ماشین را در پارکینگ پارک کرده بود؛ چراکه شیشه ی لعنتی اش را با کف دستان خودش شکست.امروزگار و مصیبتهایش گویی تمامی نداشتند.حال دیار خوب میشد؛ کافی بود.
موهای لعنتی که امروزگار بیش از حد روی اعصابش رفته بودند را بالا فرستاد و تلفن درب و داغان را از کوله بیرون آورد.خدا خدا میکرد که رمز نداشته باشد و گویی امروزگار قرار نبود رنگ آهستهش ببیند.چون حتی آن گوشی ساده هم رمز داشت و امکان کف دسترسی نبود.
عصبی نگاه هایش را روی هم فشار داد.
هیچ آدرس دقیقی از آن ها در دسترس نبود.هیچ اطلاعاتی.شیرزاد چگونه بدون تحقیقات ،کارمند استخدام میکرد؟اصلا با عقل جور در میآمد؟
مشتی به سقف ماشین کوبید و خودش را لعنت فرستاد.
باید رضایتنامه را امضا میکرد.عمل آپاندیس ،خطر جانی اش بالا نبود که برای سرخود امضا کردن آن رضایتنامه بترسد.اگر دیرتر از آن جراحی میشد، شاید جانش به خطر میافتاد.
میاظهار کرد چه نسبتی با او دارد؟
**
دیار :
صدای جیغ می وارد شد.صدای نفس نفس…صدای
قدمهای تندی که گویی کسی به دنبال کسی دیگر میدوید.هیچ چیز جز تصویری تار و دَرهَم ، مقابل چشمانم نبود.یک جمعیت عظیم.یک روحانی…انسان هایی که خودشان را بیگناه میخبر داشتند و هرکدام برای پرت کردن یک سنگ بزرگ، به طرف آن دختر بیپناه آماده بودند.مانند گله ای از خرس های وحشی و بیخِرَد.
کسی از پشت دستانم را گرفته بود.دهانم را هم.او هم مانند یک خرس وحشی در نظرم میماند.
اامان سنگ به طرفش پرتاپ شد و موهای فر دخترک ،از زیر پارچه ی کهنه ای که به سرش بسته بودند بیرون آمدند.
پاهایم را به زمین کوبیدم و جیغم خفه شد.
فریادهای وحشی واری که مانند حیوانات در حال حمله می مانست.تکه پارچه ی کهنه از روی سرش پایین افتاد.ولی هنوز هم صورتش مشخص نبود.قطره های خون از گوش و گردن دختر جوان پایین میچکید و از ته قلبش نام مادرش را فریاد میزد.
صورتش را نمیمتوجه شدم.اما گویی میخبر داشتم دخترک مادری ندارد.مادری ندارد که صوتیش را بشنود.
میخبر داشتم کسی نیست که به فریادش برسد.
خرس های بزرگ و بی رحم، بانگ برمیآوردند و بارش سنگ روی سر و صورت دخترک بیشتر میشد.
دختر معصوم دیگر داشت جان میداد.
آخرین جان هایش بود…
ولی هنوز هم صورتش را نمیدیدم.میان فریادهای کشیده و رعب آسای آن صحنه، آوای بلند مردانه ای خاموشی را بر فضا حکم فرما کرد.خاموشیی ترسناک…
میان این خاموشی ، باز هم سر و کله ی نفسنفسها پیدا شد.
آن گامهای شتابزده و تعقیبوار.
مردِ بلندقد ،به طرف دخترک رفت و موهایش را کنار زد.کف دست هایش را باز کرد.دیدهانم به برق جای گرفتند و اشکی که از دیدهم چکید، روی پنجه ی خرسی که تنم را در بر گراهی شده بود افتاد.
دست هایش باز شدند و هنوز نیمه ی تنش از زیر خاک بیرون نیامده بود که خرس وحشی، تنم را رها کرد و در بهسرعت ترین زمان ممکن، قلوه سنگ بزرگی برداشت.
دلم از حرکت ایستاد.نفسم ایستاد.میل داشتم به طرفش بدوم.میل داشتم خودم را سپر بلای مرد بلندقدی کنم که بدون شناخت، قلبم دستور داده بود پیش مرگش شوم.ولی سنگ با شدت به طرف سرش پرتاپ شد.
با تمام توانم جیغ کشیدم و نمتوجه شدم چه اتفاقی افتاد.اما وقتی به خودم آمدم، با درد شمتوجه شدی که پهلویم را میسوزاند ، نگاه باز کردم.
نفس میزدم و با متوجه شدن سایه ی کسی که بالای سرم بود،جیغ کشیدم.
جیغ هایم در جهانی واقعی ، مانند ناله ای آهسته و بی جان به گوش میرسیدند.
-آروم باش خانومی.آروم باش عزیزم…نباید تکون بخوری!
چند بار پلک زدم.هنوز هم دیدم تار بود.چه اتفاقی برایم افتاده است؟
این درد شمتوجه شد به خاطر چیست؟
-همراه این خانم کیه؟همراه دیار!
-مولینم.مامانمو صوت کنید.آخ…
صوتی قدمهای شتابزدهی به گوش رسید.بوی عطری آشنا میان بوی مواد شوینده و ضدعفونی زیر بینی ام خورد.
-چی شده؟بیدار شد؟
-آره بیدار شدن.فعلا شما بالای سرشون بمونید ؛من برم ملایم بخش بیارم براشون!
-مولینم؟مولین…
بوی عطر
نزدیکتر شد و من با عضلاتی که به شدت منقبض شده بودند، سعی کردم لایِ پلکهایم را بیشتر باز کنم تا واضحتر ببینم.
-دیار؟خوبی؟درد داری؟
صدای مردانه ی آشنایی بود که قلبهره ام را کمتر میکرد.اما تا صورت مادرم را با نگاهان خودم نمیمشاهده کردم ، قلبهره از بین نمیرفت که.
-من…باید مامانمو ببینم.اومده؟اونهم اینجاست؟
سعی کردم تکانی بخورم.تلاش کردم بنشینم.اما کف دستی ساعدم را گرفت و به تخت چسباند:
-تکون نخور.دکترت اظهار کرده تا دوازده ساعت نباید سرتو تکون بدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن