-چون گفتی ماشین هممسیرت هست، با اسنپ اومدم. سر جادهم گل و چندکیلو میوه هم گرفتم برای عیادت. سه دقیقه دیگه اونجام!
شیرزاد بدون خداحافظی تماس را قطع کرد.
دو روزی میشد که عزیز مرخص شده بود. دو روز از رسیدن به خونه و روبه رو شدن با وضعیت نگین. دوروز میگذشت و هنوز هم نوزاد نگین در کف دستگاه بود. شیرزاد صبح و ظهر و شامگاه خواهرش را به مشاهده کردن کودکش میبرد. طفلی بیگناه که تاوان گناه کسی دیگر را پس میداد.
در این مدت رها در گیر و دار مهاجرت مادرش بود و نتوانسته بود به عیادت بیاید. شیرزاد دورادور حواسش بود که هوس فرار به سرش نزند. حواسش بود و حالا رها منتظر اعلام تاریخ جشن نامزدیشان.
شاید گمان میکرد امشب آن تاریخ هم مشخص میشود. حالا که عزیز به سلامت مرخص شده بود ، شیرزاد دیگر بهانهای نداشت برای عقب انداختنش.
دیار هم که زن جهانبخش شده و دیگر مانعی نبود!
**
عزیز سر از روی مهری که توسط اهرم فلزی بالاتر از سطح زمین نگه داشته شده بود برداشت و کف دستانش را برای دعا بالا برد.
دلش طاقت این همه مشکل را نداشت. فرزندانش هرکدام درگیر مشکلی سخت بودند و کاری از کف دست زن برنمی وارد شد.
اشک از گوشهی هردو نگاهش سقوط کرد. خود را مقصر همه چیز میاطلاع داشت و از تواناییهای کم یک انسان عاجز خارج بود حل کردن و باز کردن این گرهها.
تنها و تنها خدا میتوانست به دادش برسد.
در حس و حال خودش غرق بود و زیر لب صدایش به گوش نگین رسید:
-این بچه کجا موند؟
.نگین با نگاه مات و بیجانش خیرهی اشکهای صورت مادرش شد.
هنوز هم تصویر دخترکش جلوی چشمانش بود. چقدر کوچ و معصوم بود. چقدر بیدفاع و بیپناه بود.
-مولین…
صدای بغضدارش به گوش عزیز رسید. او که نشسته نمازش را خوانده و هنوز هم کاملاً سلامتیاش را به کف دست نیاورده بود:
-جون مامان؟ الهی برات بمیره مادر!
موهای ژامادهی نگین، کنارههای صورتش را در بر گحرکت کرده و روی کاناپه خودش را جمع کرده بود:
-مگه مولینا از بچهشون مراقبت نمیکنن؟
دردی میان سینهی زن قرار گرفت. کف دست گذاشت روی جناغ سینهاش و نفس کم آورد:
-بمیرم… من بمیرم که عرضه نداشتم از شماها مراقبت کنم… من بمیرم که نتونستم از پس بزرگ کردنتون بر بیام!
لب های نگین لرزیدند و سردش شد. در آن دستگاه پتو هم می انداخشتابزده روی نوزادان؟
-پس چرا نمیتونم حال بچهمو خوب کنم؟چرا نمیتونم نجاتش بدم مامان؟
شانه های زن میانسال لرزیدند. این چه حالی بود خدا؟
تاوان کمکاریاش در حق فرزندان تنی خود اینقدر سنگین بود؟
چرا نمرد؟
-بعضی کارا از عهدهی ما آدما خارجه دردت به جونم. خدا…فقط خدا باید رحم کنه بهمون!
-میدونی کوثر برام چی فرستاده؟ عکس کت شلواری که امروزگار حرکت کردن واسه کیوان خریدن. مگه اینا انسان نیستن آخه؟ مامان دارم میسوزم…کیوان هنوز منو طلاق نداده…تو کدوم جهنمی به مرد زن دار دختر میدن جز اینکه از قبل برنامهشو داشتن؟
پلک های فخرالسادات روی هم افتاد. نفس هایش تنگ شده بود. درد جسمیاش گم شده و زخمی که بر روحش میجای گرفت ، داشت زن را از پا درمیآورد. چادر سفید نمازش را روی صورت خود کشید و نگین، نگاه به زنی دوخت که به تازگی از پرتگاه مرگ برگشته بود.
-مولین؟
فخری سر روی مهر گذاشت و میان نفستنگی هایش لب زد:
-جان مامان؟
-پادرمیونی کن این دختره برگرده. پادرمیونی کن ببخشه . دارم له میشم مولین…
عزیز سر از روی مهر کشیده کرد و حالا سرخی پوستش نشان از فشاری بود که متحمل میشد:
-میبخشه مادر…دیار سنگدل نیست…میبخشه…
-دعام هم میکنه؟مولین دعای این دختره میگیره…نذرش میگیره…بهش بگو واسه بچهم دعا کنه…مولین من دارم میمیرمممم…
گفت و زیر گریه زد. لرزش شانههایش و جمع کردن پاهایش در شکمی که زخم بود و جای خالی فرزندش را نشان میداد، حال عزیز را بدتر میکرد.
نفس زد زن بیچاره و سعی کرد از روی مبلی که برای استراحت او آماده شده بود، کشیده شود. ولی پرستار فوراً سر رسید و زیر بازویش را گراهی شد:
-خواهش میکنم مواظب خودتون باشید خانم حاتمی. آقاشیرزاد شما دوتا رو به من سپردن!
فخرالسادات لقولق به طرف دخترش رفت و با همان نفستنگی ، کنار نگین جای گرفت. پایین پاهای جمع شدهاش .
پای دخترش را نوازش کرد و اشک مانند دو رودمنزل از کنار هردو نگاهش جاری شد:
-اینقدر خودتو اذیت نکن. ببین شیرت هم خشک شده…اون بچه از کف دستگاه میاد بیرون و به مادر و…بیشتر از هر چیزی به شیرهی وجود مادر نیاز داره . همه ی اینا میگذره دردت به سر مولین. اینا امتحان الهیه!
نگین از جای قد بلند شد و با موهای به هم ریخته و پای دیده گود افتاده اش مقابل مادر قرار گرفت:
-زنگ میزنی بهش؟
فخری هاج و واج بود:
-به کی؟
با کف دست پای هردو نگاهش را پاک کرد و باز هم اشک جوشید:
-به دیار… زنگ بزن دیگه… بگو بیاد اینجا… یا نه… اگر قبول کرد ، خودم میرم خونهی جهان!
فخری ناتوان سر روی شانه خم کرد و پرستار از بالا خیرهی بیتابیهای دختر جوانی بود که بعد از زایمانش ، بدبختیهای زیادی را پشت سر میگذاشت. شوهرش یک نامرد به تمام معنا بود که درست همین روزگارهایی که زنش زایمان کرده و کودکشان در جنگ با زیستن و مرگ به سر میبرد، هوس شلوار دوم به سرشزده و حتی نمیتوانست جلوی زبان خواهرهایش را بگیرد که این دختر بیچاره را خبر نکنند.
این دیگر چه منزلای بود؟
مادرشان هم که به تازگی پیوند کلیه انجام داده بود.
پسر خونه که گویا خود یک نامزد شارلاتان داشت و شامگاه و روزگارش برای دختری که به تازگی زن برادر ناتنیاش میشد یکی شده بود.
آن هم چه؟ یک دختر افغانی!
تمام اینها را از لابهلای مکالمههایشان فهمید.
به راستی که فکر میکرد وارد سناریوی یک فیلم شده است.
-معصومه خانم؟ بیزحمت تلفن منو وردار بیار!
زن دیده اضافه کرد و فوراً برای آوردن موبایل فخری قدم برداشت. گوشی به کف دست فخرالسادات رسید و نگاههای نگین روی صفحهی آن دو دو میزد:
-بزن رو قد بلندگو!
بوق اول به دوم رسید و همان لحظه دیار با شوق جواب داد:
-عزیز؟ الهی قربونت برم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن