_آره. نیمه ی شعبون نذری داره. از منم دعوت کرده برم. یه خوبی در حق مادرت بکن منو برسون. میترسم باز پشت فرمون بشینم حالم بد بشه!
شیرزاد لب پایینش را با خنده ای حرص آلود گاز گرفت و خمیر بعدی را روی تخته انداخت:
_مادر من. کف دست بکش از این کارا؛ یعنی شما از اون موقع هنوز پشت فرمون ننشستی؟
_نه والا مادر. جهانبخش مگه میذاره؟
میمیل داشت رگ رقابت شیرزاد را قد بلند کند و او آدمی نبود که دم به این تله ها بدهد:
_پس قربون شکلت ننه. بگو اون روزگارم جهان برسونتت. شاید بختش باز شد!
_روی من پیرزنو زمین ننداز فدات شم. چی میشه یه توک پا بیای و بری؟
دیار دیگر داشت افت فشار پیدا میکرد. آن زن، گویی کف دست بردار نبود و تا شیرزاد را با خودش نمیبرد، آهسته نمیگحرکت کرد.
_شما ماشالله از منم جوون تری عزیز. بحث توک پا و کل پا نیست دردت به سرم. کسی دیگه برای نذری پزون دعوتمون کرده!
پلک های دیار روی هم افتادند. به نذری پزون مادر دیار می رسید؟
ولی کجا؟
آنها که دیگر خونه ای نداششتابزده…
***
کوله اش را روی دوشش مرتب کرد و شالش را همانجا انداخت.
مگر نگفت باید مفصل راجع به آن صحبت کنند؟
پس چه شد؟
چرا جوری خودش را به آن راه زده بود که دیار گمان می کرد شیرزاد از اینکه او را بوسیده است، سخت پشیمان است؟
آخر بوی الکل هم نمیداد که گمان کند مست بوده است.
از اتاق بیرون زد و وارد آشپزخونه ی بزرگ شد. شاهپور مرتبا در حال پیتزا زدن بود و امشامگاه گویا مشتری تولد داشتند.
با متوجه شدن شیرزاد که پشت میز جای گرفته بود و سرش را فشار می داد، لب فشرد و جلو راهی شد. شاید شیرزاد برایش توجیحی داشت. شاید توضیحی وجود داشت.
نمیشد که همین گونه خودش را به نخبر داشتن بزند:
_با من کاری ندارید؟
صوتیش گرچه آهسته و پر از پستی و بلندی بود، ولی شیرزاد آن را گوش داد و با پوستی که سرخ شده بود، سرش را بالا آورد:
_هنوز صحبت نکردیم!
حسی وحشی و بی حساب، به قلبش یورش آورد تا خون زیر پوستش بجهد و سر پایین بی اندازد.
حتی نمیدانست باید چه بگوید!
چه جوابی بدهد؟
اصلا شرم و حیا اجازه می داد در دیدهان شیرزاد نگاه کند و درمورد اتفاق صبح صحبت کند؟
شیرزاد در حالی که محکم پیشانی اش را می مالید از جایش کشیده شد:
_شاپور من سرم داره میترکه. وقتی مهدی اومد بفرستش بره یه ژلوفن برام بیاره!
لب های چفت شده ی دیار بهیکباره از هم باز شدند:
_سرتون درد میکنه؟ من یه دمنوش بلدم که میتونه…
شیرزاد اخم کرد و به طرف اتاق مسیر افتاد:
_فعلا با من بیا صحبت کنیم دیرت میشه. من یه قرص بخورم خوب میشم!
لب های دیار آویزان شدند و تپش دلش بازگشت.
به دنبال شیرزاد به طرف اتاق حرکت کرد و در کوچک و باریک را پشت سرش بست.
موهای پسرک با چنگ هایی که مدام در آن ها زده بود، شلخته متوجه شده میشدند و این نه تنها او را زشت نکرده بود، بلکه به جذابیتش می افزود.
دیار سعی کرد نگاه بگیرد و شیرزاد پوست قرمز شده اش را متوجه شد:
_اشتباهاتت دارن زیاد میشن کوچولو. متوجهی؟
دخترکی که منتظر بود کلمه ای درمورد اتفاق صبح بشنود ، حالا با چیزی روبه رو شده بود که اصلا انتظارش را نداشت.
نگاه به زیر کشیده اش را بالا آورد و شیرزاد با گامی به جلو، ادامه داد:
_هنوز اونقدری بزرگ نشدی که مفهوم مسئامات رو با گوشت و خونت درک کنی. هنوز به مسئامات داشتن و مسئول بودن عادت نکردی!
لب های دیار لرزید. قلبش؟ گویی کسی با هردو کف دست، آن را تا سرحد مرگ فشرد.
_نمیدونم صبح کجا بودی. شاید خواب موندی. شاید بیرون کار شخصی داشتی. با کسی قرار داشتی، شاید تو ترافیک گیر کردی یا هر چیز دیگه ای؛ اما…
او داشت ادامه میداد و دخترک، در حال خراب و رو به مرگی دست و پا میزد.
قرار داشتن با کسی دیگر؟ اینقدر اظهار کردنش برای او آسان بود که دیار خودش را بی ارزش ترین موجود جهان فرض کند؟
چگونه میتوانست خودش را به راه دیگری بزند بعد از آن اتفاق؟
کوچه ی علی چپ را خوب در پیش گراهی شده بود و این، از مردی مانند شیرزاد بعید به نظر میرسید.
_اما باید اینو باید سرلوحه ی کارات قرار بدی که، دیگه تصمیماتی که میگیری و تایمی که میگذرونی، مختص خودت تنها نیست. من با وجود سن کمت اعتماد کردم و یه کار بزرگ رو بهت سپردم. بسیار جاها سربلندمون کردی. بعضی جاها هم از اینکه کار به این بزرگی رو روی شونه های کوچیکت انداختم، پشیمون!
مردمک هایش لرزیدند و پاهایش را محکم به زمین چسباند تا به عقب پرت نشود.
شیرزاد داشت مقدمات اخراجش را فراهم میکرد؟
_من نمیتونم شب با فکر اینکه فردا میای سفارشامو برسونی یا نه، سر به بالین بذارم. اعتبار این مغازه با خون قلب جمع شده. از همه چیزم زدم که شده اینی که میبینی!
چانه اش هم مانند لب هایش لرزیدند و شیرزاد چشم بست. ساعتی پیش، چگونه به ذهنش خطور کرد که ممکن است او را بوسیده باشد؟
چشم باز کرد و نگاهش روی لب های برچیده شده ی دخترک هجده ساله فرود آمد.
هیچ معلوم نبود چه متوجه شد که فورا نگاهش را بالا کشید و کف دستانش را در جیب هایش فرو کرد:
_کلاساتو هم که هنوز شروع نکردی. مأمور بهداشت در اینجا رو بزنه من باید چکار کنم؟
همه ی اینها به کنار؛ یعنی دیار را اینقدر آویزان و دم کف دستی میمتوجه شد که برای دک کردنش از اینجور بهانه های بنی اسرائیلی می آورد؟
_برای فردا سفارش دارید؟
صوتیش گویی از ته چاه عمیقی بیرون میآمد. از لای شکسته شکسته هایی که کنارشان زده بود.
_بله و متاسفانه من از امروزگار دلواپس فردا هستم!
شیرزاد خودش هم نمیدانست علت این همه شتابزدهخویی چیست. شاید هم چیزی او را از در ذهنش گذراندن باز میداشت تا از خودش بدش نیاید.
دخترک ولی قورت داد بغض گره کرده در گلویش را و کوله اش را بالاتر انداخت:
_لطفا دیگه سفارش نگیرید. من سفارشای فردا رو هرجور شده میرسونم. ظهر هم وسایلم رو میبرم.آشنایی با شما تجربه ی خوبی بود برام!
لحظه ای یک مکث سنگین بینشان به وجود وارد شد. ولی برعکس همواره، این بار دخترک نگاهش را ندزدید. گویی میتمایل داشت خوب نگاه در چشم آن مرد بدوزد تا به خودش ثابت کند او همان شخصیت زورو مانند قصه هایی که مادرش برایش تعریف میکرد، نیست.
میمیل داشت به باور برسد که او هم از غائله ی بقیه ی مردان استثنا نیست.
اما شیرزاد ابرو درهم کشید و سر خم کرد:
_قراره از این به بعد مشکلاتت رو اینجوری حل کنی؟ فکر میکنی با رفتن به یه جای دیگه و مکان دیگه، اشتباهات قبلیت پاک میشن؟
چیزی در نگاه زلال دخترک تکان میخورد که تمرکز حرف زدن را از مرد میگحرکت کرد.او دیگر نیاز به پند و موعظه ی مرد بیست و نه ساله ای که خودش را جای پدربزرگ یک دختر هجده ساله میمتوجه شد نداشت:
_نه… اتفاقا یه سری اشتباهات، هیچ وقت از سرنوشت آدم پاک نمیشن. هرچقدر زور بزنی یادت برن، نمیرن. اینو شاید شمایی که خیلی از من بزرگترید، بیشتر بدونید!
چیزی درون شیرزاد به جوشش درآمد. انگار بد با دل دخترک بازی کرده بود که اینگونه نگاهش میکرد.
شاید سریع رفته بود اینبار .نه؟
گویی یک حس آشنا در چشمانش موج میزد.
میخواست نزدیک تر شود و دوستانه شانه های دیار را بفشارد.
مانند روزگار اولی که کف دست کوچکش را حامیانه در دست بزرگ خود فشرد.
میمیل داشت متوجهش کند که قصدش تنبیه یا مجازات نیست و همه ی این ها فقط برای خوب پیش رفتن کار های خود دخترک است. ولی دیار گامی به عقب برداشت و کف دستان شیرزاد میان مسیر معلق ماندند.
رنگ به رنگ شدن صورتش، برای لحظه ای نبض شیرزاد را به جنبش انداخت.
پاک یادش میراهی شد که او یک دختر جوان است و در شرایط سنی خاصی به سر می برد. کف دستانش را به حالت تسلیم بالا برد:
_معذرت میخوام. منظوری نداشتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن