لبهایش با حالتی هیستریک از خنده کشیده شدند.
به عمرم این همه حس در صورتش ندیده بودم. او عادت داشت خشمش را حرصش را و حتی مهر و محبت و ترسش را از همه پنهان کند. و حالا گویی حباب دورش ترکیده و نمای کاملی از حسهای درونیاش در صورتش پیدا بود.
-فکر کردی بردم یه جایی سربه نیستش کردم؟ در این حد منو خطرناک و روانی میبینی؟
درمانده بودم که نیم گام دیگر عقب حرکت کردم.
-من… من دیگه نمیخوام تو این… خونه باشم!
جملهای که روی لب راندم بدون هیچ برنامهریزی قبلیای بود.
حس آن لحظهام وحشت و ترس بود و جز این هیچ ادراک دیگری نداشتم.
اما انگار همین جملهی کوتاه و بدون برنامهریزی بدجوری او را شوکه کرده بود که با مردمکهای گسرخوشتر از حد معمول همیشهاش نگاهم میکرد.
اصلاً رک بگویم؛ جهانبخش همان جهانبخشی که همیشگی میمتوجه شدم نبود و ورژن دیگری از آن مرد مقابلم توقف کرده بود.
سر کج کرد و من با لرزش چانه کف دست روی دهانم گذاشتم:
-من… هر… هرکاری که ازم میل داشتی انجام دادم… میدونم که… خیلی بهم لطف کردی… میدونم نمیتونم کارای خوبت رو جبران کنم… ولی من…
-اما تو چی؟
آوایش ساکت بود ولی همان آرامشش من را بیشتر میترساند. آب دهانم را قورت دادم.
ممکن بود بلایی سر آن مرد آورده باشد؟
قطعاً نه… آن مرد مهمانی امشامگاه را به هم ریخت تا از جانش محافظت کند.
شیرزاد آن مرد را فرستاده بود که طعم بیآبرو شدن را به جهانبخش هم بچشاند و در کارش هم موفق بود.
تمامی مهمانان امشامگاه از شرکا و رقبای کاریاش بودند و حالا شاید تمام اسم و رسم چندین و چند سالهاش لکهدار شده بود.
-جواب بده دیار… میخوای خوبیهای منو جبران کنی ولی…؟
اشکی از چشمم پایین چکید.
عزیز اینجا بود…
من و جهانبخش در آن عمارت تنها نبودیم ؛ پس دلیلی برای آن همه ترس و وحشت نبود.
-حالا که گوش دادی رها و شیرزاد از هم جدا شدن یادت افتاد که نمیتونی با من بمونی؟
سر تکان دادم.
به هیچ وجه نمیخواستم فکر کند سر سوزنی شیرزاد در تصمیمم دخیل است و هنوز لب باز نکرده بودم که با خندهی زهردارش نزدیکتر شد:
-رها که حرکت کرد… عزیز هم که حقیقتاً رو متوجه شد… دیگه هیچ مانعی بین تو و اون نیست!
-چرا واسه یه بارم که شده کارایی که خودت کردی رو نمیبینی؟
-روزگار اونجوری که شما فکر میکنید آسون نمیچرخه! قرار نیست منو نردبون به هم رسیدن خودتون کنید!
کمکم بهت جای ترس و وحشتم را میگحرکت کرد.
شاید هیچ وقت نمیخواست اشتباهات خودش را ببیند.
شاید تا آخر عمر قرار بود با خودش نقش یک قربانی را تکرار کند. یک قربانی که برای نگه داشتن حقش مجبور به انتخاب راه اشتباه شده است.
گرچه… او حتی اشتباهاتش را هم نمیپذیرفت و به آنها مفتخر بود!
-از همون اولشم قرار بود بعد از عمل پیوند عزیز مسیرمو بکشم و برم… قرار بود از شما و خانوادهت دور بشم. از من میل داشتی یه فرصت کوچیک به این رابطه بدم و منم توی اون شرایط قبول کردم. در ذهنش گذراندم تو اون فرصت کمی که به خودم دادم ، میتونم به عنوان همسرم قبولت کنم. اما نتونستم… نمیتونم… هرچقدر تلاش کنم بازم نمیتونم!
-و تو هم اینا رو همین امشامگاه درک کردی! بعد از اینکه شیرزاد و رها از هم جدا شدن! بعد از اینکه اون معرکهی مزخرف رو تو اون حیاط به پا کرد متوجه شدی نمیتونی منو به عنوان همسرت قبول کنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن