ازش میگیری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن