اگر این من بودم، پس عزیز دیگر چه حالی داشت؟
او که پانزده سال تمام جگرگوشهاش را بهاتهام بست.
او که نفهمید پارهی تنش چگونه خورد، چگونه خوابید ، چگونه بزرگ شد…
عزیز با آن دل نازک و مهربانش چگونه این بلا را بر سر شیرزاد آورد؟
تلفن را چنگ زده و شمارهی شاهپور را گراهی شدم.
اگر منتظر میماندم ، شاید قرار نبود هیچ وقت تماس بگیرد.
چندین بوق خورد و جواب نداد.
قلبم شور میزد و فوری با انگشتان لرزانم تایپ کردم:
-توروخدا جواب بده. خبری شده؟
جوابی نداد و من گوشی را هممسیر با لرزیدن شانههایم به پیشانی چسباندم.
اشکهای بزرگتر از لحظاتی قبل، صورتم را در بر گرفتند و ثانیههایی بعد، تلفن در کف دستانم به صوت در آمد.
-الو… الو شاهپور؟
سینهای صاف کرد؛ یعنی هستم… و این میتوانست زنگ خطری در قلب من به صدا درآورد.
پتو را کنار زده و از جایم کشیده شدم.
اگر به خاموشیش ادامه میداد، احتمال بیهوش شدنم وجود داشت.
-چرا جواب نمیدی؟ شاهپور؟
-حرکت کردم آگاهی…
پلکهایم روی هم آمدند و راهی شدند:
-جون به سرم کردی… چرا حرف نمیزنی؟
-رد خطشو زدن. آخرین باری که گوشیش زنگ خورده و بعدش خاموش شده طرفای رشت بوده.
چانهام تکان خورد: خب؟ خب؟
-مشخصات رو که دادم… اظهار کردن که…
-اضافه کردن چی؟ها؟
تنم یخ بسته بود.
چند ساعت میشد که منتظر خبر مانده بودم؟ شاید حتی جهانبخش به خانه برگشته بود.
صوتی شاهپور چرا اینگونه به گوش میرسید؟
خدای من… پس چرا نمیمردم؟
-شاهپووور…
لحن پر از التماسم باعث شد با لرزش پاسخ دهد:
-به مادرش چیزی نگو…
جان از پاهایم رفت و مانند تکهپارچهای روی زمین افتادم. تمام قوایم را برای نگه داشتن موبایل به کار برده بودم و حتی زبانم دیگر یارای جویا شدن نداشت.
-فعلاً خبر قطعی تو کف دستم نیست. ولی… اما اظهار کردن یه سمند سیاه تقریباً با همین مشخصات حوالی رشت تصادف کرده…
چشمانم سیاهی راهی شد. گوشهایم سوت کشیدند و گویی وارد یک سیاهچالهی عمیق شدم.
صدای شاهپور که بغض برداشت، دیگر ندانستم چه اتفاقی افتاد که همه جا را سیاهی برداشت:
-دارم میرم رشت احراز هویت… بعد خبرت میکنم!
**
-دیار؟ دیار خوبی؟ قندش افتاده… چند روزه که چیزی نخورده؟
-نمیدونم مارال یه غلطی بکن! چیزیش که نشده؟
-نه؛ فشارش خیلی پایینه! برو یه سرم بگیر از داروخونه بیار بهسرعت!
آوای قدمهایی شتابزده به گوشم رسید و پلکهایم لرزید.
نور که به نگاهانم خورد ، بار دیگر محکم نگاه بستم.
-دیار؟ چشماتو باز کن ببینم خانم کوچولو! خوبی؟
بار دیگر سعی کردم نگاه باز کنم و حالا که مقابلم را میمشاهده کردم ، تصویر یک صورت دخترانه در نزدیکترین حالت ممکن به من قرار گرفته بود.
چند بار پلک زدم تا متوجه حضور مارال شدم. خواهر تنی جهانبخش!
-خوابت چقدر سنگینه دختر! پاشو اینو بخور!
وقتی به درک واضحی از اطرافم رسیدم، یکباره از جایم پریده و به دنبال موبایلم ، نگاه در گوشهگوشهی اتاق دواندم.
نبود…
-دنبال چی میگردی؟ خوبی؟
موهایی که توی صورتم آمده بودند را پس زدم و روتختی را قد بلند کردم:
-گوشیم… نیستش که!
-فکر کنم جهانبخش بردش!
حیرتزده و درمانده نگاهم روی دهان مارال ماند.
من از درون در حال فروپاشی بودم.
من در حال مرگ بودم.
چگونه میتوانست اینقدر بیرحم باشد؟
-چته دختر؟ چرا گریه میکنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن