-محبت وعلاقهای بین پدر مادر من نبود. ازدواجشون هم به خاطر اجبار خانوادهها بود. منی که تو سن هفده سالگی مادرم به دنیا اومده بودم ، عاشق شده نمیشدم. چون اون زن هنوز جهانی دخترونهی خودش رو هم پشت سر نذاشته بود. خواهرم که به جهان اومد ،تازه فهمید حس مادری چیه. یه جا خوندم که دلدادگی اول همهی پسرا، مادرشونه. من با سن کمم متوجه میشدم که یه جای کار میلنگه. متوجه میشدم که یه فرق اساسی بین من و خواهرم هست. اینو وقتی مطمئن شدم که بعد از جدا شدن پدر و مادرم ، اون خواهرم رو انتخاب کرد!
نگاهم را به نیم رخ درهمش دوختم. پُکَش به سیگار این بار عمیقتر بود و گویی یک حرص نهفته داشت از آن.
-من چندین سال تو اون خونهی درندشت ، بدون مادر بزرگ شدم و هنوز هم امید داشتم مادرم دنبالم بیاد و منو هم با خودش ببره… من تا وقتی با عزیز آشنا شدم، طعم یه مادر واقعی داشتن رو نچشیده بودم!
دستگیرهی در میان مشتم فشرده میشد.
او کودکی سختی داشته است اما… اینها را دلیلی برای جدا کردن عزیز و شیرزاد میدانست؟
یک پک دیگر زد و مشاهده کردم با حرکتی عصبی آن را از پنجرهی ماشین بیرون انداخت. حالا صوتیش نیز سریعتر شنیده میشد:
-من یه بچهای بودم که افسردگی و سرخوردگی داشت از پا درم میآورد. حتی اگر میخواستم هم نمیتونستم شیطنت کنم. من بعد از ترک شدنم توسط مادرم، خرد شده بودم.حس یه تیکه آشغال اضافی رو داشتم. عزیز و بچههاش که وارد خونهی ما شدن، انگار یه نور جمتوجه شد وارد عمارت متروکهی ما شده بود. البته که من هنوز هم منتظر مادرم بودم. هربار که توجه آقام رو به عزیز میمتوجه شدم، قابلیت اینو داشتم که در کمال آرامش یه پلان بزرگ و خطرناک بچینم. من نمیتمایل داشتم اونا اونجا باشن و هر کاری که از دستم میاومد میکردم که برن. شیرزاد همیشه عجول بود. همیشه آتیشی بود. همیشگی گندهتر از دهنش حرف میزد و این باعث شده بود اکثراً یه قدم از من عقب بمونه. مدتی که گذشت ، وقتی مهر و محبت اون زن رو به بچه هاش میمشاهده کردم، آرومتر شدم. اون زن اونقدری بهم محبت میکرد که میتونستم حس ارزشمند بودن بکنم. اون مراقبم بود… دوستم داشت، درست مثل پسر خودش… هر کاری میکردم که توجهش رو از دست ندم. هرکاری میکردم که اامان باشم. شاید اگر برگردم به عقب ، هنوز هم همون کارا رو بکنم.
با مردمکهای لرزان و نگاهی مات خیره اش بودم. نمیخبر داشتم حتی باید در مقابله با متوجه شدههایم چه واکنشی نشان بدهم.
-شیرزاد راضی نبود عزیز با آقام ازدواج کنه. زمین و زمان رو به هم دوخت تا از اون خونه برن. نه من از اون خوشم میاومد و نه اون از من. نمیتمایل داشتم اونجا باشه. با اینکه بهشدت سرخود بود ،اما آقاجونم همیشگی وقتی تنها میشدیم، سرکوفتش رو به من میزد. حرفش این بود که من مثل یه دختر افسرده تو خونه میشینم و منتظرم بابام بمیره که ارثش رو بالا بکشم؛ ولی شیرزاد با اینکه از من کوچیکتره، مثل یه مرد کار میکنه تا خرج مادر و خواهرش رو بده. بعضی وقتا فکر میکردم شیرزاد از حرص منم که شده، میخواد خودش رو تو چشم آقام جا کنه.
باورم نمیشد.
من این قصه را از زبان عزیز هم شنیده بودم و نوع بیان آنها چقدر تفاوت داشت.
طرز تفکر یک پدر و یک مادر چگونه میتوانست تیشه به ریشهی فرزندش بزند؟
عزیز ناشکر از تخس و یکدنده بودن شیرزاد بود و میگفت آرزو داشته است که شیرزاد هم مانند جهانبخش، آرام و با فکر عمل کند.
و پدر جهانبخش؟
او هم همیشه شیرزاد را با همان سرکشیهایش ، به جهانی که از نظرش راهی شدار دخترانه داشته و دچار افسردگی بوده ، ترجیح داده است.
گویا تنها تفاوت فکری آن زن و مرد و فشارهای نامیل داشتهشان، باعث این نفرت عمیق بین دو مرد شده بود.
و ای کاش…ای کاش پدر و مادرها ، فرزندانشان را همانگونه که هسشتابزده ، دوست میداشسریع.
کاش هیچوقت مقایسهای بین دو کودک نبود!
او حالا چنان به گذشته سفر کرده بود که گویی تصویرش با وضوح مقابل نگاهانش نقش میبست:
-اون از لجش میمیل داشت منو از چشم بندازه و من هم قبل از اینکه اون این کارو بکنه انجامش دادم! همین…
بازدمهایم ریتم گراهی شده بودند.
همین… به همین سادگی!
چه میتوانستم به مردی مانند او بگویم؟
البته که دیگر به من ربطی نداشت. البته که دیگر هیچ گاه نمیمیل داشتم درمورد شیرزاد حرفی زده یا بشنوم. اما به اندازهی کافی حرفهایش سنگین بود که به رعشهام بیاندازند.
-همین؟
نگاهش را با حالتی هیستریک به پنجره دوخت و بهیکبارهی به طرفم برگشت:
-بهم بگو چیزی به عزیز اضافه کردی یا نه؟
من قول داده بودم. نمیتوانستم وقتی چنین محکم با عزیز عهد بستم، اینگونه زیر قولم بزنم.
-گفته باشم یا نه چه فرقی میکنه؟ میخوای عزیز رو برگردونی عمارت؟ نمیخوای خونهی پسر خودش بمونه؟
-دیار اگر چیزی بهش اظهار کردی منو در جریان بذار لطفا!
کف دستانش را جلوی صورتش گرفته و مانند کودکی که از لو رفتنش میهراسید ،پلک روی هم گذاشته بود.
-چطور میخوای عزیز رو برگردونی اگر درک کرده باشه؟ اون هیچوقت تو رو نمیبخشه!
-تو ازش میخوای برگرده و اون هم قبول میکنه!
بدون ذرهای معطلی لب زد و من برای هضمش به مدت نیاز داشتم. کمی نگاهش کردم و او درصدد راست و ریست کردن جملهاش برآمد. جهانبخش ، جهانبخشِ همیشگی نبود.
آن جهانبخش، بدون فکر هیچ کلمهای را به زبان نمیآورد.
-من و تو به زودی عقد میکنیم دیار. چه بخوای چه نخوای عزیز میفهمه تو بهش کلیه دادی. فکر میکنی تنهات میذاره بعد این موضوع؟
میتوانستم پوزخند بزنم.
او دقیقاً همان جهانبخش قبل بود.
با فکر حرف میزد. با پلان قبلی. با برنامهریزی!
-قرار نیست اون عقد دائمی بشه. بعد از عمل پیوند ، ما از هم جدا میشیم و هر کس میره سر زندگی خودش!
از شانهی راست، کامل به طرفم برگشت. نگاهش در صورتم چرخ میخورد.
یک نگاه عجیب و عمیق.
گویی برای اظهار کردن حرفی تعلل داشت و این من را به شک میانداخت.
-غیر از اینه؟
زبان روی لبهایش کشید. لباسهای مارک و اتوکشیدهاش اگر بیشتر از این در فضای بستهی ماشین میماندند ، چروک میشدند.
-مگه تو یه اقامت بیدردسر نمیخوای؟
-آقاجهان…
اجازه نداد ادامه دهم و کامل به طرفم برگشت:
-تو یه دختر تنهایی. کار میخوای . پول و امنیت میخوای و از همه مهمتر ، مادری مثل عزیز میخوای!
لبهایم با حالتی از پوزخند از هم فاصله گراهی شدند:
-شما میخواین منو گرو برگشتن عزیز به اون عمارت بکنید؟
دیده بست.
کمتر وقتی میمتوجه شدم اینگونه به هم بریزد.
-با اینکه میتونستم گفتنش رو به بعد از عقد موکول کنم، اما میخوام بدونی….
لحظهای مکث کرد و شاید من از وقفهی بین جملاتش میترسیدم.
به طرفم که برگشت ، گویی با مردی دیگر روبه رو میشدم.
با نگاهی دیگر…
صدایی دیگر…
-من نمیخوام اون عقد جعلی باشه…میخوام واقعا باهام ازدواج کنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن