جهان ماشین را راه انداخت و عزیز از میان فاصله در و صندلی به طرف من برگشت:
-خوش گذشت گلبرگم؟ این پسر ما که اذیت نکرد؟
دیده روی هم گذاشتم. ریز خندیدن برایم سخت بود. ولی قلبم نمیرسید بیشتر از این، دردهایم را با او سهیم شوم:
-بله؛ به شما چی؟
-مگه با پسربچهی شر و شیطون طرفی مادر من؟ کی رو اذیت کردم تا حالا؟
اگر با تمام جهان میجنگید، اگر به تمام جهان اخم میکرد، همیشگی با مادرش مهربان بود و این حس تحسین من را برمیانگیخت.
**
شیرزاد:
-چته شیرزاد؟دو روزگاره که مرغ سرکنده شدی! اتفاقی افتاده؟
پای راستش را که آنقدر تکان داده بود تا حتی صوتی شاهپور هم قد بلند شود، به زمین چسباند و توجهی به تلفنش نکرد.
رها بعد از یک تماس بیپاسخ، مسیج فرستاده بود و شیرزاد حوصلهی باز کردنش را نداشت.
-نه؛ چه اتفاقی میخواد بیفته؟
-مادرت به ازدواج رضایت داد؟قلبشو به کف دست آوردی؟
کف دست راستش را به پهنای صورتش کشید و شاهپور با خستگی خودش را کنار او انداخت.
-والا چیزی که من میبینم اینه که تو حتی خودتم به این ازدواج راضی نیستی. زورت کردن مگه مرد؟
شیرزاد تیز به طرف شاهپور برگشت و او با حوله دستانش را خشک کرد.
-اینجوری منو نگاه نکن؛ دروغه مگه؟
شیرزاد جوابش را نداد و از جایش قد بلند شد.
آخرین باری که پا در آن عمارت گذاشت را به یاد میآورد.اینکه قلبش نمیمیل داشت بار دیگر هرگز به آنجا برود.
اما چگونه میتوانست آن دختر را ببیند؟
-خودتو بهش بدهکار میبینی؟ بابا رها که از اون تیپا نیست بگی دوسه سال باهاش بودم مجبورم بگیرمش! اون یه زن آزاده که قبل از تو آزاد بوده…بعد از تو هم همون طوره!
شیرزاد با فک قفل شده به طرف شاهپور برگشت. مدتها بود که کسی جرأت نمیکرد پا روی دمش بگذارد. صحبتها هم فقط به دیده، بله و خیر، ختم میشد.
ولی شاهپور گویی کمر بسته بود که روی اعصابش برود.
– زری که میزنی رو خودت میشنفی؟
-به خاطر اون موضوع قدیمی خودتو بهش مدیون میبینی. ولی شیرزاد، محض رضای خدا، چرا میخوای با زنی ازدواج کنی که هیچ حسی بهش نداری؟
روپوشش را با حالتی عصبی درآورد و روی میز پرت کرد.اصلا نمیخواست حتی به یک کلمه از حرفهای شاهپور فکر کند.
-وقتی راهی شدی قفل کتابی رو بزن رو در!
**
-راهی شدی پیش عزیز؟
نگین با کاسهی تخمه سر رسید و کنار کیوان که با هیجان مشغول فوتبال خیره شدن بود جای گرفت:
-آره…یه کم بیحال بود. کاش ولش نمیکردم!
شیرزاد این پا و آن پا میکرد چیزی بپرسد.مثلا نام دختری که در عمارت جهان زیستن میکند.اما از نظرش یک مزخرف بیش نبود.
قطعا اگر هوس سؤال کردن چنین سوالی به سرش میزد، زنگ خطرهای نگین را روشن میکرد.
-چرا؟ تنها بود مگه؟
نگین مشاهده کرد که شیرزاد تکیه از مبل گرفت و پاهایش را از حالت دراز کش خارج کرد.
-جهان خونه نیست. منم حرکت کردم داروهای خودمو بگیرم، یه چند تا آمپولم واسه اون خریدم.حالا میبینم کیسهی داروهای خودمو اونجا جا گذاشتم. به جاش، مال عزیز رو برداشتم!
یک حس آنی و گرم زیر پوستش دوید.
با اینکه بسیار کم پیش میآمد دم عمارت برود، ولی آن حس عجیب به او دستور حرکت کردن میداد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن