_شیرزاد؟
این بار کیوان بود که مرا لایق رحمش متوجه شد.
ریشهی موهایم به خاطر سرمایی که حس میکردم دون دون میشدند.
منتظر جواب بود.
اما فک لرزان من توان نداشت. یا اگر داشت کلامی پیدا نمیکرد. شاید تمام واژهها را گم کرده بودم.
برای ثانیهای گردش نگاهش را روی چانهام متوجه شدم و همان لحظه بود که ناگهان برگشت.
کف دست میان موهایش چنگ کرد و ضربهای محکم ، زیر چهارپایهی کنار لوله زد.
پلکهای من با ترس روی هم فرود رسیدند و آوای واژگون شدن چهارپایه باعث شد رها از پلکان پایین بیاید:
-شیرزاد؟شیرزاد جان؟آروم باش…منو ببین…
لبهایم را روی هم فشردم تا چانهی لرزانم بیشتر از این ترسو نشانم ندهند.
من ترسو نبودم که!
شاید آن وحشت به خاطر دل کندن بود.
متوجه شدم که چگونه رها را کناری هول داد و متوجه شدم صورتی که تمولی کبود بود:
-همین الان وسایلت رو جمع میکنی و از اینجا میری!
اظهار کردم که من ترسو نیستمها!
آری…من داشتم قلب میکندم.
ناباور بودم بیشتر…
مبهوت بودم!
-چی میگی مرد حسابی؟ساعت نزدیک به ده شامگاهه!
نمیمتوجه شدم حسی که در صورت رها و نگین پیدا میشد را.
ولی حال او را تماما از صورتش میمتوجه شدم.
اینکه چگونه بهت و ناباوری من را برنمیتابد و اینکه چگونه با هر بار انقباض مردمکهای دو دیده من ، نفسهایش تنگتر میشوند.
-آقا کیوان درست میگه، برو تو دختر جون. برو وسایلت رو جمع کن ، صبح میری!
سرم زاویه میگراهی شد. به هیچکس نگاه نمیکردم اِلّا خودش. به چشمان هیچکس زل نمیزدم اِلّا نگاهان خودش.
شاید این برای خودم بهتر بود.
باید کبریت میکشیدم زیر تمام احساساتی که به این مرد داشتم و برای آن ، نیاز به هیزم بود.
شاید هیزمآور آن آتش ، خودِ خودِ او بود!
-شما دخالت نکنید. برو تو…برو داخل رها . کیوان نگینو ببر خونه!
خانوادهاش را از شر من در ولین نگاه میداشت؟
قلبم را بدجور میشکست امشب.
-عه داداش؟مگه قرار نبود بریم بیمارستان؟
باز هم کف دست به صورتش کشید . باز هم زیر لب کسی را فحش داد .
مشکل من بودم؟ حل میکردم . من که ذاتا میمیل داشتم بروم . حالا صبح نباشد ، امشب. دهانم یکییکی واژهها را پیدا میکرد قبل از اینکه بار دیگر به من اهانتی شود:
-من…من با همهی توانم…با همهی زورم از …از عزیز محافظت کردم…
-اینه محافظت کردنت؟ ها؟ اینه؟ امروزگار اون دخترهی گَردی ، فردام حتما دار و کف دسته ی …
منتظر بودم .
منتظر به لبهایش دیده دوخته بودم تا بگوید. پیش همه رسوایم کند. که بگوید از فردایی که ممکن است دار و کف دستهی طالبان بر سرشان خراب شوند.
-لا الهالیالله…
-اونو من خبرش نکردم. من نبیان کردم که عزیز…
-اصلا مشکل از عزیز نیست ، مشکل منم که دیگه نمیخوام دور و بر مادرم باشی!
بووم…بالاخره قلب شکسته و پارچهپارچهام از هم پاشید.
حالا میتوانستم به راحتی بروم و دیگر حتی پشت سرم را هم نگاه نکنم.
حالا میتوانستم آنقدری دور شوم که دیگر قلب احمقم هم هوس بازگشت به سرش نزند.
سر تکان دادم و نگاهم را از دیدههایش جدا نکردم. جدا نکردم که آن تصویر ، هرگز از یادم نرود.
فقط تا صبح !
دکتر اظهار کرده بود اگر تا صبح سطح هوشیاریاش بالا بیاید ، جای امیدواری هست.
-امیدوارم وقتی از بیمارستان برمیگردیم اینجا نباشی!
با دل و جانم حس میکردم سقوطش را از نگاههایم.
او از اوج ، داشت به قعر میحرکت کرد!
-نه تنها توی این خونه ، حتی توی این شهر هم نباش دیار. برو…
-توروخدا ببین ، حال مادر من تو بیمارستان خراب شده . قلبمون مثل سیر و سرکه میجوشه که تا بیمارستان میریم بلایی به سرش میاد یا نه ، بعد هنوزم داریم با این دختره سر و کله میزنیم!
نگاه شوکه و دلواپسم را به طرف نگین کشاندم .
از بیمارستان تماس گراهی شده بودند؟
-عزیز پاره ی تن منه. عزیز همه کس منه.اون بود که جونمو نجات داد.من نمیتونم تا از حالش خبر نگراهی شدم برم که…!
-اونی که حالشو بد میکنه تویی دیار. نمیخوام دیگه دور و بر مولینم ببینمت. نمیخوام این ریسک بزرگ رو قبول کنم. درک کردی؟
حالا دیگر زهر کلام او جایی در قلبم ذخیره میشد که به وقتش جانم را متلاشی کند.
حالا فقط به آن جمله ی نگین فکر میکردم و هنوز دهان به سؤال باز نکرده بودم که جلاد جانم نزدیک تر شد:
– حتی یه بار دیگه نمیخوام نزدیک مادرم بشی!
متوجه شد…
آن سقوط را خود او هم در نگاهم متوجه شد.
مشاهده کرد و سیب گلویش تکان خورد .
مشاهده کرد و مخاطب اتمام حجتش با من ، رها بود.
همسر آینده اش:
-آماده شید ، میریم بیمارستان!
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن