مردمکهای فخری لحظهای منقبض شدند و بعد با حالتی از ناباوری فقط چند اینچ سرش را از بالشت فاصله داد. رنگ پوستش کمکم از آن حالت زردی خود فاصله میگرفت:
-ی… یعنی چی؟ نگین هنوز وقت داره تا زایمان!
شیرزاد سری تکان داد و روی تخت خم شد:
-نوهت عجله داشته خب. حرکت کردوآمدا و نگرانیهای اخیر بیتأثیر نبوده!
فخری سرش را روی بالشت فرود آورد و لبخند افسردهی زد. دلواپسی اش بیشتر شده بود:
-هنوز که بسیار زود بود. بچه چی؟ خوبه حالش؟
شیرزاد روی کف دست فخری بوسه زد:
-تو دلواپس این چیزا نباش. به زودی همهمون تو یه خونه دور هم جمع میشیم… همهی اینا میگذره… فقط تو خوب باش!
-نوه دار شدی… عروست هم همین زودیا میاد تو خونه… فخرالسادات سلطان!
صدایی که پشت سرشان گوش داده شد باعث شد شیرزاد سر راست کند و حالا او و فخری هردویشان به زوجی که مقابلشان ایستاده بود نگاه بدوزند.
برای لحظهای کوتاه قلب شیرزاد نتپید.
او بود…
آن نگاه سیاه موفرفری… همانی که در خوابهای کابوسوار شیرزاد پرسه میزد و داغ روی قلبش میگذاشت…
همانی که…
همانی که شیرزاد عاشقش بود!
جریانی آتشوار از رگهای شیرزاد عبور کرد و به گردنش رسید. درست بیخ گلویش!
نفس زد و کاش مردمکهایش به فاصلهی به هیچ رسیدهی شانههای آن دو نمیرسید.
بهدستی که دور شانههای کالیوپش قفل شد و لبخندی ابلیسوار روی صورت بختک سیاه حیات اش:
-نمیخوای تبریک بگی؟
دیار مانند مردهای بیجان سر جایش میخ بود و نگاهش به کف دستان شیرزاد.
به رگهایی که شاید به ترکیدن نزدیک میشدند و به مشتی که در آن لحظه گره خورد.
حتی… حتی به کش آبیرنگی که روی مچش بود و شاید لحظهی جان دادنش فرا رسید که در این موقعیت قرار گراهی شد.
شاید ملکالموت برای گحرکت کردن جانش رسیده بود که آن کش را به وضوح نشانش داد.
فخری شوکه و ناباور نفسش بند وارد شد و شیرزاد خیز گحرکت کرد.
خیز میگراهی شد که دیار در اقدامی آنی از جهان و عذابی که از طریق شانههایش به دلش میرسید جدا شد.
آری به مرگ نزدیک بود وقتی از کنار شیرزاد خودش را در آغوش عزیز انداخت.
با احتیاط… بدون فشار به تنش… با گریهای که سعی داشت نشان دهد از شوق است و عزیز همانجا مات مانده بود.
مات دو چشم جهان…
دو چشمی که پایشان کبود بود. نگاهی که برق پیروزگاری در آن میدرخشید و…
مات پسر بزرگش شد!
بیب…بیب… بیب…
صدای کف دستگاهی که به سینهی زن وصل بود باعث شد دیار کشیده شود و نگاه هردو مرد به طرف کف دستگاه بجهد.
بدون اینکه خودشان کسی را صدا بزنند پرستاری دواندوان به تخت نزدیک شد.
-چه خبر شد اینجا؟ آقا بزن کنار… خانم شما هم همینطور!
دیار مبهوت و نگران کنار رفت و شیرزاد لبهایش با اضطراب از هم فاصله گحرکت کرد:
-عزیز… عزیز خوبی؟
رنگ پوست زن داشت به سفیدی میگرایید. ضربان دلش نامنظم شده بود و اصلاً به نظر نمیرسید خوب باشد.
**
دیار:
به نگاهان غرق در خوابی که گاه میپرید ، زل زده بودم. من جهنم خودم را میان عنبیههای خشک شدهی عزیز متوجه شده بودم.
میان ضربان دلی که از نظم افتاد.
میان شوکش..
میان ناباوری اش فهمیدم چه بر سرم گذشته و زین پس چگونه خواهد گذشت.
من سنگینی یک کوه را روی سینهام داشتم.
یک آوار که از مشاهده کردن آن کش دور مچ او روی شانههایم فروریخته بود!
من همان لحظهای که تقریبا میان آغوش جهانبخش کشیده شدم جان باختم. متوجه شدم که چه در مقابلم به انتظار جای گرفته و چه احساساتی را باید تجربه کنم.
من همان لحظهای که دستان مردی که حمایتم کرده بود دور شانهام پیچید درک کردم چقدر از خودم و وجودم منزجرم.
چگونه میتوانستم؟
خدا چقدر توان میداد برای روی پا ماندن؟
پیشانیام را کنار کف دست عزیز روی ملافهی تخت تکیه دادم و اشکهایم یکییکی پایین ریخته شد.
دیگر حتی توان به دوش کشیدن اضطراب اینکه ان دونفر بیرون از این محوطه چه به روزگار هم میآوردند را نداشتم.
نمیدانم چند ساعت گذشته بود از ملایمبخشی که برای عزیز زده بودند و حالا من با پهلوی پاره و دردی که میان دردهای دیگرم گم بود، منتظر دیده باز کردن آن زن.
بیدار میشد و سیل سؤالهایش قطعاً به سمت من روانه بود.
تکان خوردن کف دستش کنار پیشانیام، یعنی زودتر از آن چیزی که فکرش را میکردم آن کابوس شروع شده است و صدای گرفته اش مهری بود بر این.
-دیار؟
آری… آن دو رفته بودند. نگهبان بخش آنها را بیرون کرده بود و این من بودم که تمام سؤالها را باید جواب میدادم.
سر قد بلند کرده و قبل از اینکه در چشمانش زل بزنم دستمالم را زیر چشمانم کشیدم:
-جانم… جانم…
آوای نفسهای نامنظمش را میگوش دادم. صوتی نالهای خفیف که از لبهایش خارج شد:
-چکار کردی؟ با خودت چکار کردی دختر؟
بغضم را قورت دادم و باز کف دستمال کشیدم. تبسمم ابلهانه بود وقتی نگاه بهصورت رنگپریده اش دوختم:
-مگه نمیاظهار کردید آرزو دارید عروستون بشم؟ شدم دیگه…
چانه اش لرزید. پلکهایش روی هم افتاد و گویی دنیا روی سرش خراب شد!
شاید جهانبخش برای دادن آن خبر عجله کرده بود.
چگونه میتوانست قبل از اینکه عزیز کاملاً بهبود پیدا کند ، چنین خبری به او بدهد؟
-سوخت… سوزوندید… زندگی خودتون… حیات اطرافیانتون رو سوزونمشاهده کرد… چکار کرمشاهده کرد شماها؟
آخرینش همجاده با اشکی بود که از گوشهی دیدههای نیمهبازش پایین ریخته شد.
سرش را با افسوس و تأسف تکان داد و اشکهای دیگر با سرعت از چشمانش پایین چکیده شدند.
دستش را فشردم و بوسیدم:
-عه عه… این چه حرفیه؟ باید برامون شاد باشید… برامون آرزوی خوشبختی کنید!
سری که به آن طرف کشانده بود را نگاهان به طرفم برگرداند و با کف دست دیگرش کف دست من را گراهی شد:
-نمیشید…. به خدا که شما دوتا بیهم خوشبخت نمیشید دیار… دیار التماست میکنم…
تمام صورتم با درد در هم راهی شد. چرا نمیتوانستم نقش آدمهای خوشحال و خوشامگاهخت را بازی کنم که عزیز هم آهسته بگیرد؟
سرش را از تخت فاصله داد. بیقرار شده بود و شاید باز هم پرستار را به این طرف میکشاند:
-تو رو به روح مادرت قسم میدم کاری نکن که برگشتی نداشته باشه. دیار… دخترم… شیرزادم از دست میره؛ مگه نمشاهده کردی چطور مثل دیوونهها نگاهت میکنه؟
سرم بیشتر در یقهام فرو رفت.
نمیخبر داشت… او هیچچیز نمیاطلاع داشت و من هم نمیتوانستم همهچیز را برایش بازگو کنم. چه میاضافه کردم؟ اینکه در نبودت آنها مانند کف دستهی گرگها من را آوارهی خیابان کردند که دست آن جلادها به من برسد؟
میبیان کردم این خودش بوده که من را برای خانوادهاش خطری بزرگ دیده است؟
-دیار قسمت میدم… من که میدونم چقدر دوسش داری… من که میدونم شیرزاد جونش برات در میره… آخه مگه شماها چهتون شده؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن