**
زیر چشمانش دیگر ورم کرده بود و این را به خوبی میتوانست از آینهی مقابلش ببیند.
دکمههای پیجادهن مردانه اش را میبست که رها از زیر پتو تکانی خورد و متوجه شیرزاد شد.
هوا دیگر روشن شده بود و رها غافل از اینکه موبایلش چگونه توسط شیرزاد زیر و رو میشود در خوابی عمیق به سر برده بود.
رمزش را با اثر انگشت خود رها باز کرده بود.
یک اکانت با شمارهی رها روی تلفن خودش نصب کرد. نقطهی خطرناکش آنحا بود که یک پیام از طریق آن اپلیکیشن روی خط رها رسید.
《کف دستگاه*** وارد جای گرفت شما شد ، اگر این کف دستگاه متعلق به شما نیست ، گزینهی لغو نشستهای دیگر را فعال کنید!》
شیرزاد بلافاصله گزینه را رد کرده بود.
و امیدوار به اینکه بار دیگر ، آن پیام روی اسکرین موبایل رها نیفتد.
یا حداقل دخترک نرود و جای گرفتهای فعالش را چک نکند.
شیرزاد تا خود صبح، پیامهایی که بین رها و جهانبخش ردوبدل شده بود را خواند.
حتی میتوانست از این بهبعد هم هرچه پیام بینشان ردوبدل میشد را از روی گوشی خودش ببیند و بخواند!
حرفهای مگویش با آن شاهد.
شیرزاد دیشامگاه بسیار خوب رها را شناخت و شاید اکنون قابلیت این را داشت که روی آن زن بنزین بریزد و زندهزنده آتشش بزند.
ولی نیازش داشت.
فعلا نیازش داشت. مخصوصا بعد از پیامی که برای آن شاهد فرستاد.
تا هفتهی آینده سر و کلهی شاهد پیدا میشد و میبایست تا ان روزگار دندان روی جگر بگذارد.
-شیرزاد؟ کی اومدی؟
آوای خواب آلودهی زن به گوشش رسید و ابرو در هم کشید. دکمهی آخرش را میبست و هنوز هم رد خیسی بین موهایش بود.
دوش گرفته و حتی روبه روی اتاق آن دامن چینیچینی بغضدار ، لحظاتی مکث کرده بود.
دختری که برای حرکت کردن از این خونه لحظهشماری میکرد.
کف دست مشت کرده بود که کف دستگیرهی در را پایین نکشد و او را در خواب نبیند.
دست مشت کرده و خود را به اتاقی رساند که رهای خائن روی تخت او به خواب راهی شده بود.
زنهای اطرافش چقدر دورو بودند!
-خوابت بهشدت عمیق بود. نتمایل داشتم بیدارت کنم!
رها با بلوز وشلوار ساتنش از روی تخت کشیده شد.
چقدر حیف!
دلبسته شد منتظر شیرزاد بماند و ندرک کرد چگونه خواب سراغش رسید.
چگونه متوجه برگشتن شیرزاد نشده بود؟
-لااقل یه کم پیشم بمون. وای نمیدونم چرا هنوزم خوابم میاد!
شیرزاد شانه را برداشت و روی موهایش کشید. گونهی رها مانند همیشگی به پشت کمرش چسبید و شیرزاد هم روزگارشماری میکرد برای رسیدن آن شاهد.
روزگارشماری میکرد برای رو کردن کف دست جهانبخش.
روزشماری میکرد برای پرت کردن این زن از زار و زندگی اش!
با خونسردی برگشت و نگاهدرنگاه زنی شد که قرار بود به زودی توسط شیرزاد نابود شود:
-بخواب و وقتی بیدار شدی برگرد پیش سیمین. من یکی دوروز نیستم!
کف دستان رها دور گردن خوشبوی شیرزاد گره خورد. همیشه بوی خوب میداد این مرد.
ولی اینروزگارها بوی خوشش با بوی دود سیگار آمیخته بود.
-کجا میری؟ اومده بودم چند روزگار بمونم مثلا!
سر شیرزاد روی صورتش زاویه گراهی شد.
همهچیز باید بهشدت خوب پیش میحرکت کرد:
-یه مورد پیوندی واسه عزیز پیدا کردم که باید برم خانوادهشو راضی کنم. میرم بندرعباس!
برق درخشانی در چشمان رها جای گرفت. اگر قرار بود همین زودیها عزیز را عمل کنند، پس روزهای آخری بود که دیار را تحمل میکرد. شیرزاد قول داد!
-واقعاً؟ اگر پول نیاز داشتی حتماً بهم بگو!
شیرزاد موهای رها را از صورتش کنار زد. کممانده بود… بسیار کم!
-نیازی نیست. اگر راضی بشن خونه رو میفروشم!
دیگر اجازه نداد رها چیز دیگری بگوید. روی موهایش را بوسید و ساکش را برداشت.
رها باز هم پشت سر شیرزاد تبسم زد. لبخندی پر از ملایمش خاطر و بوسهای سفت و سخت روی گونهی مرد کاشت.
شیرزاد با بدخلقی که نمیتوانست نشانش دهد ، از اتاق خارج شد و رها بازویش را به طرف آشپزخانه کشید.
صدای صحبتهای آرام عزیز و دیار را آنجا شنیده بود:
-بیا یه لقمه صبحانه بخور، بعد میری!
مقصد شیرزاد هم همانجا بود.
نمیشد بدون خداحافظی با عزیز برود که…
از بالا نگاهی به بازویی که میان حلقهی کف دست رها بود دوخت و ساکش را بیحوصله روی مبل انداخت.
وارد آشپزخونه که شدند ، اول نگاهش روی صورت کوچولوی دختری که هنوز هم نامش با عنوان “کالیوپ” در موبایلش جا خوش کرده بود، جای گرفت.
صورتی کوچک میان قاب روسری بنفش خالدار.
سیب گلویش تکان خورد و در آن دو ثانیهی کوتاه نگاهش را به دامن چینیچینی اش دوخت. یک دامن جدید به تن داشت. دامنی سیاه با خالهای کوچک بنفش که تا ساق پایش میرسید. صنقلبهای کوچکش را مشاهده کرد.
بلوز پشمی سیاهی که زیر دامن فرستاده بود را مشاهده کرد.
لباسهایش نو بودند و شاید میشد حدس زد آنها را همین دیروزگار خریده است.
همهی اینها را در همان دو ثانیه دید و تحلیل کرد. حتی مژههای سیاه و غمِ نگاهش را هم همان لحظهها دید.
-صبحت بخیر بچه…
کنترل کرد افسار نگاهی که موردتوجه رها بود را و نگاه به عزیز دوخت. مادرش… آن موهای کوتاه و لباسهای راحتی کرمی رنگش:
-صبح بخیر!
دیار از جایش کشیده میشد و قصد داشت بعد از ریختن چای برای عزیز از آنجا برود. نمیمیل داشت حتیالامکان با آن زوجی که رابطهشان خیلی خوب هم دیده میشد روبه رو شود.
-واسه شیرزاد هم بریز مادر!
رها از شیرزاد فاصله گحرکت کرد و بیخبر از نگاه مرد که از پشت سر روی قامت کوچک آن کالیوپ میچرخید به طرف آبچکان حرکت کرد:
-خودم میریزم. شما اگر میخوای جایی بری برو عزیزم!
مخاطب آن “عزیزم” ته جمله دیار بود قطعاً. همیشه با سیاست راهی شدار میکرد و همین باعث شده بود یک عمر شیرزاد به او اعتماد تام داشته باشد.
دیار از شانهی چپ به طرف عزیز برگشت. او که روی صنقلبی جای گرفته بود و شیرزاد نیم رخش را مشاهده کرد.
طره موی فری که زیر روسری اش جا گراهی شده بود را مشاهده کرد و لبش تیک گرفت:
-پس من برم. چیزی از بیرون نیاز ندارید عزیز؟
کجا میتمایل داشت برود این وقت صبح؟
شیرزاد ناخودآگاه کنار وارد شد و مقابل چهار چوب در آشپزمنزل توقف کرد. اینگونه اگر میمیل داشت جایی برود ،مجبور بود اول با او نگاهدرچشم شود.
-نه فدات شم. لباس گرم بپوش حتما!
دیار تلخ خندی زد و روی گونهی عزیز خم شد.
نگاه شیرزاد به لبهایی بود که صورت مادرش را میبوسید و رها دنبال کارد پنیر خوری میگشت.
-نگاه.
دیار کمر راست کرد و عزیز هموقت غر زد:
-آخه چه آزمایشی بود این وقت صبح؟ حتما بعد از اینکه خون دادی به جهانبخش بگو برات آبمیوه بخره!
از عمد نام جهانبخش را بولد میکرد تا شیرزاد بشنود.
هدف داشت و میشناخت پسرکش را!
-مضطرب نباشید. یه آزمایش ساده ست!
اضافه کرد و نگاه از عزیز گراهی شد. زن زیر لب دعا میخواند که دیار با شیرزاد رودر رو شد.
نگاهش بهجایی حوالی دکمهی سوم شیرزاد بود و میاطلاع داشت کمتر وقتی پیمسیرن مردانه میپوشید.
حتماً قرار بود جایی برود!
شیرزاد بیخبر از آنکه چند ثانیه او را روبه روی خودش معطل کرده با دستان مشت شده از بالا صورتش را مینگریست و منتظر بود دیار کلامی هم با او حرف بزند.
چه آزمایشی بود که حتما باید با جهانبخش میحرکت کرد؟
این قلبهره دیگر چه کوفتی بود که بهجانش میافتاد؟
-شیرزاد جان؟ از سر مسیر برو کنار دیار عجله داره!
سیب گلوی شیرزاد دردناکتر از دفعهی قبل تکان خورد و لعنت به لحظهای که دیار مکالمهی او و رها را گوش داد.
لعنت به لحظهای که آن دو را در اغوش هم دید.
بیحواس سری تکان داد و کنار آمد.
دیار از بغل گوشش رد شد و تنها عطرش بود که بهجا ماند.
عطرش و… پر دامنی که به شلوار شیرزاد خورد.
همان برخورد کوچک میتوانست هوش و حواسش را بگیرد.
که از یاد ببرد زنی مانند رها تمام تمرکزش را روی او و حرکاتش گذاشته.
حتی از یاد ببرد عزیز چگونه با بغض نگاهش میکند.
دیار رفت که آماده شود و شیرزاد…
باید زودتر صبحانه اش را میخورد و با عزیز خداحافظی میکرد.
باید قبل از اینکه دیار از منزل بیرون میراهی شد پشت در منتظرش میماند.
باید صحبت میکرد با او!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن