صوتی جهان تقریبا قد بلند بود و با مردمک هایش یک نگاه به صورت اشک آلود دیار میانداخت و یک نگاه به پوست سرخ شیرزاد.
-عزیز خوبه؟
متوجه شدن شیرزاد شوکه و مضطربش کرده بود.شاید اتفاق بدی افتاده که شیرزاد افتخار به آمدن در عمارت آنها را به خودش داده است؟
به دیار نزدیک شد و بدون در نظر گرفتن حضور شیرزاد و نگاه خیرهاش، روبه روی دخترک از حرکت ایستاد.
-ببینمت؟ضجه زدی؟
دیار سر پایین انداخت و نمیاطلاع داشت با حجم گندهای که میان سینه اش گیر کرده بود چه کند.
شیرزاد به مادرش توهین کرد. به مادرش!
نفسهای شیرزاد رفتهرفته سنگینتر میشدند.
عزیز “آنها” را برای هم لقمه گحرکت کرده بود؟
برای همین جهان به خودش اجازه میداد اینقدر به دیار نزدیک شود؟
همین ها به دخترک جسارت داده بود؟
جهانبخش وقتی جوابی از دیار نگرفت، ناگهان به طرف شیرزاد برگشت و با چهرهی جدّی و برزخی او روبه رو شد.
به او که سنگین و تُند نفس میکشید.
-این داروها به خاطر چیه؟یکیتون جواب بده!
شیرزاد دیگر حتی نمیتمایل داشت ثانیهای آنجا بماند.
سیب گلویش با خشم تکان خورد و درحالی که نبض شقیقهاش شروع به تند زدن کرده بود، با چند گام قد بلند خودش را به جهانبخش رساند و نایلون داروها را در مشتش چپاند:
-هیچی نشده.اینا رو بده به عزیز!
گفت و به طرف موتورش رفت.زیر نگاه خرد شدهی دخترک، استارت زد و با یک تیک آف، گرد و خاک زیادی برجای گذاشت.
دیار و دوز و کلکهایش بمانند برای جهان.
بگذار هرچقدر قلبش میخواهد خودش را برای عزیز شیرین کند!
بیشتر گاز داد و رگهایش آنقدر ورم کرده بودند که میتوانست دستهی موتور را با یک فشار دیگر بشکند.
چه بازیای خورد!
حلال آن زن، با دختر بزرگ کردنش!
تبریک به او!
توانسشتابزده یک شوهر و یک دولید خوب پیدا کنند!
دیار:
شتابزده و پشت سر هم به طرف ورودی عمارت قدم برمیداشتم.
امشب حال عزیز روبه جاده نبود و قلبم نمیوارد شد به منزل سرایداری بروم.
باید کنارش میماندم و من نمیدانستم این حال وخیم را چگونه از او پنهان کنم.
دلم خُرد و خاکشیر شده بود و شاید همین که از او انتظار چنین توهینهایی نداشتم من را شکستهتر از هر مدتی نشان میداد.
چگونه به خودش اجازه داد نام مادرم را به زبان آورد؟
چقدر کم به من ارزش و اهمیت میداد.
چقدر برایش حقیر بودم که میتوانست به راحتی مرا مورد حمله ی گلولههایش قرار دهد.
_وایسا دیار… با تواَم!
صدای پای جهانبخش هر لحظه نزدیک تر میشد و من نمیداتستم آن اشکهای مزاحم را چگونه پنهان کنم.
هنوز از در ورودی داخل نشده بودم که جدیتر از لحظاتی قبل نامم را آوا زد:
_دیـار!
قدمهایم متوقف شدند و فورا دست زیر نگاهانم کشیدم. در این مدت ، کم این صحنه را از من نمشاهده کرده بود.
_چی بهت گفت که اینقدر حالت بد شد؟ ناراحتت کرد؟
نفسم رفت. لحنش چرا اینقدر عادی بود؟
گویی که از بهشدت وقت پیش با این موضوع آگاهی کامل داشته باشد.
_به خودش زنگ بزنم یا تعریف میکنی؟
_من… ایشون رو از قبل میشناختم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن