-ایشون هم نیاز به خون دارن. همین الان برای برداشتن کیسهی خون از اتاق عمل بیرون اومدم و اگر بیشتر از این وقتم رو بگیرید تو کارم وقفه ایجاد میکنید! ببینم؟ هممسیران اهداکننده کجان اصلا؟
-همراهش منم!
قدمی برداشت و صوتی آنها را با وضوح بیشتری شنید:
-فعلاً خون به اندازهی کافی داریم. ولی محض احتیاط بهتره پیدا کنید که آماده در کف دسترس داشته باشیم. روزگارتون خوش!
شیرزاد لحظهای از پشت سر به آنها نگریست. به دختر جوانی که از یک در باریک سفید داخل شد و به جهانبخش که فوراً گوشیاش را برای گحرکت کردن شمارهای بالا آورد.
حتماً اهداءکننده هم از آدمهای خودش بود!
به جهنم! کافی بود حال عزیز خوب شود ، بعد اگر تسویه حسابی هم بود ، خودش حل میکرد.
حتی یک پاپاسیاش را هم جا نمیگذاشت.
نگاه به جهانبخش که میانداخت، قابلیت این را داشت که هر لحظه به طرفش حمله ور شود.
پیامهایی که به رها فرستاده بود در آرشیو ذهنش بالا و پایین میشدند.
«-پشت اون حلقه به وضوح اسم دیار و جهانبخش نوشته ده بود!»
شاید رها دروغ میبیان کرد. هیچ چیز از آن زن بعید نبود.
از هیچ کاری دریغ نمیکرد و شاید فکر به همینها باعث شده بود شیرزاد کمی، فقط کمی آسوده خاطر باشد.
اگر میسؤال کرد در اتاق جهانبخش و میان کشوهای شخصیاش چه غلطی میکرده که آن جعبه را پیدا کرده است ، باید تا آخرش میرفت.
باید به تهش میرسید و این یعنی فراری دادن او!
فراری دادن شاهد!
رها اگر بو میبرد شیرزاد چیزی از حقیقت فهمیده است ، همهی مدارک را نابود میکرد و شیرزاد محکوم بود به صبر.
قدم زدنهای پشت در اتاق عمل بیشتر میشد.
نگاههای مشکوک رها به تلفنش.
اینکه گاهی برای صحبت با تلفن از مسیررو بیرون میرفت و اگر جهانبخش آنجا نبود که گزارش کار به همدستش بدهد، شیرزاد بلافاصله پشت سرش میراهی شد.
تلفنش را باز کرد و با اخمهای درهم تلگرام را گشود.
هیچ پیامی نبود.
فقط تماسهایی به یک شمارهی ناشناس.
نامش را سیو نکرده بود و شیرزاد نمیخبر داشت او کیست؛ اما هر کسی که بود ، حتماً حرفهای مگویی با هم داشتند که برای تماس از آن اپلیکیشن امن استفاده میکردند.
شیرزاد تلفن را میان انگشت فشرد و نفس زدنهای زیر لبی نگین را میشنید. داشت دعا میکرد و حال روحی خوبی نداشت.
شاید در عذاب بود.
-کیوان؟
جدی نام شوهرخواهرش را خواند و کیوان به طرف شیرزاد برگشت:
-جونم داداش!
به خاطر این نبود که از کتک خوردن دوباره بترسد. بیشتر شاید به خاطر این بود که او خیلی بهتر از همه میتوانست شرایطی که شیرزاد در آن گیر کرده بود را درک کند.
-نگینو بردار ببرش خونه!
نگین سر تکان داد و نگاه ملتمسش را به جهانی دوخت که تازه از جاده میرسید:
-نه… من نمیخوام هیچ جا برم. منتظر میمونم مولینم از اون اتاق بیاد بیرون!
شیرزاد کلافه قدمی به سمتش برداشت. از او شکار بود… ولی اکنون وقت این نبود که نگین را بازمیل داشت کند. وقت این نبود که توپ و تشرش بزند. او باید به خانه میراهی شد تا بیش از این حالش بد نشده:
-دکترت گفت فشارت بالاست. پاشو… پاشو برو خونه خودم زنگ میزنم خبر خوب رو بهت میدم!
نگین نمیدانست چرا از وقتی شیرزاد آمده در چشمهایش نگاه نمیکند. گویی یک غضب پنهان نسبت به او داشت که بیانش نمیکرد.
-برم که حالم بدتر میشه. بیخبر بمونم که میمیرم. نه… من هیچ جا نمیرم!
جهان هم نزدیک رسید و حالا صوتی پای رها هم به گوش میرسید.
-استرس برات خوب نیست. یه قرص بخور و بخواب تو خونه. وقتی بیدار شدی عزیز هم عملش تموم شده!
اشک در نگاهان نگین جمع شد و کف دست جهانبخش را در حالی که خودش روی نیمکت بیمارستان قرار گرفته بود گحرکت کرد:
-مولینم خوب میشه؟ آره؟
جهان کف دست روی موهای بیرون وارد شده از شالش کشید و مقابلش روی پاهایش زانو زد:
-اون قویه. بیدی نیست که به این بادا بلرزه… مطمئن باش اون عمل موفقیتآمیزه و عزیز صحیح و سالم برمیگرده خونه!
صورت نگین سرخ شد و به یکباره و با عصبانیت ، میان گریهاش لب زد:
-همهش به خاطر اون دخترهی آشغاله!
رها وارد شد و روی نیمکت کنار نگین جای گرفت. کف دستانش را گرد شانهی نگین کرد وقتی کف دست جهانبخش عقب رفت:
-نگین؟ عزیزم؟ ارزشش رو داره به خاطرش حال خودت رو بد کنی؟
خشم میدرخشید میان دو جفت چشم و نگین با کف دستمال بینیاش را پاک کرد:
-آخ… آخ اگر مولینم بفهمه چطور به خاطر دوتیکه طلا دمش رو گذاشت رو کولش و درراهی شد!
-نگیـــن!
با گوش دادن لحن محکم و بیانعطاف شیرزاد، همگی لحظهای به طرفش برگشتند. رها خیرهخیره حالت عصبی صورت نامزدش را نگاه میکرد و نگین انتظارش را نداشت که شیرزاد اینگونه به او تشر بزند.
-دیار هیچجا فرار نکرده! الکی پشت سر اون دختر صفه نچینید!
حالا نگاه همه به طرف جهانبخش کشیده میشد.
و شیرزادی که گوشهی ابرویش نبض میزد.
نگین سرش را برای دیده در دیده شدن با جهان بالا داده بود:
-نکنه اومده عمارت؟
سر شیرزاد زاویه گراهی شد و گوشهایش تیز شد.
-اومده یا نیومده؛ جایی فرار نکرده!
شاید میان این گیر و دار، تدارک مراسمی خاص را میدیدند. نه؟
شاید آن حلقهای که رها میگفت ، رونمایی شده بود که کالیوپ دیگر نمیتمایل داشت به خانهی شیرزاد برگردد.
آری… آن آزمایشها… آن خریدها… بیرون رفتنها…
جهان و رها تکتک عکسالعملهایش را زیر نظر گرفته بودند.
کیوان زیر آرنج نگین را گراهی شد و کشیدهش کرد:
-پاشو خانم. حتماً آقاجهان چیزی میدونه که میگه. پاشو!
نگین از جایش کشیده میشد و زیر لب غر میزد:
-ببین چطور مغزشون رو شستشو داده آخه! خانوادهمو قرق کرده!
نگین و کیوان میرفتند و رها کنار شیرزاد ایستاد. او که مغزش از این همه فکر داشت منفجر میشد. دیار کجا بود که نمیتوانست چنین روزگاری کنار عزیز باشد؟ کجا بود که جهان از جایش خبر داشت؟
-شیرزاد جان؟ بریم یه دمنوش از دکهی روبه رویی میخریم یه کم آرومتر میشی!
شیرزاد نگاه سنگینش روی جهانبخش بود و آرنجش را از کف دست رها بیرون کشید:
-دیار کجاست؟
جهانبخش گردنش را زاویه داد و با برقی که در دیدهانش میدرخشید کف دست در جیبهایش فرو برد:
-رها؟ از نظر تو عادیه که نامزدت مدام پی یه دختر دیگه رو میگیره؟
بینی شیرزاد منقبض شد و صورت رها سرخ. بدون در نظر گحرکت کردن اینکه شیرزاد بار قبل بازویش را از شر انگشتان او خلاص کرده ، باز هم بازوی شیرزاد را در کف دست گرفت:
-به مصیبتهایی که بعد از اومدنش به این خانواده به روزگار همه اومده فکر کن!بعد میفهمی چرا غیب شده!
خون خون شیرزاد را میخورد و به خودش وعدهی روزگاری را میداد که این دونفر را با هم سربهنیست کند.
رها از آن پایین نگاهش را به نیمرخ خشمگین شیرزاد دوخت:
-بریم؟
لبهای شیرزاد کش رسیدند. شاید چیزی شبیه به نیشخند بود. آن دو نمیخبر داشتند. حتی شاید روحشان هم خبر نداشت از عمق معنای کلام شیرزاد:
-امروز نباشه، فردا دم ماری که تو خونوادهم ریشه کرده رو بد میچینم!
جهانبخش پوزخند زد و نگاه معنادارش را به رها دوخت.
شیرزاد رفت. راهی شد و رد چشمهای جهان به قدمهایش ماند.
قدمهای شیرزاد و زنی به نام رها!
زنی که از آن پوزخند معنادار جهان زهره به جان خریده بود!
**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن