رها که تاکنون مخاموشی مانده بود، با مردمکهای گخوشحال شده به طرف فخری برگشت و تمام سعیاش این بود که مؤدب باشد.
-من و شیرزاد بهشدت وقته با همیم. مسلما اگر شناختی قرار بوده به کف دست بیاد، تو همین تایم کف دستگیرمون شده!
نگاه تیز شیرزاد دخترک را در دم خفه کرد. ولی آنقدری حرص داشت که صورتش گر بگیرد.
از چه شناختی حرف میزد رها؟آن رهای سابقی که به شیرزاد شناسانده بود؟یا رهای دیگری که بعد از آن شامگاه، نمایان شد؟
-اما قبلا محرم نبومتوجه شد. من حد و حدودای پسر خودمو میشناسم. مرزی که بین خودش و یه زن نامحرم قائل میشه رو میدونم. اگر قرار باشه شناختی به کف دست بیاد، مسلما از این به بعدش حرف اول رو میزنه!
نفسهای رها سریع شده بود و کف دستهی کیفش را میفشرد. هر لحظه ممکن بود از جایش بلند شود و از آن جا بیرون بزند.
شیرزاد آشپزش را بوسیده بود. آشپزش!
و گویی خود شیرزاد هم از آن مهلت چند ماهه بدش نیامده بود.
-پس عقد رو میذاریم واسه شش ماه دیگه. خوبه؟هردوتون نظرتون رو بگید!
فخری ساکت ماند تا اول رها نظرش را بگوید. او عروس بود و قطعا نظر او مهمتر از نظر مادری بود که سالهای سال از فرزندش جدا ماند.
رها با حالتی عصبی به صورت شیرزاد نگاه دوخت.نگاهش میبیان کرد چه از جانم میخواهی؟بریدید و دوختید تمام شد. حالا تن کردنش با رضایت من است؟
-رها؟
میخبر داشت به اندازهی کافی شیرزاد را خشمگین کرده است. میاطلاع داشت هیچ چیز خوب پیش نمیرود و اگر مخالفت میکرد، رابطهشان بیشتر از قبل شکراب میشد. در هر صورت شیرزاد او را رها نمیکرد. او به رها مدیون بود و هیچگاه آدم عهدشکستن نبود.
هدف رها، فقط برگرداندن شیرزاد قبلی بود و بس!
-اوکی…اوکی…صبر میکنیم. تا شیش ماه دیگه هم صبر میکنیم!
**
فخرالسادات گوشی را در کیفش گذاشت و با لبخند به طرف شیرزاد برگشت:
_دارن میآن. نزدیکن!
شیرزاد از آینه، ماشین جهان را دید و اخم میان ابروهایش قرار گرفت. یک دختر جوان هم جلو جای گرفته بود که صورتش را نمیتوانست خوب ببیند.
نگاه از خودروی جهان گراهی شد و به مادرش دوخت که داشت برای پیاده شدن، کیفش را روی ساعدش میانداخت.
-راهی نبود؛ خودم میرسوندمت.
فخری به طرف شیرزاد خم شد و گونهاش را بوسید.
-نه قربون شکلت بشم. برو بخواب خسته ای. جهان همین اطراف بود دیگه!
شیرزاد با همان اخم، سری تکان داد و باز هم از آینه، پشت ماشین را نگاه کرد. دختر ریز جثهای از جلو پیاده شد و به طرف در عقب راهی شد.
شیرزاد لحظهای نگاه گرفت و هنوز ثانیهای از نگاه گرفتنش نگذشته بود که مغزش تصویری که مشاهده کرده بود را آنالیز کرد.
مردمکهایش با شوک تکان خوردند و باز هم عقب را نگریست. دخترک سوار شده بود!
چهره اش، قد و قواره اش، لبهایی که حتی از دور هم بزرگ بودنشان در دیده میزد.
دیار بود؟ یا اشتباه متوجه شد؟
ندانست چرا پوستش به عرق نشست و نمتوجه شد چرا بدون معطلی، پیاده شد. مادرش داشت به طرف ماشین میحرکت کرد. جهان شیرزاد را مشاهده کرد.
نگاه خیرهاش روی شیشهی ماشین.حالا دخترک در تاریکی، روی صنقلبی عقب جای گرفته بود.
سر جهان کج شد و شیرزاد حتی نمیتوانست قلبیل قانع کنندهای برای نزدیک شدن به آن ماشین پیدا کند.
مادرش سوار شد و رو به شیرزادی که با مردمکهای دو دو زنش، ماشین را کنکاش میکرد، کف دست تکان داد.
شیرزاد بدون حرکت و با احساساتی متفاوت، همانجا مانده بود که جهان با خونسردی ذاتی و البته حس پیروزیاش، ماشین را راه انداخت.
خودروی لوکس جهان از کنار شیرزاد گذر کرد و نگاه مرد، روی شیشهی دودی عقب جا ماند.
هیچ چیز معلوم نبود. هیچ چیز!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن