موبایلش را میان مسیر بیرون آورد و قفلش را زد. باید بار دیگر صفحهی چتهای رها را چک میکرد. شوکی که دیار امروز وارد کرد ، آنقدری بزرگ بود که تا ساعتها حتی فکرش به سمت باز کردن آن صفحهی چت خطور نکند.
فیلترشکن با بدبختی باز شد و صفحه بالا رسید. تمام چتها را چک کرد و هر لحظه خونش بیشتر به جوش میرسید.
رهای مارموز داشت کمکم متوجه همه چیز میشد و اگر شیرزاد دیر میجنبید، شاهد را از چنگش درمیآورد.
چت جدیدی بین رها و نگین رخ نداده بود و میشد فهمید شمارهی آن بیشرفها را حضوراً و شخصاً به نگین داده است. شاید هم از قبل، آن را در اختیار نگین گذاشته بود.
چقدر موذی بود زنک!
چقدر پست بود!
حتی بعد از اینکه شیرزاد دیار را شبانه از منزل بیرون کرد، آنقدری سیاست داشت که فراخواندن عموهای دیار به خونه را هم پای نگین بنویسد. تا آخرین لحظه کف دست برنداشته است. تا آخرین دقیقه!
و شیرزاد از ت*م پدرش نبود اگر حساب این عفریت را کف دستش نمیگذاشت!
گوشی را به جیبش برگرداند، وارد جادهروی ICU شد و جهانبخش را در حال صحبت کردن با یکی از پرستاران مشاهده کرد. باید کمی خیالش را از جانب نگین راحت میکرد که بعد سراغ عزیز برود. هوشیاریاش بالا رفته بود و شیرزاد میخواست وقتی نگاه باز میکند، کنارش باشد.
پرستار از کنار جهانبخش گذشت و شیرزاد مقابلش قرار گراهی شد:
-وضعیت مادر و بچه چطوره؟
-به برادرتون اضافه کردم…
نگاهش به پرستار ترسناک بود و گویی پرستار بختبرگشته میخبر داشت آنها چه مشکلی با هم دارند.
-من برادر ندارم. دوباره بگو!
ابروهای دختر جوانی که تازه از ICU بیرون وارد شده بود و شاید عجله هم داشت بالا حرکت کرد:
– فعلاً هیچ روند مثبتی نداشتیم. نه برای مادر و نه برای نوزاد. فقط باید منتظر موند!
شیرزاد چانهاش را بالا انداخت:
-میخوام خواهرمو ببینم!
آری میمیل داشت ببیندش. حرف داشت با او… و شاید بدترین زمان را برای حرف زدن انتخاب کرده بود. ولی از وقتی به یاد داشت نگین در وضعیت اضطراری بود و نمیشد دو کلام حرف حساب با او زد.
پرستار عزم حرکت کردن کرد:
-متأسفم؛ فعلا ملاقات ممنوع هستن.
بیان کرد و مسیر افتاد. اما صدایش به گوش شیرزادی که آنجا ماند رسید:
-نگران نباشید؛ اونجا ازشون به صورت ویژه نگهداری میشه!
-اینجا موندن تو هیچ نفعی برای نگین نداره!
شنیدن صوتی نکرهی او فقط میتوانست حال گندش را به نقطهی اوج برساند و شاید جهان خودش از این مهم خبردار بود.
چشم بست. دست مشت کرد و این روزگارها شیرزاد از ایوب نبی پیشی گرفته بود.
-و یه چیزی…
پلکهای شیرزاد با حالتی هیستریک باز شد و صورت له و لورهی جهانبخش را مقابلش دید.
شاید جهانبخش یک مریض روانی بود که دیدن خشم برانگیختهی شیرزاد روحش را ارضاء میکرد.
-دست و پای نامزدت رو از زیستن من و زنم جمع کن!
دینگ دینگ… زنگی بود که در گوشهای شیرزاد به صدا دررسید. همان زنگی که باعث شد مردمکهای خمار و خستهاش گمسرور شوند و نیم تنهاش حالت خیز گرفتن بگیرند.
-به نظرم یه GPS به خودت وصل کن رها بدونه کجایی و با کی میگردی. از اینکه نقش بپای تو رو داشته باشم خسته شدم!
چنگ شدن یقهاش در کسری از ثانیه رخ داد. فاصله گحرکت کردن پاشنهی کفشهایش از سرامیک کف بیمارستان… خم شدن نفسهای عصیانگر شیرزاد روی صورت کبود و سرخی که شاهکار خودش بود:
-امروز مرگت رو از من میخوای؟ هوم؟
جهانبخش با همان کت و شلوار آنتیک و چهرهی خونسردش شانه بالا انداخت:
-چرا شنیدن حقیقت اینقدر برات تلخه؟
آ… راستی… به رها اضافه کردم پا شدی دنبال من و زنم راه افتادی. بهش گفتم حواسشو جمع کنه شوهر آینده ش قدماشو کجا برمیداره.
فشار انگشتان شیرزاد روی یقهی پیجادهن بیچاره بیشتر میشد و جهانبخش تیر اول را زد:
-همونطور که اون نسبت به تو حساسه و حسادت میکنه ، زن من هم از اینکه رها تا تقی به توقی میخوره سراغ تو رو از من میگیره شاکی میشه.
نفس… نفس… نفس…
ریهاش گویی بزرگ شده بود و نمیتوانست یک نفس بلند بگیرد. انگار که جایش میان قفسهی سینهاش تنگ بود که اینگونه تمام پوستش به عرق مینشست.
-اینقدر زنم زنم نکن حرومزاده. به خودت میای میبینی حجلهتو سر خیابون زدن با یه بنر بلند بالا…اونم با ضمیمه ی حلالم کنید!
چشمان جهانبخش به جای خشمگین شدن میدرخشیدند. شلیک دوم در جاده بود…
این چه حس جنونواری بود که از کلمهبهکلمهی این مردک روانی به جان شیرزاد میجای گرفت؟
-من تازه عقد کردم. همین روزگارا که عزیز از بیمارستان مرخص بشه، هم جشن عروسی در پیش دارم. ذرهای قلبم نمیخواد زیستن متشنج تو و نامزدت تأثیر سویی توی برنامههای من و دیار داشته باشه.
نگاهان شیرزاد دیگر داشت از حدقهاش جدا میشد.
میکشتش…
به خاک پدرش قسم این ت*م اجنه را میکشت اگر به دیار کف دست میزد!
و ولی تیر خلاصی که بالاخره به دلش شلیک شد:
-سی و چند سال فکر میکردم چیزی به نام عشق وجود نداره. اما با خودم قسم خورده بودم اگر روزگاری چنین حسی رو تجربه کردم، با همهی زورم برم جلو… تو بهتر از هرکسی منو میشناسی. میدونی دیوونهی اینم که یه هدف داشته باشم. میدونی روانی اینم که یه نقطهی مرکزی رو در نظر بگیرم و واسه رسیدن بهش هر کاری بکنم. کردم… رسیدم… کف دست و پای خودت و نامزدت رو از محدودهی من بکش بیرون شیرمرد!
شیرزاد دیگر نمتوجه شد چه شد. مغزش نتوانست تحلیل کند که آنجا کجاست و اصلاً اطرافش چه خبر است. چشمانش تنگ شده بود و فقط یک چیز بود که به آن میاندیشید آن هم خفه کردن فرد روبهروییاش بود.
یک ضربهی سر محکم و با شدت فرود امدن پیشانیاش روی بینی جهانبخش.
یک آخ کشیده و فواره زدن خون از بینی مرد…
-حرومزادهی ولد زن*ا…
جهان روی زمین افتاد و خدمهی بیمارستان جیغ کشید.
شیرزاد ولی مانند جانوری خون خوار زوی زمین زانو زد و تا مشت تازهای روی زخمهای قبلی نشاند نگهبان به سرعت طرفش دوید.
بازویش کشیده شد ولی یک نفر برای جدا کردن شیرزاد از جهانبخش کافی نبود.
به پهلویش لگد زد و فریادش را خفه کرد.
اینجا مریض منزل بود. همهشان کسانی بودند که مانند نگین با مرگ و حیات دست و پنجه نرم میکردند و فقط یک فریاد بلند او کافی بود برای ترساندن انها و بدتر کردن حالشان.
-آقا بیا برو بیرون؛ اینجا مریض خوابیده.
نگهبان را به طرفی هول داد و با نگاهش برای جسم در هم پیچ خوردهی جهان خط و نشان میکشید که نگهبان دیگر هم اضافه شد. امروز برای دومین باری بود که شیرزاد را از جهانبخش جدا میکردند و اگر به بار سوم میرسید قطعاً دیگر آن افعی دو سر زنده نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن