کف دست به پیشانیام گراهی شدم تا آن ضعف لعنتی را مهار کنم.
مهمانها همگی به محوطهی باغ برگشته بودند و شاید بهتر بود این مهمانی مسخره را به پایان میرساندیم.
شاید بهتر بود جمعش میکردیم، ولی میان نالهها و نفسنفس زدنهای عزیز و کف دست از زیر بازو گراهی شدنهای جهان، صوتی فریاد مردانهی کشیدهی سراسر محوطه را در بر گحرکت کرد:
-یه لحظه….یه لحظه همهتون خوب به من گوش کنیییید…
.دلم تپید و متوجه نشدم چگونه پاهایم به همان سمت دویدند.
شاید پایانی نداشت آن شب…
نمیدانم عزیز و جهانبخش کی پشت سر من رسیدند اما صدای مرد غریبهای که میخواست با فریاد توجه مهمانان جهانبخش را به خودش جلب کند.
کسی به طرفش حرکت کرد که بازویش را بگیرد ، اما با فریادی قد بلند خودش را عقب کشید:
– برو عقب میگم حرف دارممم…منو ببینید همه…میزبان مهمونی امشامگاهتون یه آدم بیشرف حرومزادهست که آدم فرستاده پی من فیشمو بکشن!
حالا جهانبخش عزیز را هم رها کرده و با یک تنه از کنار من میگذشت.
شاید میمیل داشت نگهبانان را برای بیرون کردن آن مرد صوت کند.
همان مرد کوتاه قامتی که شاید به نظر میرسید چهل و پنج یا پنجاه سال داشته باشد.
مهمانان با چشمهای میخ و گوشهایی تیز منتظر اتمام نمایش آن مرد بودند و عزیز با هن و هن از کنار من گذشت.
-یه مدت با پول دهن منو بست. یه مدت من بدبخت رو خفه کرد اما از این به بعدش رو خدا میدونه چه بلایی سرم بیاره!
مشاهده کردم که جهانبخش تلفن در کف دست گحرکت کرد و چند نگهبان به طرف جایی که مرد از حرکت ایستاده بود دویدند.
-این مرتیکه با بابای خدانیامرزش پونزده سال پیش با پول دهن منو گل گراهی شدن که حقیقت رو نگم. به یه نوجوون پونزده_شونزده ساله تهمت تجاوز زدن و آبروشو بردن.
عزیز با نفس گراهی شده روی زمین میافتاد که پاهای بیجان من به سویش شتافتند.
زیر بازویش را گحرکت کردم و کف دست خودم نبود آن جیغ خفیف:
-عزیز؟ عزیز خوبی؟ عزیز منو نگاه کن قربونت برم…
نگهبان با بالاترین سرعت ممکن رسید و میان آوای هین و هان مهمانان، میان نگاههای وق زدهی آنها، از هردو طرف مرد را در بر گرفتند.
ولی دستبردار نبود و آوای فریادش ادامه داشت:
-این حروملقمهای که شماها نشستید سر سفرهش آدم فرستاده پِی من که جونمو بگیره… آی مردممم… این بیشرف چون بیمادر بزرگ شد هر گو*هی که دلش میل داشت خورد و کسی حتی به قیافهش شک نکرد! اگر من سربهنیست شدم همهتون بدونید زیر سر خودشه!
با جان و بیجان عزیز را کنار یک صندلی رساندم و رو به خدمتکار صدایم را بالا بردم:
-آب بیارین… زنگ بزنید دکتر بیاااد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن