موبایلش را میان مسیر بیرون آورد و قفلش را زد. باید بار دیگر صفحهی چتهای رها را چک میکرد. شوکی که دیار امروز وارد کرد ، آنقدری بزرگ بود که تا ساعتها حتی فکرش به سمت باز کردن آن صفحهی چت خطور نکند.
فیلترشکن با بدبختی باز شد و صفحه بالا آمد. تمام چتها را چک کرد و هر لحظه خونش بیشتر به جوش میرسید.
رهای مارموز داشت کمکم متوجه همه چیز میشد و اگر شیرزاد دیر میجنبید، شاهد را از چنگش درمیآورد.
چت جمتوجه شدی بین رها و نگین رخ نداده بود و میشد متوجه شد شمارهی آن بیشرفها را حضوراً و شخصاً به نگین داده است. شاید هم از قبل، آن را در اختیار نگین گذاشته بود.
چقدر موذی بود زنک!
چقدر پست بود!
حتی بعد از اینکه شیرزاد دیار را شامگاهانه از خانه بیرون کرد، آنقدری سیاست داشت که فراخواندن عموهای دیار به خانه را هم پای نگین بنویسد. تا آخرین لحظه کف دست برنداشته است. تا آخرین دقیقه!
و شیرزاد از ت*م پدرش نبود اگر حساب این عفریت را کف کف دستش نمیگذاشت!
گوشی را به جیبش برگرداند، وارد جادهروی ICU شد و جهانبخش را در حال صحبت کردن با یکی از پرستاران متوجه شد. باید کمی خیالش را از جانب نگین راحت میکرد که بعد سراغ عزیز برود. هوشیاریاش بالا رفته بود و شیرزاد میتمایل داشت وقتی چشم باز میکند، کنارش باشد.
پرستار از کنار جهانبخش گذشت و شیرزاد مقابلش قرار گرفت:
-وضعیت مادر و بچه چطوره؟
-به برادرتون اظهار کردم…
نگاهش به پرستار ترسناک بود و گویی پرستار بختبرگشته میخبر داشت آنها چه مشکلی با هم دارند.
-من برادر ندارم. دوباره بگو!
ابروهای دختر جوانی که تازه از ICU بیرون آمده بود و شاید عجله هم داشت بالا رفت:
– فعلاً هیچ روند مثبتی نداشتیم. نه برای مادر و نه برای نوزاد. فقط باید منتظر موند!
شیرزاد چانهاش را بالا انداخت:
-میخوام خواهرمو ببینم!
آری میخواست ببیندش. حرف داشت با او… و شاید بدترین مدت را برای حرف زدن انتخاب کرده بود. ولی از وقتی به یاد داشت نگین در وضعیت اضطراری بود و نمیشد دو کلام حرف حساب با او زد.
پرستار عزم حرکت کردن کرد:
-متأسفم؛ فعلا ملاقات ممنوع هستن.
گفت و جاده افتاد. اما صوتیش به گوش شیرزادی که آنجا ماند رسید:
-دلواپس نباشید؛ اونجا ازشون به صورت ویژه نگهداری میشه!
-اینجا موندن تو هیچ نفعی برای نگین نداره!
شنیدن صوتی نکرهی او فقط میتوانست حال گندش را به نقطهی اوج برساند و شاید جهان خودش از این مهم خبردار بود.
نگاه بست. کف دست مشت کرد و این روزگارها شیرزاد از ایوب نبی پیشی گرفته بود.
-و یه چیزی…
پلکهای شیرزاد با حالتی هیستریک باز شد و صورت له و لورهی جهانبخش را مقابلش متوجه شد.
شاید جهانبخش یک مریض روانی بود که مشاهده کردن خشم برانگیختهی شیرزاد روحش را ارضاء میکرد.
-کف دست و پای نامزدت رو از زیستن من و زنم جمع کن!
دینگ دینگ… زنگی بود که در گوشهای شیرزاد به آوا دروارد شد. همان زنگی که باعث شد مردمکهای خمار و خستهاش گخوشحال شوند و نیم تنهاش حالت خیز گحرکت کردن بگیرند.
-به نظرم یه GPS به خودت وصل کن رها بدونه کجایی و با کی میگردی. از اینکه نقش بپای تو رو داشته باشم خسته شدم!
چنگ شدن یقهاش در کسری از ثانیه رخ داد. فاصله گرفتن پاشنهی کفشهایش از سرامیک کف بیمارستان… خم شدن نفسهای عصیانگر شیرزاد روی صورت کبود و سرخی که شاهکار خودش بود:
-امروزگار مرگت رو از من میخوای؟ هوم؟
جهانبخش با همان کت و شلوار آنتیک و چهرهی خونسردش شانه بالا انداخت:
-چرا گوش دادن حقیقت اینقدر برات تلخه؟
آ… راستی… به رها گفتم پا شدی دنبال من و زنم راه افتادی. بهش اضافه کردم حواسشو جمع کنه شوهر آینده ش قدماشو کجا برمیداره.
فشار انگشتان شیرزاد روی یقهی پیراهن بیچاره بیشتر میشد و جهانبخش تیر اول را زد:
-همونطور که اون نسبت به تو حساسه و حسادت میکنه ، زن من هم از اینکه رها تا تقی به توقی میخوره سراغ تو رو از من میگیره شاکی میشه.
نفس… نفس… نفس…
ریهاش گویی بزرگ شده بود و نمیتوانست یک نفس بلند بگیرد. انگار که جایش میان قفسهی سینهاش تنگ بود که اینگونه تمام پوستش به عرق میقرار گرفت.
-اینقدر زنم زنم نکن حرومزاده. به خودت میای میبینی حجلهتو سر خیابون زدن با یه بنر کشیده بالا…اونم با ضمیمه ی حلالم کنید!
دیدهان جهانبخش به جای خشمگین شدن میدرخشیدند. شلیک دوم در مسیر بود…
این چه حس جنونواری بود که از کلمهبهکلمهی این مردک روانی به جان شیرزاد میجای گرفت؟
-من تازه عقد کردم. همین روزا که عزیز از بیمارستان مرخص بشه، هم جشن عروسی در پیش دارم. ذرهای قلبم نمیخواد زیستن متشنج تو و نامزدت تأثیر سویی توی برنامههای من و دیار داشته باشه.
دیدهان شیرزاد دیگر داشت از حدقهاش جدا میشد.
میکشتش…
به خاک پدرش قسم این ت*م اجنه را میکشت اگر به دیار دست میزد!
و ولی تیر خلاصی که بالاخره به دلش شلیک شد:
-سی و چند سال فکر میکردم چیزی به نام دلدادگی وجود نداره. ولی با خودم قسم خورده بودم اگر روزگاری چنین حسی رو تجربه کردم، با همهی زورم برم جلو… تو بهتر از هرکسی منو میشناسی. میدونی دیوونهی اینم که یه هدف داشته باشم. میدونی روانی اینم که یه نقطهی مرکزی رو در نظر بگیرم و واسه رسیدن بهش هر کاری بکنم. کردم… رسیدم… دست و پای خودت و نامزدت رو از محدودهی من بکش بیرون شیرمرد!
شیرزاد دیگر ندرک کرد چه شد. مغزش نتوانست تحلیل کند که آنجا کجاست و اصلاً اطرافش چه خبر است. نگاهانش تنگ شده بود و فقط یک چیز بود که به آن میاندیشید آن هم خفه کردن فرد روبهروییاش بود.
یک ضربهی سر محکم و با شدت فرود امدن پیشانیاش روی بینی جهانبخش.
یک آخ قد بلند و فواره زدن خون از بینی مرد…
-حرومزادهی ولد زن*ا…
جهان روی زمین افتاد و خدمهی بیمارستان جیغ کشید.
شیرزاد ولی مانند جانوری خون خوار زوی زمین زانو زد و تا مشت تازهای روی زخمهای قبلی نشاند نگهبان به سرعت طرفش دوید.
بازویش کشیده شد اما یک نفر برای جدا کردن شیرزاد از جهانبخش کافی نبود.
به پهلویش لگد زد و فریادش را خفه کرد.
اینجا مریض خانه بود. همهشان کسانی بودند که مانند نگین با مرگ و زیستن دست و پنجه نرم میکردند و فقط یک فریاد قد بلند او کافی بود برای ترساندن انها و بدتر کردن حالشان.
-آقا بیا برو بیرون؛ اینجا مریض خوابیده.
نگهبان را به طرفی هول داد و با نگاهش برای جسم در هم پیچ خوردهی جهان خط و نشان میکشید که نگهبان دیگر هم اضافه شد. امروز برای دومین باری بود که شیرزاد را از جهانبخش جدا میکردند و اگر به بار سوم میرسید قطعاً دیگر آن افعی دو سر زنده نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن