خون از رگهایم فرار کرد، درست مانند قدمهای او…
و آوای فریاد مردی که ته کوچهی تنگ و تاریک بود ، جوری در گوشم جای گرفت که هیچ گاه فراموشم نشود:
-خانم اون دزد رو ولش کن ، ته خیابون مأمور هست… بیا مادرت از دست راهی شد!
باید به مغزم سر و سامان میدادم.
باید دستور میداد به پاهایم تا به طرف عزیزتر از جانم بدوند.
دیده بودم جثهی سیاهپوشش را روی زمین.
از همان دور متوجه شده بودم نگاهان بستهاش را…
متوجه شده بودم و میان صداهای گنگی که به گوشم میرسید ،کسی نفسنفس میزد:
-زنگ بزنید آمبولانس… این بنده خدا سنش بالاست!
**
شیرزاد
از گیت عبور کرد و به قدمهایش سرعت داد.
مانند کسی که چیزی را گم کرده باشد ، گویی حتی مسیر خروج را هم گم کرده بود.
حتی ندرک کرد چقدر طول کشید که خودش را به بیرون محوطه رساند و کی با آن جوان موتورسوار روبهرو شد.
دو اسکناس درشت در جیبش گذاشت و هموقت که سوار بر ترک موتورش میشد، لب زد:
-موبایلتو میدی؟
موتورسوار که بهشدت خوب از عجله داشتن مرد خبر داشت، کف دست در جیب شلوارش فرو برد و گوشیاش را در آورد.
-زود… زود… رمزشو بزن ، تند!
مرد هول شده دو بار رمز اشتباه زد و شیرزاد میتمایل داشت از ترک موتور پیاده شده و زمین و مدت را فحش بدهد.
-دِ داری چه غلطی میکنی؟
مرد بالأخره رمز را زد و با نگاهان برّاق آن را به طرف شیرزاد گراهی شد:
-بگیر برار… شارج هم توشه!
شیرزاد بیمعطلی شمارهی دیار را از حفظ گرفت و ضربهای روی شانهی مرد زد:
-راه بیافت تو!
موتور با یک هندل به مسیر افتاد و هممدت صدای اپراتور در گوش شیرزاد نشست:
-کف دستگاه مشترک مورد نظر خاموش میباشد!
لعنت به لجبازیاش. لعنت به یک دندگیاش. لعنت به تمام دروغهایی که در گذشته به خورد شیرزاد داد و لعنت به تمام پنهان کاریهای از این به بعدش.
شیرزاد میتمایل داشت سرش را جایی بکوبد و حتی وقت این را هم نداشت.
شمارهی نگین را گراهی شد… چارهای نبود.
چارهای جز روبه رو شدن نبود.
چارهای جز گند زدن به تمام برنامههایش نبود.
شیرزاد به قیمت برملا شدن نقشههایش علیه رها شمارهی نگین را گحرکت کرد.
به قیمت فراری دادن آن شاهد.
به قیمت یک عمر زیر یوغ آن تهمت ماندن شمارهی نگین را گراهی شد و دو بوق بعد آوای گراهی شده و گریان نگین بود که روح را از تنش فراری داد:
-نگین؟
-الو داداش…تویی؟
دهانش خشک شد و کف دستانش سرد. نگاهش به روبه رو ماند وقتی با احتیاط لب زد:
-نگین… خوبی؟
-بیا… داداش زودتر بیا!
-چی شده؟ها؟یه حرفی بزن…
-عزیز… شیرزاد عزیز داره از دست میره!
اظهار کرد و زار زدنش پشت تلفن، جان را از وجود شیرزاد گرفت.
باید محکم آن موبایل را در برمیگرفت.
باید امانتی مردم را پس میداد.
باید زبان در دهان میچرخاند و سؤالی میپرسید؛ ولی انگار کسی تمام عصبهای حرکتیاش را گرفته بود.
-ک… کجا… کجایید؟عزیز کجاست؟
-بیمارستان منتصریه…بردنش اونجا!
و شیرزاد دیده بست. میدانست آن بیمارستان نقطهی آخر است…
میدانست که زیر لب نفس زد:
-یا زهرا…
**
-نمیشه آقای محترم. امکان جابهجایی برای مادر شما وجود نداره. ایشون باید هرچه بهسرعتتر مورد جراحی پیوند قرار بگیرن!
دنبال زن سفیدپوش رفت. با قدمهای بلند سعی داشت جلوتر برود تا سر راهش بایستد:
-من خودم مورد پیوندی رو پیدا کردم. فقط باید فرصت فروش خونه رو داشته باشم ، وگرنه اون خانواده قبول نمیکنن. خانم میشنوی چی میگم؟
بالأخره به رسپشن رسیدند و زن جوان زونکنش را روی کانتر قرار داد:
-شما فکر میکنید مادرتون چقدر فرصت داره؟ همین الان هم سطح هوشیاریشون رو به افوله. در کمترین وقت اگر این جراحی انجام نشه، هر گونه خطری ممکنه جانشون رو تهمتوجه شد کنه!
دستش مشت شد و خواست آن مشت را روی ستون کناری بکوبد. خواست فریاد بزند.
چرا آنقدری ثروتمند نبود که در چنین مواقعی کارش لنگ نباشد؟
چرا تمام عمرش هرچقدر سگ دو زد ، یک بار نتوانست آنقدری پشت مادرش را بگیرد که نیازمند پول جهان نباشد؟
-شخص اهداءکننده آمادهست برای جراحی.همهی مدارک هم تحویل داده شد. کی مادرم رو عمل میکنید؟
آوایی که در گوشش قرار گرفت آشنا بود.
میخواست با خودش بگوید خوش به حال آنکه برای مادرش مورد پیوند پیدا کرده و به زودی میتواند مادرش را صحیح و سالم ببیند. حسرت در قلبش مینشست اما آن آوا… صوتی یک مرد غریبه نبود.
-خیلی عالی… در کوتاهترین وقت بین پزشکها یک جلسهی فوری ترتیب داده میشه. شما خانم خدنگ ، دنبال من بیاین!
آرام از شانهی راست برگشت.
میشد خستگی را در چهرهاش مشاهده کرد.
میشد هزاران مصیبت را در نگاهش متوجه شد ،ولی… آن لحظه که با جهانبخش رروبه رو شد، آن لحظه که غرور و پیروزی را در نگاهانش متوجه شد، هیچ حرفی برای اظهار کردن نداشت.
دیده بست… خدارا شکر کرد و با احساساتی ضد و نقیض که با شیرزاد در جنگ بودند، قدمهایش را به طرف آیسییو کشاند.
-فکر میکنی چقدر طول میکشه که یه خونه به فروش برسه؟
قدمهایش متوقف شد.
کاش جهان ساکت میماند.
نمیدانست شیرزاد چقدر با خودش در جدال است که او را همین الان کف راهرو نخوابانده و تا جانش از دماغش بیرون میرود کتکش نزند.
نمیدانست شیرزاد چهها از او مشاهده کرده است و به خیالش حتی در این لحظه هم میتوانست به او فخر بفروشد.
گره کرد مشتش را و صبر میل داشت از خدا.
برای گلاویز نشدن با آن بیشرف از خدا صبر میل داشت و جهانبخش کف دست بردار نبود.
وقت گیر آورده بود انگار:
-یا نه… فکر میکنی فرستادن اورژانسی عضو پیوندی از شهری مثل بندرعباس به مشهد چقدر وقت و هزینه میبره؟
خبر داشت. کاملاً میخبر داشت شیرزاد چرا به بندرعباس راهی شده است و این هیچگونه جای تعجبی نداشت.
-بزن به چاک الان و هر کاری لازمه بکن تا عزیز زودتر خوب بشه!
این یعنی برایش فرقی ندارد خودش عزیز را نجات میدهد یا او.
این یعنی فقط کافیست مادرشان سالم بماند.
این یعنی هیچ نیتی برای مسابقه با او ندارد و تنها آرزویش برگشتن مادرش است.
-مطمئن باش هیچوقت کارم رو به دعا و ثنا و امروزگار و فردا نمیسپرم. وقتی موضوع عزیز باشه ، شده زمین و وقت رو به هم بدوزم میدوزم، ولی اونقدری طول نمیکشه که تو مجبور باشی خونه زیستنت رو برای نجاتش بفروشی. جای اینکه از من کینه بگیری و کف دستاتو مشت کنی که نیای فکمو پایین بیاری، خدارو شکر کن که من هستم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن