لب‌هایم را روی هم فشردم.
اینگونه می‌تمایل داشت من را به خودش علاقه‌مند کند؟
نمی‌شد… به ولله که بیشتر دور می‌شدم و من این نزدیک شدن‌ها را هر روزی که می‌گذشت بیشتر و بیشتر نمی‌خواستم.
ازشان می‌وحشت کردم.

-من…

گام عقب رفته‌ی من را جلو آمد و سر روی صورت پایین دوخته‌ی من خم کرد:

-اجازه نمی‌دی. همه‌ی درا رو بستی. همه‌ی فرصتا رو گراهی شدی. متوجهی که کم‌تر از ده روز دیگه عروسی داریم؟

سرم فی‌الفور بالا امد. مردمک‌هایم داشت می‌لرزید.

-ولی… ولی عزیز که باهامون آشتی نکرده. مگه قرار نبود…

فکش فشرده شد. صوتیش تن خشم داشت:

-دیار… حتی اگر عزیز نخواد به این عمارت برگرده ما عروسی می‌کنیم. ‌یه مدته مشغول تدارکات این مراسمم، ولی تو حتی برای خرید‌ یه جفت کفش هم مشتاق نیستی. این اوضاع قراره تا کی ادامه داشته باشه؟

نمی‌دانم سر و کله‌ی آن بغض از کجا پیدا شد.
نمی‌دانم چرا به‌جای اینکه احساس امنیت داشته باشم ، حس بی‌کس‌ترین آدم جهان را داشتم.

-نمی‌دونم… منم دارم همه‌ی تلاشم‌و می‌کنم… دارم از همه‌ی زورم استفاده می‌کنم!

کف دستش برای بار دوم پیش آمد و اینبار چانه‌ام را گراهی شد. لرزشم از درون آغاز شد.
اسپاسم شمتوجه شد عضله‌هایی که انگار تحت فشار قرار داششتاب‌زده.

نگاهش در صورتم گشت زد و من مانند اظهار کرده‌ام همه‌ی زورم را زدم که پسش نزنم.
باید عادت می‌کردم.

حتی شیرزاد هم دیگر این را پذیراهی شد. پس چرا نباید من آن را نپذیرم؟

ناخن‌هایم کف کف دستم را خراش می‌دادند وقتی با آن نگاه عمیقش هر لحظه فاصله را با من کم‌تر می‌کرد.

متوجه بالا حرکت کردن دمای پوستی که به چانه‌ی من وصل بود شدم.
متوجه تغییرحالت نگاهش.
متوجه از کف دست راهی شدن نظم نفس‌هایش و می‌شد خدا همان لحظه جان من را بگیرد؟
من آن لحظه را نمی‌تمایل داشتم.

من فقط مرگ می‌خواستم و وقتی در یک قدمی بوسیده شدن توسط مردی که نام همسر را به دوش می‌کشید قرار گراهی شدم، مانند کسی که فرشتگان مرگ بر بالینش قرار گرفته‌اند ، جان کندم و خود را عقب کشیدم.

از من برنمی وارد شد…

متوجه بسته شدن پلک‌هایش شدم.

متوجه مشت شدن دستانش شدم و مانند جوجه‌ای باران خورده در خودم جمع شدم.

-م… من… لطفاً تا وقتی به هم محرم نشدیم… اینقدر به هم نزدیک نشیم!

متوجه شدم چگونه کف دستش مشت شد. چرا دیگر تلاش نمی‌کرد عزیز به این خونه برگردد؟
مگر همه‌ی هدفش همین نبود؟

-چه فرقی داره اون آیه بین‌مون خونده بشه یا نه؟ وقتی قانون من و تو رو زن و شوهر می‌دونه!

لحنش شتاب‌زده و جدی بود. دیگر آن ارامش در صورتش حضور نداشت.
کف دستی به گلوی پوشیده زیر روسری‌ام کشیدم. تمام مدت این را برایم تکرار می‌کرد و دیگر ملکه‌ی ذهنم شده بود.

-از نظر قانون این کشور تو زن منی. اسمت توی شناسنامه‌ی منه. اسم من تو شناسنامه‌ی تو. اینکه بدون خوندن هیچ خطبه‌ی عقدی این مدارک جمع‌آوری شده زن و شوهر بودن من و تو رو نقض نمی‌کنه!

کف کف دست عرق کرده‌ام را به دامنم مالیدم:

-ولی… ولی حتی اون عقدنامه هم بدون حضور من امضا شده. می‌دونم… می‌دونم از نظر قانونی زن و شوهر هستیم. اما من…‌یه سری اعتقادات دارم که نمی‌تونم زیر پاشون بذارم!

خدا من را لال می‌کرد یا کور؟
خدا با دروغ‌گو‌ها چه می‌کرد؟

منی که در روستایی به نام زشک توسط یک مرد نامحرم بوسیده شدم و بار‌ها آن را در خواب و بیداری‌ام حس کردم.

من یک بار دیگر در تاریکی یک اتاق توسط همان مرد غریبه بوسیده شدم.

من ترک موتور آن مرد غریبه محکم کمرش را در آغوش گرفتم و بهانه‌ی وحشت کردن آوردم.
من معتاد نفس‌های همان مرد غریبه بودم و دروغ الانم از من یک دختر کثیف می‌ساخت!

اری من یک دختر کثیف بودم که در اغوش یک مرد متعهد فرو حرکت کردم و حالا نمی‌توانستم به مردی که نامش در شناسنامه‌ام جا خوش کرده بود اجازه‌ی نزدیکی بدهم.
حالا می‌توانستم از خودم متنفر باشم!

-باشه… تا اون روز هم صبر می‌کنم. نصف کارا رو انجام دادم. کم‌کم باید بریم سراغ گحرکت کردن تالار و وقت آرایشگاه و لباس عروس. فکر کنم برای گحرکت کردن یه عروسی معمول ایرانی، همینا لازم باشه. عزیز هم کم‌کم آروم می‌شه!

گلویم تکان خورد. عرق بیشتری کف دستم را خیس کرد و او دوباره کف دستانش را در جیب‌هایش فرستاد:

-دیار من نمی‌خوام جای مادرم رو بگیری…. نمی‌خوام جای آشپز ، پرستار یا حتی عزیز رو برام بگیری. من نمی‌خوام باهات ازدواج کنم که فقط از غذا‌های خوشمزه‌ت برام بپزی. من یه زن کامل می‌خوام که وقتی ازش‌ یه سری انتظارا دارم ، مثل کسی که قراره مورد تعرض قرار بگیره تمام تنش به لرزه نیفته. من می‌خوام اون رضایت رو تو دیدهات ببینم!

کدام زن می‌توانست تحت فشار چنین احساساتی را به خود القا کند؟

چرا هرچقدر مدت می‌گذشت، به جای عادت کردن به شرایط، احساس می‌کردم دردم عمیق‌تر می‌شود؟

-عزیز چی؟

لب‌هایم را روی هم فشردم.
اینگونه می‌میل داشت من را به خودش علاقه‌مند کند؟
نمی‌شد… به ولله که بیشتر دور می‌شدم و من این نزدیک شدن‌ها را هر روزی که می‌گذشت بیشتر و بیشتر نمی‌تمایل داشتم.
ازشان می‌هراسیدم.

-من…

گام عقب حرکت کرده‌ی من را جلو وارد شد و سر روی صورت پایین دوخته‌ی من خم کرد:

-اجازه نمی‌دی. همه‌ی درا رو بستی. همه‌ی فرصتا رو گراهی شدی. متوجهی که کم‌تر از ده روز دیگه عروسی داریم؟

سرم فی‌الفور بالا امد. مردمک‌هایم داشت می‌لرزید.

-اما… ولی عزیز که باهامون آشتی نکرده. مگه قرار نبود…

فکش فشرده شد. صدایش تن خشم داشت:

-دیار… حتی اگر عزیز نخواد به این عمارت برگرده ما عروسی می‌کنیم. ‌یه مدته مشغول تدارکات این مراسمم، اما تو حتی برای خرید‌ یه جفت کفش هم مشتاق نیستی. این اوضاع قراره تا کی ادامه داشته باشه؟

نمی‌دانم سر و کله‌ی آن بغض از کجا پیدا شد.
نمی‌دانم چرا به‌جای اینکه احساس امنیت داشته باشم ، حس بی‌کس‌ترین آدم دنیا را داشتم.

-نمی‌دونم… منم دارم همه‌ی تلاشم‌و می‌کنم… دارم از همه‌ی زورم استفاده می‌کنم!

کف دستش برای بار دوم پیش آمد و اینبار چانه‌ام را گحرکت کرد. لرزشم از درون آغاز شد.
اسپاسم شمتوجه شد عضله‌هایی که انگار تحت فشار قرار داششتاب‌زده.

نگاهش در صورتم گشت زد و من مانند اضافه کرده‌ام همه‌ی زورم را زدم که پسش نزنم.
باید عادت می‌کردم.

حتی شیرزاد هم دیگر این را پذیراهی شد. پس چرا نباید من آن را نپذیرم؟

ناخن‌هایم کف کف دستم را خراش می‌دادند وقتی با آن نگاه عمیقش هر لحظه فاصله را با من کم‌تر می‌کرد.

متوجه بالا حرکت کردن دمای پوستی که به چانه‌ی من وصل بود شدم.
متوجه تغییرحالت نگاهش.
متوجه از کف دست راهی شدن نظم نفس‌هایش و می‌شد خدا همان لحظه جان من را بگیرد؟
من آن لحظه را نمی‌میل داشتم.

من فقط مرگ می‌خواستم و وقتی در یک قدمی بوسیده شدن توسط مردی که نام همسر را به دوش می‌کشید قرار گرفتم، مانند کسی که فرشتگان مرگ بر بالینش قرار گرفته‌اند ، جان کندم و خود را عقب کشیدم.

از من برنمی آمد…

متوجه بسته شدن پلک‌هایش شدم.

متوجه مشت شدن کف دستانش شدم و مانند جوجه‌ای باران خورده در خودم جمع شدم.

-م… من… لطفاً تا وقتی به هم محرم نشدیم… اینقدر به هم نزدیک نشیم!

دیدم چگونه کف دستش مشت شد. چرا دیگر تلاش نمی‌کرد عزیز به این خونه برگردد؟
مگر همه‌ی هدفش همین نبود؟

-چه فرقی داره اون آیه بین‌مون خونده بشه یا نه؟ وقتی قانون من و تو رو زن و شوهر می‌دونه!

لحنش سریع و جدی بود. دیگر آن ارامش در صورتش حضور نداشت.
کف دستی به گلوی پوشیده زیر روسری‌ام کشیدم. تمام مدت این را برایم تکرار می‌کرد و دیگر ملکه‌ی ذهنم شده بود.

-از نظر قانون این کشور تو زن منی. اسمت توی شناسنامه‌ی منه. اسم من تو شناسنامه‌ی تو. اینکه بدون خوندن هیچ خطبه‌ی عقدی این مدارک جمع‌آوری شده زن و شوهر بودن من و تو رو نقض نمی‌کنه!

کف کف دست عرق کرده‌ام را به دامنم مالیدم:

-ولی… ولی حتی اون عقدنامه هم بدون حضور من امضا شده. می‌دونم… می‌دونم از نظر قانونی زن و شوهر هستیم. ولی من…‌یه سری اعتقادات دارم که نمی‌تونم زیر پاشون بذارم!

خدا من را لال می‌کرد یا کور؟
خدا با دروغ‌گو‌ها چه می‌کرد؟

منی که در روستایی به نام زشک توسط یک مرد نامحرم بوسیده شدم و بار‌ها آن را در خواب و بیداری‌ام حس کردم.

من یک بار دیگر در تاریکی یک اتاق توسط همان مرد غریبه بوسیده شدم.

من ترک موتور آن مرد غریبه محکم کمرش را در آغوش گراهی شدم و بهانه‌ی ترسیدن آوردم.
من معتاد نفس‌های همان مرد غریبه بودم و دروغ الانم از من یک دختر کثیف می‌ساخت!

اری من یک دختر کثیف بودم که در اغوش یک مرد متعهد فرو رفتم و حالا نمی‌توانستم به مردی که نامش در شناسنامه‌ام جا خوش کرده بود اجازه‌ی نزدیکی بدهم.
حالا می‌توانستم از خودم متنفر باشم!

-باشه… تا اون روزگار هم صبر می‌کنم. نصف کارا رو انجام دادم. کم‌کم باید بریم سراغ گرفتن تالار و وقت آرایشگاه و لباس عروس. فکر کنم برای گرفتن یه عروسی معمول ایرانی، همینا لازم باشه. عزیز هم کم‌کم آروم می‌شه!

گلویم تکان خورد. عرق بیشتری کف دستم را خیس کرد و او بار دیگر دستانش را در جیب‌هایش فرستاد:

-دیار من نمی‌خوام جای مادرم رو بگیری…. نمی‌خوام جای آشپز ، پرستار یا حتی عزیز رو برام بگیری. من نمی‌خوام باهات ازدواج کنم که فقط از غذا‌های خوشمزه‌ت برام بپزی. من یه زن کامل می‌خوام که وقتی ازش‌ یه سری انتظارا دارم ، مثل کسی که قراره مورد تعرض قرار بگیره تمام تنش به لرزه نیفته. من می‌خوام اون رضایت رو تو دیدهات ببینم!

کدام زن می‌توانست تحت فشار چنین احساساتی را به خود القا کند؟

چرا هرچقدر وقت می‌گذشت، به جای عادت کردن به شرایط، احساس می‌کردم دردم عمیق‌تر می‌شود؟

-عزیز چی؟