-باشه… من نامردم… پستم…یه خائن کثیف و بیهمه چیزم… اصلاً همهی اینارو بذار پای حس حساااادت و رقاااابت با جهانبخش…تا میتونی با این حرفای زهردار زخم بزن… اما منو ببین دیار…
-کف دست از سرم بردار…
ترس داشتم از صدایی که کمکم بالا میرفت.
ترس داشتم از خشمی که بالا گراهی شده بود و شاید زیادهروی کرده بودم.
اینجا خانهی جهانبخش بود و دیارک، از قیامتی که ممکن بود از حضور شیرزاد در این عمارت به پا شود بیم داشت.
کف دستش محکم کنار سرم کوبیده شد و قطع به یقین استخوانش آسیب دیده بود:
-منو ببین…سرتو بیار بالا… به ولای علی… به بیبی فاطمهی زهرا قسم اگر اون حرومزاده کف دستش بهت بخوره خونشو میریزم. میدونم الان ازم خشمگینای… میدونم چقدر ازم قلبخوری ولی اگر اون بیشرف واسه زخمی کردن من بخواد از جاده تو کف دست از پا خطا کنه میکشمش!
“میکشمش” آخر را بیتوجه به لرزش تن من، همجاده با مشتی دیگر روی دیوار، غرّید و رفت.
مردمکهایم گشاد شد. لعنتی لجباز… داشت به طرف دروازهای که پر از دوربین و محافظ بود قدم برمیداشت و این میتوانست جان را از پاهای لرزان من بگیرد.
یک قدمم به دومین قدم نرسیده بود، آوایم از حنجره خارج نشده بود که نگهبان او را مشاهده کرد.
کف دست روی دلم گذاشتم و با وحشت دویدم.
نه…
نه…
این صوتی خفهای بود که از گلویم خارج میشد و این نگاهانم بودند که شاهد گلاویز شدن آن دیوانه با نگهبانها شدند.
کف دستی از پشت سر بازویم را کشید.
کف دستی از پشت سر تنم را نگاه داشت و او آنجا تنها میان نگهبانانی بود که یک مشت میزدند و یک مشت میخوردند.
صوتی فریادهای قد بلند و مردانهای که در هم ادغام میشد. و منی که با صورتی وحشتزده به طرف کسی که تنم را نگه داشته بود برگشتم.
به طرف جهانبخش:
-یه کاری کن…
در صوتیم انقدر بغض و درماندگی بود که اخمهای او را هم درهم کند. فشار کف دستش را دور بازویم بیشتر کند.
-بهشون بگو ولش کنن. بگو بذارن بره!
یک ضرب محکم و تنم که مقابلش قرار گحرکت کرد.
-واسش التماس نکن. برو خونه!
چانهام لرزید و فقط یک نیم نگاه به آن طرف انداختم.
به آن لعنتی که همیشگی به خاطر سر نترسش زیان میدید.
به خاطر کله شقی اش.
به خاطر دیوانگی اش.
او که بهشدت خوب توانسته بود مشت روی صورتهای آنها بپراند ، اما زور چند نفر کجا و یک نفر کجا؟!
متوجه شدم که چگونه تن نیمهجانش را از کف دست و پا گرفته و بیرون عمارت انداختند.
مشاهده کردم که صورتش پر از خون بود وقتی دروازهی بزرگ روی هم قرار گرفت.
میل داشتم به آن طرف قدم بردارم؛ با دلی که انگار هیچ هماهنگی با جملههای روی لب راندهی چند لحظه پیشم نداشت و کم مانده بود از سینهام بیرون بجهد. تمایل داشتم به همان طرف قدم بردارم که صدای عصبی جهان بیخ گوشم شنیده شد:
-حرمتا رو زیر پا نذار دیار. صبر منو تموم نکن!
خشک شدم.
ماندم.
این جادهی بود که خودم انتخاب کرده بودم.
این راهی بود که به آن محکوم بودم.
او… همان لعنتیِ زخمیِ پشتِ در مانده این جاده را مقابلم قرار داد.
همانی که میان ماتزدگی من، احتمالاً روی پا توقف کرده بود که به دروازهی آهنین لگد میزد:
-بیا بیروووون… بیا بیرون حرووومزاده… اگر ت*م داری بیا خودت روبهروم وایسااا!
**
شیرزاد:
-کی این بلا رو سرت آورده شیرزاد؟ مامانم که تو رو اینجوری ببینه سکته میکنه!
جوشاندهای که از اینترنت سرچ کرده بود کف دستور پختش را، روی عسلی کنار تخت نگین گذاشت.
زیر چشمان خواهرش بهشدت گود افتاده بود و آنقدر گریسته که پلکهایش نیز متورم بودند.
کودکش را در بیمارستان جا گذاشته بود؛ طفلی که هر لحظه اضطراب زنده یا مردنش را داشت.
عذابی بزرگترین از این میتوانست سر یک زن نازل شود؟ نه… هیچ عذابی بالاتر از عذاب فرزند نبود برای یک مادر…
-شیرزاد؟ تو هم نمیخوای جوابمو بدی؟
کنار پنجرهای که رو به حیاط باز میشد رفت. دستش را کنار دیوار پنجره گذاشت. نگاهش به کش آبیرنگ وصل شد و دیدهانش روی هم افتاد.
چرا هر روزی که میگذشت دردش عمیقتر میشد؟
چرا یک لحظه از سر لعنتیاش بیرون نمیراهی شد؟
با کدام آهستهشبخش و با چند دوز میتوانست فقط چند ثانیهی کوتاه ، تصویرش را از جلوی نگاهانش کنار بزند؟
از یاد ببرد شامگاه گذشته را…
تیرهای زهرآگینی که در دلش فرو کرد… چگونه از یاد میبرد گرمای تنی که در نزدیکترین حالت ممکن به شیرزاد بود؟ شیرزادی که حالا او را دور از کف دسترسترین میمتوجه شد…
-تو هم ازم بدت اومده… ازم کینه گرفتی… میدونم چقدر حالبههمزن بودم این مدت!
صوتی بغضدار نگین بود که دیدههای بیخوابش را از هم باز کرد. باز هم آن کش آبی رنگ و مجدداً و دوباره دیار…
-آهِ اون دخترهست… همهش آهِ اونه… تو مطمئنی وقتی غیبش زده بود، بیمارستان بستری بوده؟ مطمئنی دروغ نیست؟
شیرزاد با ابروهای درهم به طرفش برگشت. باز هم داشت اشک میریخت نگین ولی هنوز هم کف دست از بیاعتمادی برنداشته بود!
-استراحت کن!
تمایل داشت از اتاق بیرون برود که نگین تکیه از تخت گرفت. بخیههای سزارینش هنوز هم میسوخسریع:
-التماست میکنم شیرزاد! حالم بسیار بده… شاید مقصر این حال تو هم منم… با خودت چکار کردی؟
دردی میان گلوی شیرزاد بود که داشت خفه اش میکرد. شیرزاد اگر به دیار نمیرسید، تمام این منزل و حیات را آتش میزد!
-میبینی خواهر کوچولو؟ ذات آدم همینه…
لب پایینی نگین جلو وارد شد. چقدر مظلوم شده بود بعد از زایمان… چقدر قلبنازک شده بود بعد از مادر شدن!
ابروهای شیرزاد از دردی که داشت گلویش را پاره میکرد، بالا راهی شد و صدای گرفتهاش را به گوش نگین رساند:
-بعدِ از کف دست دادن میفهمه چه گندی زده… بعد از بیچاره شدن میفهمه بدبختیایی که قبلاً داشته، یه شوخی بیشتر نبوده!
بینی نگین سرختر میشد و پلکهایش دیگر از شدت ورم غدد اشکیاش، روی هم آمده بودند:
-تو… تو مگه رها رودوست نداشتی؟ شیرزاد… شیرزاد به خاک بابا نمیدونستم اینقدر عاشق اون دختری!
گویی شلیک آخر را به شیرزاد زده باشند ،بازدم منقطعش بیرون آمد و عقبعقب خود را روی مبل تکنفرهی اتاق نگین انداخت.
ولو شد روی آن و دیدههایش به هم رسید…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن