نفس گرفت.
یک دم عمیق گحرکت کرد.
زخم زبانهای جهان چیزی نبود که با آن اشنا نباشد.
یک عمر از آنها برای آتشی کردن شیرزاد استفاده کرده بود.
یک عمر خیلی خوب توانسته بود قلق دیوانه کردنش را در دست بگیرد ولی… اکنون شیرزاد پرتر از آن بود که جایی برای اراجیف جهان خالی بگذارد.
قدم برداشت و این خاموشی معنا دارش میتوانست جهانبخش را در فکر فرو برد.
به طرف آی سی یو رفت و جهانبخش چرا حس میکرد یک جای کار میلنگد؟
**
-چرا به فکر این بچه نیستی؟چرا تو هر کاری که به تو مربوط نیست دخالت میکنی؟
-دست از سرم بردار کیوان.خستهم کردی بس که طرف هر لاابالی رو گراهی شدی به جز زن خودت. کدوم گوری بودی تا حالا؟هر جا بودی برگرد همونجا!
-د اگر به تو باشه من چاقو بردارم سر مادرمو بیخ تا بیخ ببرم. چرا سر سازش نداری با هیچکس؟ زن بیچاره یکی از مغازه ها رو گذاشته واسه فروش که باهاش خونهی جدا بخریم. دیگه چی میخوای؟
-همونجوری که مغازه و سوییچ و کارتای بانکی رو ازت گراهی شد ، میری همه شونو پس میدی کیوان. من الان حالم خوب نیست… مولینم رو تخت بیمارستانه در توانم نیست با مامان تو هم در بیافتم چرا نمیفهمی؟
بالأخره در اتاق را هول داد و با نگاه مستقیم و خیرهاش داخل اتاق شد.
-نگین به خداوندی خدا اگر با این حرکتای اضافه یه وقت بلایی سر اون بچه بیاد قید همه چیز و همه کس رو میزنم و…
-داداش؟
نگین بود که شیرزاد را متوجه شد.
نگاهانش برق میزدند از اشک و شیرزاد با چهرهای ترسناک همانجا مانده بود که کیوان به طرفش برگشت.
شاید زیر لب پچ زد: گندت بزنن!
-شیرزاد؟ کی اومدی؟
نگاه سنگینش را از نگینی که بینیاش سرخ شده بود گراهی شد و به کیوان داد. هنوز کلمهای ناظهار کرده بود که نگین با بغض لب زد:
-مشاهده کردی شیرزاد؟ مشاهده کردی دخترهی پاپتی آخر چی به روزمون آورد؟
-کجاست؟
کیوان از مقلب نگاه شیرزاد میوحشت کرد. میدانست بدجور در مخمصه افتاده است با آن تهمشاهده کرد آخر.
نگین فین کرد و دستمال زیر دیدهش کشید. آوای قدمهایی که به اتاق نزدیک میشد به گوش میرسید.
-باورت میشه شیرزاد؟ عزیز رو با اون حالش ول کرده و در رفته پتیاره خانم. اصلاً حتی سایه شم بعد اون اتفاق پیدا نشده!
نگاه تهمشاهده کردگر شیرزاد هنوز روی کیوان بود.
او که کمکم رنگ پوستش عوض میشد زیر نگاهی نگاهی به نگین انداخت:
-شاید بلایی سرش آوردن. شاید جایی گیر افتاده باشه…
مشت شد دست شیرزاد و کسی با چند تقه روی در ، بدون اینکه منتظر بفرمایید کسی باشد داخل شد.
-وای… خداروشکر عزیزم… خداروشکر که رسیدی…
حجم لطیف و دخترانهای در آغوشش گحرکت کرد و باعث شد کیوان کلاً نگاه از منظرهی شیرزاد بردارد.
نفسهای شیرزاد یکی درمیان میشد.
برای کنترل خودش و ان اوضاع نیاز به یک قدرت ماورایی داشت.
نیاز به صبر ایوب داشت.
رها از شیرزاد فاصله گرفت و کف دست کنار گونهاش کاشت:
-کی رسیدی قربونت برم؟
-تازه!
رها باز هم خودش را مهمان سینهی شیرزاد کرد و عطرش را نفس کشید:
-چقدرم خسته به نظر میرسی. بیا یه سر بریم خونه، یه دوش بگیر، کمی استراحت کن ، بعد با همدیگه برمیگردیم بیمارستان!
-رفتی پیش مولینم؟
مخاطب نگین شیرزاد بود.
بیمارستانی که عزیز در آن بستری بود، با درمانگاهی که نگین را برده بودند فرق داشت. شیرزاد آمده بود گوش کیوان را بگیرد.
رسیده بود داماد بیعرضه و بچه ننهشان را سر جایش بنشاند.
-حرکت کردم!
-چی شد؟ هنوز پیدا نشده مورد پیوند؟
شیرزاد رها را پس زد و این از متوجه شدن زن پنهان نماند.
کاش شیرزاد این ثانیهشمار معکوس هم میتوانست خوب خودش را کنترل کند:
-پیدا شده… کیوان؟ بیا بیرون کارت دارم!
برق خوشحالی در چمان نمدار نگین جای گرفت تا خودش را روی آرنج بالا بکشد:
-چی اظهار کردی شیرزاد؟ پیدا شده؟
کیوان این پا و آن پا کرد و رها تبسم نمادینی زد:
-این که عالیه. پس چرا اینقدر دلخوری؟
آروارههای شیرزاد سفت شدند. خوب بود… عالی بود. اما یکیشان باید توضیح میداد دیار کجاست.
یکیشان باید میبیان کرد دقیقاً چه اتفاقی رخ داده است.
-خستهم. فردا عملش میکنن ، باید برم دنبال یه سری کاراش. کیوان!؟
نام کیوان را برای دومین بار خواند! مرد سینهای صاف کرد و وقتی متوجه شد شیرزاد به طرف درب خروجی قدم برداشت، با خاراندن گردنش پشت سر او حرکت کرد.
-واااای… شنیدی رها؟ فردا مولینمو عملش میکنن!
رها کنار نگین نشست و در آغوشش کشید:
-الهی قربونت برم. مشاهده کردی اظهار کردم همه چی حل میشه؟
نگین از خوشحالی اشک میریخت و نگاه رها مات روبه رویش بود.
شیرزاد مانند همیشگی مشاهده کرده نمیشد و یک جای کار میلنگید.
**
-کدوم گوری بودی دیشامگاه؟
کیوان اخم کرده سر پایین انداخت. دوست نداشت به شیرزاد بیاحترامی کند.
-آروم باش لطفا. تا وقتی چیزی رو کامل نمیدونی…
هنوز حرفش کامل نشده بود که مشت محکمی روی چانهاش فرود آمد.
کیوان شوکه و بهتزده قدمی به عقب پرت شد و کف دستش را بند تنهی درخت کرد.
-لعنتی… تو چت شده؟
کف دست به فک دردمند و لب خونینش گراهی شد و شیرزاد با گردن ورم کرده ، قدمی به طرفش برداشت.
اگر جواب درست و حسابی نمیداد، ممکن بود بزند به سرش و دق و قلبی همه را سر او درآورد!
-هرشامگاه هرشامگاه به بهونهی خونهی مادرت کدوم گوری میری که زن حاملهت تو خونه حرص میخوره و مجبوره حرصش رو سر بقیه خالی کنه؟ هوم؟ کدوووم گوری میری دقیقا؟
مردمکهای کیوان گشاد شده و ناباور لبخند زد:
-کجا میتونم برم شیرزاد؟ معلوم هست چی میگی؟ به جز خونهی مادرم کجا رو دارم که برم؟
گوشهی پلک شیرزاد تیک گراهی شد و سر روی صورت سرخ شدهی کیوان خم کرد.
یک سر و گردن بلندتر بود از مردی که به تازگی راه و رسم دق دادن خواهرش را یاد گرفته بود:
-دختری که تحویلت دادیم اینی نبود که پس آوردی. چی به روزگارش آوردید؟ اخه به تو هم میگن مردددد؟
نفسهای کیوان کمکم منقطع میشدند. گویا شیرزاد زده بود به سیم آخر و شاید این حالش بیربط به گم و گور شدن دیار نبود.
-چته داداش؟ چته برادر من؟ تقصیر منه دختره ناپمتوجه شد شده؟ چرا از یه چیز دیگه حرصی میشی میآی رو ما خالی میکنی؟
مشت شیرزاد از کنار سرش به ناگهان روی تنهی درخت فرود آمد و کف دست خودش نبود آن آوای بالا راهی شده:
-تو گوو*ه میخوری خواهر منو تهدید میکنییی!
-شیرزاد… کاری نکن حرمتت زیر سؤال بره!
شیرزاد بیشتر خم شد و حالا تمام عضلات صورتش میلرزیدند:
-مثلاً میخوای چه غلطی بکنی؟
آهسته روبهروی صورتش پچ زد و هنوز کیوان جوابی نداده بود که آرامتر ادامه داد:
-این دختر قبلاً اینقدر بیرحم نبود. قبلاً اینقدر عصبی نبود. قبلاً اینقدر بحران روحی نداشت، چه غلطی باهاش کردین که به این روزگار دراومده؟
شاید بعد از خواندن پیامهایی که بین نگین و رها رد و بدل شده بود تازه میمتوجه شد یک بحران بزرگ در شخصیت نگین وجود دارد.
نگین به احتمال بهشدت بالا افسردگی حاد داشت و با راهی شدارهای اخیرش میتوانست به این حدس دامن بزند.
-چکار کردم؟ جز اینکه مادرمو به خاطرش ول کردم چکار کردم شیرزاد؟ها؟ تو بگو من چه غلطی بکنم که این خواهرت راضی بشه؟
پرههای بینی شیرزاد منقبض شدند و صوتی خفهاش حالا از ته حنجرهاش بیرون میوارد شد:
– فقط مرد باش…یه کم مرد باش!
فک کیوان قفل شد و باز هم جلوی دهان خود را گحرکت کرد.
یک کف دست شیرزاد به اندازهی تمام صورت او بود!
و شیرزادی که قبل از رفتن باید حجت تمام میکرد با این دولید:
-اگر یه بار دیگه ببینم و بشنوم که داری دختره رو تهدید میکنی، یه جوری طلاقشو ازت میگیرم…یه جوری خونهنشینت میکنم که تا آخر عمرت دراز به دراز بیافتی ور دل ننه ت کمپوت بزنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن