در صورت همیشگی خونسرد و بیحالتش خشم ترس و استیصال را به وضوح میمشاهده کردم وقتی نفس زد:
-باشه… باشه بازم صبر میکنممم… صبر میکنم دیار اما اینو تو گوشت فرو کن… هیچ وقت… هیچ وقت نمیتونی منو دور بزنی. تو تا آخر عمرت قراره تو همین عمارت زیستن کنی… همینجا زندگی میکنی چراکه به من قول دادی… من واسه نجات دادنت همهی اون خطرات رو به جون نخریدم که دوکف دستی تقدیم اون پفیوزت کنم. درک کردی؟
اشکهایم زیر فشار انگشتانش گم میشدند و این بار فریادش در دل اتاق مخاموشی قرار گرفت:
-درک کردییییی؟
اشک دیگر حدقهی دیدهانم را به سوزش دعوت کرده بود که پلک زدم.
من پلک زدم و او آن را جای اطاعت گذاشت.
من پلک زدم و همان لحظه آوای نگران نگین در عمارت به گوش رسید:
-داداش جهان؟
سرخی نگاهش روی نگاهانم خیره ماند و دستش را از روی لبهایم برداشت.
حتی نمیخواستم یک کلمه بگویم.
فقط میتمایل داشتم هرچه زودتر از من فاصله بگیرد.
برود.
-دیار؟ اینجا چه خبره؟ کجایید؟ مولین…؟
-نترس کوچولوی من. نگین هم واقعیت رو بفهمه عزیز رو برمیداره و از اینجا میرن. قرار نیست دیگه باهاش سر و کله بزنی!
و من در شوک جملهاش ماندم.
دیگر حضور عزیز، بودن یا نبودنش در آن عمارت برایش اهمیتی نداشت؟
**
-بزرگترم بود… از شیرزاد بیشتر نه ، کمتر دوسش نداشتم… اما اون سیلی حقش بود!
نگاهم به نیمرخ بههمریختهی نگین بود.
زنی که همیشگی مرتب بود و آراسته، حالا مانند زنی ژندهپوش و نزار دیده میشد که به نظر میرسید موهایش را ماهبهماه شانه نزده است.
نوک بینیاش سرخ و مژگانش به خاطر گریههای زیاد برگشت خورده بود.
لبهایش خشک بود و گونههایش افتاده.
اثرات بارداری و زایمان را میشد به وضوح در اندامش متوجه شد.
آن سینههای ورمکرده و مانتویی که شل و واراهی شده روی تنش افتاده بود و هنوز فرصت نشده بود آن را از تن بکند.
-یعنی داداشم کجا رفته؟ خدایا… چرا این همه بدبختی باید تو چند روزگار سراغ من بیان؟ ببین با حیات داداش طفل معصومم چکار کرده… ببین با حیات ماها چکار کرده اون نامردی که یه عمر مثل برادرم نه ، مثل بابام میمشاهده کردمش!
لیوان آبش کف دست نخورده بود و اشکهایش به راه.
لبهایم چفت شده بود و حرفی برای تسکین دردهایش نداشتم.
وقتی تمام حقایق را از زبان خود جهانبخش متوجه شد شوکه شد.
اما به هیچ عنوان انتظار یک سیلی را نداشتم.
او به برادر بزرگترش سیلی زد و من هم فکر میکنم آن سیلی حق جهانبخش بود!
مردی که با وجود تمام دبدبه و کبکبهاش با وجود ترسناک و خطرناک بودنش قابل ترحم بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن