-اون کش آبی چیه دور مچت؟
درحالی که آوای تلویزیون را کم میکرد ناخودآگاه نگاهانش روی کش آبیرنگ سر خورد.
هربار که نگاهش میکرد، چشمانش رنگ نوازش میگراهی شدند و این کف دست خودش نبود.
نگین در اتاقش به سر میبرد و عزیز هم طبق
دستور پزشک، در حال قدم زدن در حیاط بود.
شاید اینها بهانهای بود برای فرار از رها.
شیرزاد کاملاً آگاه بود که نگین دیگر نمیخواهد در صورت رها نگاه کند. و خود رها هم بوهای خوبی از این قضیه به مشامش نمیرسید که آرام و قرار نداشت.
-یه جوری محوش شدی که انگار چیزی به دلنشینی اون یه تیکه کش ندیدی تو عمرت! از کی تا حالا کشموی دخترونه میبندن پسرا؟
ریموت تلویزیون را روی میز انداخت و دستانش را زیر سرش حایل کرد.
-از وقتی مد شد راجع به علایق شخصی هر کس دخالت کرد!
او روی مبل سه نفره دراز کشیده و رها هم کنارش روی مبل تک نفره جای گرفته بود. هیچ حس خوبی از این شامگاه نمیگحرکت کرد. کلاً روز خوبی هم نداشت؛ مخصوصاً از وقتی از طرف مراجع قضایی پیامک گرفت.
هنوز هم نمیخبر داشت علتش چیست و ظاهراً باید تا دو روزگار دیگر هم صبر میکرد تا بفهمد.
-ندونسته کاری کردم؟امشب چرا همهتون مثل عزرائیلتون به من نگاه میکنید؟
شیرزاد بهیکباره از جایش برخاست و به حالت نشسته دروارد شد. به کف دستهی مبلی که به آرنج رها منتهی میشد نزدیکتر شد و نگاه در صورتش گرداند.
رها قلبش میتمایل داشت آن کش آبیرنگ را از دور مچ شیرزاد قیچی کند:
-فردا رو مرخصی بگیر!
رها لحظهای با او دیده در چشم ماند و صورت شیرزاد نزدیکتر شد. این میتوانست گونههای دخترک را گرما بخشد و نگرانیای که در نگاهانش بود را کمتر کند.
سرش را با حالتی نازدار کج کرد و موهای صافش پایین ریخته شدند:
-چرا اونوقت؟
شیرزاد عمداً نگاه روی لبهایش سراند و با صوتیی گرم که از او بعید به نظر میرسید ، پچ زد:
-مگه نمیتمایل داشتی بعد از مرخص شدن عزیز نامزدی بگیریم؟
مردمکهای رها تکان خوردند و نفسش بند رسید:
-چی؟
شیرزاد دو انگشتش را وصل چتریهای آویزان ماندهی دخترک کرد و در دلش رجز خواند برای آن دو… همین انگشتها برای گرفتن جانش جلوتر میراهی شدند اگر بار دیگر میخواست از دست شیرزاد بگریزد.
-من و تو قبلاً نامزدی کردیم. محرمیت هم که خوندیم… نظرت چیه از فردا مقدمات عروسی رو بچینیم؟
قلب رها داشت در دهانش میزد و نگاه ناباورش شیرزاد را سر کیف میآورد.
جوری که پس از مدتها تبسم روی لبش نشست:
-هوم؟ اول میریم برای رزرو تالار… بعدم خرید لباس عروس و هر چیزی که برای یه جشن خوب نیازه!
نفس تنگی رها از سر هیجان بود و بغضش از شوق. هردو کف دستش بالا وارد شد و کنار گونههای شیرزاد جای گرفت. کف دستانش مانند یخ سرد شده بود:
-شیرزاد؟ جدی هستی؟
شیرزاد آن دو کف دست را کنار گونههایش نمیخواست. گویی کش آبیرنگ، دور مچش را فشار میداد و شیرزاد چارهای جز صبر نداشت:
-هیچکس ندونه ، تو از رابطهی بین من و جهانبخش بهشدت خوب خبر داری!
نام جهانبخش که میرسید چهارستون بدن رها میلرزید.
نمیخواست نامش را بشنود؛ نه حداقل اکنون که بهترین خبر عمرش را متوجه شده بود!
اما شیرزاد باید طبیعی نقش را بازی میکرد یا نه؟
-میخواد با بهونهی عروسی و مقدماتش عزیز رو برگردونه عمارت!
نگاه برّاق رها حالا مات صورت شیرزاد میشد.
شیرزاد علناً میگفت عروسیشان به خاطر ماندگار کردن عزیز است.
-چرا اینقدر برات مهمه که مادرت کجا باشه؟ چرا انتخاب رو به عهدهی خودش نمیذاری؟
شیرزاد جوابی نداد و شاید این قسمت دردناک ماجرا بود.
همان قسمتی که سالها خنجر شد و در قلبش فرو رفت.
-تو دیگه سی سالته شیرزاد؛ بچه نیستی! نمیتونی مادرت رو به زور کنار خودت نگه داری… چرا نمیتونی قبول کنی؟
لبهای شیرزاد روی هم چفت شدند.
چقدر تلخ بود اینکه حقایق را باید از زبان کسی مانند رها میمتوجه شد. شیرزاد برای طبیعی جلوه دادن اوضاع از این موقعیت استفاده کرد و حالا رها حقایق را مانند سیلی روی صورتش مینواخت.
-نه مادرت و نه نگین نمیتونن از امکاناتی که جهان در اختیارشون میذاره بگذرن. وقتی تو منگنه قرار میگیرن، رو غیرت و جنم تو حساب میکنن و پای راحتی و رفاه که وسط میاد، جهانبخش براشون بهترین انتخابه. این همه دلدادگی و علاقه و وفاداری که تو نسبت به اونا داری، حتی یک درصدش رو دریافت نمیکنی. اینقدر خودت رو وقفشون نکن!
نگاه سرخ شیرزاد تا دیدهان آشفتهحال رها بالا وارد شد. روبهروی هم جای گرفته بودند و شیرزاد متوجه مضطرب بودن رها بود:
-دخالت نکن… نظر نده… اگر خواستم دلمو از سینه درارم و بذارم تو سینهی خواهرم، اگر میل داشتم جونمو بذارم کف دستم واسه مادرم، تو حق دخالت نداری!
-میدونی چی باعث میشد بیشتر و بیشتر دوسِت داشته باشم؟
صوتیش بغض داشت و شیرزاد سر سوزنی قلبش نمیسوخت برای این نمایشها.
-من و تو بهشدت شبیه همیم… میدونی؟
شیرزاد نگاه از چشمان مرطوب زن گرفت و به تلویزیونی داد که صوتیش قطع شده بود. رها اما گویی برای اولین بار میخواست در دلش را برای مردی که در زیستناش جا باز کرده بود باز کند.
-هردومون مجبور بودیم از بچگی روی پای خودمون وایسیم. خودمون گلیممون رو از آب بکشیم. خودمون ، خودمون رو بغل کنیم. نخوابیم، نخوریم، نگردیم ، نخندیم ، جوونی نکنیم که از حیات عقب نمونیم. چون کسی نبود که حتی یه بار از کف دستمون بگیره و بلندمون کنه. تنها فرقمون میدونی چیه؟
سیب گلوی شیرزاد تکان خورد.
شاید رها راست میاضافه کرد.
شاید حتی اگر تمام حقایق را روی دایره میریخت، عزیز باز هم پشت پسر ناتنیاش را میگرفت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن