-تاچش نشکسته. میشه درستش کرد، اما باید صبر کنی LCD اصلش برسه دستم!
شیرزاد عصبی هردو دستش را روی میز شیشهای پسر ستون کرد و خم شد:
-عجله دارم!
پسر جوانی که عینک هم به نگاه داشت، از پایین به هیبت شیرزاد نگاه دوخت و گوشی را جلو هول داد:
-اظهار کردی شاهپور معرفی کرده ، اظهار کردم رو دیدهم، به خاطر شاهپور. داداش درآوردن این کار خیلی سخت و مدت بره. آپاراتی نیست که با یه تنظیم باد بدم دستت!
نفسهایش شتابزده شدند و از میز فاصله گراهی شد. کف دست بین موهایش چنگ کرد و پسر جوان شانهای بالا انداخت. برگشت و مجدداً در صورتش زل زد. این مرد بهشدت کلافه بود و میشد درک کرد مسئلهای حیاتی در پیش دارد.
-هرچقدر پولش بشه دوبرابرشو میدم. ده برابرشو میدم. فقط تا صبح برام راش بنداز!
-به ولله قسم نقل این حرفا نیست برادر. میگم LCD باید برسه. بعد از اونم حداقل دو روز وقت میبره. کمکمش تا سه روز دیگه باید منتظر بمونی! اونم باز میگم به خاطر شاهپور!
لعنت.
فریاد میتمایل داشت گلویش… اینروزها گلویش بیشتر از هر کسی فریاد میخواست.
تمام شهر را دوره کرده بود و همه اضافه کرده بودند LCD این مدل گوشیها دیگر بسیار کمیاب شده است و حتی اگر بخواهد سفارش دهد تا پنج روزگار اینده خبری نیست.
چارهای نداشت.
چارهای جز صبر نداشت.
نگاهانش را گشود و نفس سنگینش را بیرون فرستاد.
کارتش را از جیبش بیرون اورد و کارتخوان را طرف پسرک کشید:
-اینو راش بنداز ، میخوام الان حسابش کنم!
از پدرش آموخته بود که پول مزد را همواره زودتر از موعد بزند. برای کف دست خوش… برای قلب گرمی…
-حرفشو نزن آقا…
شیرزاد عجله داشت. امروز عزیز را به بخش منتقل میکردند. نگین مرخص میشد. هزارجور کار روی سرش ریخته بود. چانهای جلو انداخت:
-آقایی… دمت گرم… بزن ما بریم عجله داریم.
پسر جوان تبسم محجوبی زد و هنگام جاده اندازی کارتخوان سرش را پایین انداخت.
شیرزاد کارت را کشید. چیزی حدود چند برابر مبلغی که بیان کرده بود را کشید و فاکتور که وارد شد جوانک با تعجب از جایش برخاست:
-این چه کاریه برادر من؟ شرمنده کردی که!
شیرزاد کارت را به جیبش فرستاد و آخرین نگاه را به صفحهی شکستهی گوشی دوخت:
-اگر زودتر درستش کنی دنیا رو بهم دادی!
**
موتور را جلوی پارکینگ بیمارستان پارک کرد و موبایل کوچکی که بهتازگی خریده بود و در جیبش میلرزید را بیرون کشید. نام مسعود روی صفحه خود نشان میداد و شیرزاد گرچه قلب خوشی از او نداشت، ولی تلاشهایش را برای جبران میدید.
جک موتور را زد و همزمان با پیاده شدن از موتور و برداشتن سوییچ ، گوشی را روی گوشش قرار داد:
-چیه؟ یه بار زری که میخوای بزنی رو بزن؛ دست از سر کچل ما بردار با گوهی که زدی تو حیاتم!
-بابا چقدر بگم غلط کردم؟ نوکرتم آقا برات خبر خوب دارم…
آه عمیقی از سینهی شیرزاد بیرون آمد و وارد محوطهی بیمارستان شد. دیگر هیچ خبری خوشتر از آن نبود که بگویند هرچه مشاهده کرده است خواب بوده و بس!
-بنال مسعود… کار دارم!
-آقا مشتلق بده…
-مسعووود!
-شیرزاد… طرف یه قدمیمونه. همین بغل… سبزوار خودمون!
قدمهای شیرزاد متوقف شدند. گوشی روی گوشش ماند و مسعود میدانست این مکث شیرزاد یعنی شوک!
ریز خندید و قلبش میخواد سر سوزنی هم که شده حال شیرزاد را خوب کند:
-هیچ کاریت نباشه داداش من… خودم شب نشده میرم تا پیداش نکنم برنمیگردم!
نفسی میان سینهی شیرزاد گیر کرد و درنیامد.
شاید باورش نمیشد. شاید در مخیلهاش نمیگنجید و کاش کسی میوارد شد و خبر از دو روزگار بعدش میداد. مثلاً میاظهار کرد که در این دوروزگار، همهی بدبیاریهایش را پشت سر گذاشته و دیگر میتواند نفس راحتی بکشد.
-نه…
-چی نه؟ شیرزاد کف دست رها یا جهان به این برسه مرغ از قفس میپره!
دهانش خشک شده بود، ولی سیب گلویش تکان خورد:
-خودم میرم بالا سرش. آدرسش رو برام جور کن!
-مخلصتم هستم تا هرجا بگی باهات میآم!
گرهی که میان نفسش بود با حالتی پرتاپمانند از گلویش بیرون جهید.
شاید خدا کمکم چترش را روی سر شیرزاد میکشید.
تماس را خاتمه داد و کش موی وصل شده روی مچش را خیره شد. شاید میخواست راست و دروغ گوش دادههایش را از جسم بیجانی مانند آن بشنود و لحظهای بعد لبهایی که ناباور کشیده میشدند را به کش چسباند و عمیق بوسید.
بوسیدش و نفس محکمی گرفت…
همهچیز نزدیک بود…
کش را مانند موجودی لطیف نوازش کرد و قدم برداشت. باید با حال خوب به مشاهده کردار عزیز میرفت.
**
-آقا کمک کن یواش کشیدهش کنیم!
شیرزاد با احتیاط طرف دیگر ملافهای که زیر مادرش بود را گراهی شد و به آرامی فخرالسادات روی تخت قرار گرفت.
خدمهی بیمارستان تخت گردان را به عقب هول داد و پسری را دید که با ذوق در حال بالا کشیدن تخت مادرش بود:
-خدا سلامتی بده!
فخرالسادات تبسم کمجانی زد و نگاه برّاقش را از شیرزادی که روی اهرم تخت خم شده بود گرفت:
-سالم باشی پسرم. خسته هم نباشی!
مرد جوان با لبخندی آنجا را ترک کرد و همزمان پرستاری برای وصل کردن سرم جمشاهده کرد، به کنار تخت فخری آمد.
شیرزاد سر بلند کرد:
-اینقدر خوبه یا هنوز بکشم بالا؟
فخری باز هم لبخند زد. شادی پسرش را بیشتر از هر چیزی میمیل داشت:
-خوبه… خوبه دردت به جونم!
شیرزاد کمر راست کرد و پرستار با تبسم مسیر آنژیوکت را باز کرد:
-همینطوری درداشو به جونت انداختی که کارت به بیمارستان کشیده مادر!
شیرزاد کف دست روی موهای جوگندمی مادرش کشید و فخری با حسرت خندید:
-من نه… اون چندین و چندساله که دردای منو به جون کشیده!
پرستار بعد از وصل کردن سیمهای مانیتورینگ به سینهی فخری فشارسنج را به بازوی زن میانسال وصل کرد.
شیرزاد بیآنکه حتی ذهنش را مشغول جملهی عزیز بکند لبهایش را به پیشانی مادر چسباند و پرستار با مهربانی نگاهشان کرد.
این پسر بسیار مؤدب و متشخص بود.
خیلی مادرش را عاشق شد و این حسش واقعا کادر درمان را به وجد آورده بود. طوری که تقریبا همه درموردشان صحبت میکردند.
-دکتر همهچیز رو صبح چک کرده. سونوگرافیها و رادیولوژی جمتوجه شد همگی انجام شده و خداروشکر حال مادرتون رو به بهبودی میره. وقتی سرمش به خط آبی رسید، لطفاً ببنمتوجه شد. امیدوارم هرچی زودتر مادرتون برگرده پیشتون!
شیرزاد با تکان سر تشکر کرد و دختر جوان با نگاه آخر به او از آنجا دور شد.
-نگین کجاست؟ چرا نمیآد ببینمش؟
شیرزاد پتو را روی پاهای مادرش مرتب کرد و کنارش روی صندلی نشست. باید پیش زمینهای برای اتفاقاتی که رخ داده بود برای فخرالسادات فراهم میآورد.
فخری نگاه روی هم گذاشت و درد چهرهاش را در هم برد.
کمرش درد میکرد و این حاصل خوابیدنهای مداوم روی تخت بود:
-اون از جهانبخش که معلوم نیست کدوم از خدا بیخبری با موتور بهش زده و در حرکت کرده. اونم از نگین که خدا میدونه کجاست!
شیرزاد سینهای صاف کرد و دستش را میان انگشتانش گحرکت کرد.
روزهای زیادی در پیش داشسریع با هم.
-بچه؟ اتفاقی افتاده؟
لحن نگران فخری باعث شد شیرزاد کف دستش را محکمتر از قبل بگیرد و لبخندی نمادین روی لب بکارد:
-چیزی نیست. نوهدار شدی فخرالسادات بانو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن