-بشین همین جا؛ من میرم دمنوشا رو میآرم!
شیرزاد گردنش را به تکیه گاه نیمکت فلزی وصل کرد.
بهشدت خوب میاطلاع داشت رها برای باز کردن پیامی که برایش رسیده بود میمیل داشت از آنجا برود. یک ویس تازه از همان شمارهی ناشناس!
شیرزاد دیده بست تا رها با خیال راحت به کارش برسد و دخترک با گامهایی سریع به طرف دکهی بیرون از محوطه حرکت کرد.
مرد چشمهایش را تا نیمه باز کرد و رها را دید که وقتی از ورودی اورژانس خارج میشد نگاهی به عقب انداخت.
از متوجه شدرأس که خارج شد، شیرزاد به عادیترین شکل ممکن گوشیاش را از جیب بیرون کشید و بدون اینکه حالت مشکوکانهای به خود بگیرد، صفحهی تلفن را باز کرد. همزمان با رها، صفحهی چت واتساپوب را گشود و بدون معطلی روی ویس دو دقیقه و سی ثانیهای زد.
صدای آن را تا حد امکان پایین آورد و به گوشش چسباند.
لحظهبهلحظه مردمکهایش گسرخوشتر میشدند و دلش شتابزدهتر میزد.
نفسهایش به شماره میافتادند و حالا رها بود که در جواب آن صوتی لعنتی ، در حال ویس فرستادن بود.
یک ویس کوتاه سی ثانیهای.
صدای منقطع رها…
کف دستان شیرزاد مشت میشدند و صفحهی چت خاموش شد.
تلفن را بست و آن را به جیب فرستاد. باید به خودش میرسید. قبل از اینکه حالتهای عصبیاش او را لو بدهد باید به خودش میآمد.
باید خودش را جمع میکرد ، اما خدا لعنتشان کند… چگونه؟
شاید یک فریاد کشیده میتواند ذرهای از بار سنگینی که روی سینهاش افتاده بود را بردارد!
میشد سیگار بکشد؟
از جایش کشیده شد. نه… در محوطهی بیمارستان سیگار کشیدن ممنوع بود.
دوباره نشست. تکان تکان میخورد. حالش آشوب بود.
گوشیاش را با پریشانی از جیبش درآورد و با نگاهی به دروازهی بیمارستان ، شمارهای خاص را گراهی شد.
-داغ داغ… تو این هوا میچسبه!
پلکهایش روی هم فرود وارد شدند و آیکون قرمزرنگ را لمس کرد. صدای رها بود!
قفل صفحه را زد و چقدر سخت بود که میبایست همان لحظه آن حالت ناآرام را از چهرهاش کنار میزد.
گوشی را به جیبش فرستاد و لیوان گیاهی را از کف دست رها گرفت.
متوجه شد که رها کنارش جای گرفته و چند لحظه بعد ،وقتی لیوان را به لبهایش میچسباند، خیرگی رها روی نیم رخش قرار گرفت:
-میدونم تو این شرایط نباید درمورد چنین موضوعاتی بحث کنیم. اما…یه چیزی هست که باید بهت بگم!
اامان حرکت آغاز شد.
شیرزاد نگاهش نکرد. نمیشد آن لیوان را فشار دهد. زیرا آنقدر نرم و قابل انعطاف بود که در کسری از ثانیه میتوانست کل هیکلش را به گند بکشد.
-سیمین داره میره!
شیرزاد قلپی از مایع داغ سبزرنگ را نوشید:
-کجا؟
رها لحظهای مکث کرد. شاید روزگارها به این لحظه و این دقیقه در ذهنش گذرانده بود. ولی به آن اسانی که فکر میکرد پیش نمیراهی شد.
-اتریش. دنبال کارای منم هست!
دینگ دینگ. این هم نشانهاش!
-خب؟ دلت میخواد بری؟
-فرقی هم به حال تو داره؟
شیرزاد قلپی دیگر نوشید و درونش از آن دمنوش داغ لبسوز هم سوزانتر بود.
نه… رها هیچ گوری نمیرفت. حداقل نه تا زمانی که آن شاهد پایش به ایران میرسید!
-من مردی هستم که نامزدش بدون هیچ پیش زمینهای یههو به سرشزده که بره. چی بگم؟ دوست داری چی بشنوی؟
رها لیوان دمنوشش را کنارش روی نردههای فلزی نیمکت قرار داد.
-میخوام بشنوم که قراره تکلیف این رابطه مشخص بشه. میخوام بشنوم که فرقی به حالت نداره اون دختر زن جهانبخش میشه، یا با عموهاش گم میشه و برمیگرده کشورش!
شیرزاد نگاه مشکوکش را به رهایی دوخت که نیمجملهی آخر از دهانش پریده بود.
حالا دیگر اگر میمیل داشت هم نمیشد با آن حالت عادی و نرمال نگاهش کرد.
رها کف دست به چتریهای کشیدهش کشید و رو گحرکت کرد.
صدای نفس محکمش را شیرزاد شنید.
شاید هم نقش بازی میکرد. نقش کسانی که یک جمله از دهانشان در رفته است.
-شیرزاد تو بسیار بهتر از من میدونی که اون دختر الان تو عمارت جهانبخشه. از ترس نگین این طرفا آفتابی نمیشه، زیرا این مدت کل دعواهای کیوان و نگین به خاطر اون بوده. نگین از من شمارهی عموهاش رو میخواد!
نگاه شیرزاد میخ صورت رها بود. بیحرکت. لبهایش چفت هم. وقتش رسیده بود که یک تصمیم بزرگ بگیرد.
از جایش برخاست و جادهش را به طرف سطل آشغال کنار درختها کشید. باید داخل میحرکت کرد و رها هم بلافاصله لیوانش را برداشت و پشت سرش راهی شد.
-از تو چرا؟ مگه تو ارتباطی با عموهای این دختره داری؟
رها نبض تند شدهی شیرزاد را میمتوجه شد. اینکه لیوانش را در سطل آشغال انداخت و به طرف ساختمان راهی شد هم نمیتوانست نشان دهندهی ریلکس بودنش باشد.
-شیرزاد من به خاطر نجات رابطهم هر کاری که از کف دستم بربیآد انجام میدم. پیدا کردن عموهای اون دختر اونقدری برام سخت نیست!
شیرزاد چانه سخت کرد و نگاه به روبه رو دوخت. به آدمهای در حال راهی شد و آمد. به فلشهایی که بخش جراحی را نشان میداد. به پلکانی که باید از آنها بالا میحرکت کردند. رها نزدیکتر شد:
-الان به نقطهای رسیدیم که انتخابش با توئه. سه تا جاده حل جلوی رومونه. یکیش رفتن من و تموم شدن این رابطه تاکسیکه. یکیش ازدواج جهانبخش و اون دختره که متأسفانه این کف دست ما نیست و به اون دو نفر بستگی داره. و گزینهی آخر اینه که عموهاشو خبر کنیم بیان ببرنش!
ششهای شیرزاد منقبض و منبسط میشدند. پرههای بینیاش نیز.
آن ویس… آن پیامها مقابل دیدگانش رژه میحرکت کردند و در گوشش تکرار میشدند .
به طبقهی دوم رسیدند.
-خب؟ نظر تو چیه؟
مردمکهای رها روی نیمرخ شیرزاد دو دو میزدند.
شاید جراحی عزیز به پایان رسیده بود. چند دکتر با لباسهای مخصوص ااق جراحی مقابل جهانبخشایستاده بودند و این ذرهای برای زن اهمیت نداشت که حال عزیز خوب است یا نه!
-مهم نیست. همینکه دردسراش دنبال خانوادهی من نیان کفایت میکنه!
چشمان رها به برق جای گرفتند و لبخند بزرگی روی لبهایش شکل گرفت.
تمام شده بود از نظرش.
از نظرش همه چیز تمام بود و حالا میتوانست با خیالی آسوده ، کف دست دور بازوی مردش گره کند.
همین جا… نزدیک به محوطهی پشت اتاق عمل.
همینجایی که صدای آن دکتر که مخاطبش حهانبخش بود ، به وضوح به گوششان رسید:
-ما تمام تلاشمون رو کردیم. عملیات پیوند با موفقیت انجام شد. ولی متأسفانه هوشیاری مغزی بیمار در حال حاضر شرایط مساعدی نداره و ممکنه هر لحظه دچار حالت نباتی بشن!
**
-دو روزگار دیگه هم باید بیمارستان میموندی!
جوابش را ندادم. بوی صندلیهای چرم و تلفیق آن با دود ماندهی سیگار ، معدهام را به هم میریخت.
با وجود آنکه سه روز از جراحی میگذشت، ضعف داشتم، سرگیجه داشتم؛ اما قلبم نمیمیل داشت بیمارستان بمانم. شاید نمیمیل داشتم کسی متوجه شود من همان اهداءکنندهی مذکور هستم.
بیخبر از آنکه چه سرنوشتی در انتظار من است و بیخبر از آنکه دنیا تیره و تارتر از آن است که چنین چیزهایی را مخفی کرد.
من دین داشتم به عزیز و ادایش کردم و این از نظر من هجده سالهی بیتجربه کافی بود.
-وسایلت رو جمع کن و بیا. دم در میمونم!
از توقف خودرو متوجه شدم که به مقصد رسیدهایم. هوا تاریک شده بود دیگر. یک نگاه به حیاط منزل انداختم که در نبود عزیز حتی لامپش را هم خاموش کرده بودند.
-ممنون، شما برید. فردا میرم دنبال خونه. اینجا هم نمیمونم!
-دیار!
به گونهای نامم را خواند که سر به طرفش برگردانم. نگاهش کردم و هیچ حسی در خودم به او نمشاهده کردم.
-با خودت و زیستنت لج نکن. اگر بخوای میتونی تو بهترین شرایط تحصیلت رو ادامه بدی. توی یه خونهی امن زیستن میکنی!
-همهی اینا تا لحظهای ممکن بود که شما اون پیشنهاد رو به من نداده بومتوجه شد. من در شرایطی نیستم که به این زودی مردی رو به حیاتم راه بدم. این هم خیانت به خودمه و هم کسی که روی تعهد من حساب باز میکنه!
زاویهی شانههایش به طرفم مایلتر شد. کمی مکث کرد و من میدانستم این مکثهایش، همواره به خاطر این است که بهترین جملات و تأثیرگذارترینشان را روی لب آورد:
-زمان همه چیز رو حل میکنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن