آوایش زنگ داشت و رها به خوبی میتوانست حس آن آوا را دریابد.
-ببینم… تکلیف منو خوب روشن کن. من و تو آشتی کردیم یا هنوزم بهم اعتماد نداری؟
-چه ربطی داره؟ چه ربطی به دیار داره رها چرند نباف بگو داری چه غلطی میکنی!؟
رها کمکم به لرزیدن میافتاد.
این حال شیرزاد اصلأ نرمال نبود.
شاید شیرزاد هدفی داشت از آشتی با او.
شاید واقعاً عاشق آن افغانی لعنتی شده بود!
شیرزاد مکث رها را دید و شاید میتمایل داشت به هر چیزی که سر جادهش بود مشت بزند.
فقط یک شب باید او را کنار خودش نگاه میداشت.
فقط یک مدت کوتاه باید کنار این زن بودن را تحمل میکرد تا به حق از دست رفته اش برسد. و اکنون میبایست میان تمام احساسات ضدونقیضش رضایت او را هم جلب میکرد.
دست جلو برد و دوطرف صورت رها نشاند. فکش قفل شد و چارهای نداشت:
-رها…
شاید کمی… فقط کمی از خشم رها کم شده بود. اما هنوز هم میلرزید.
-نکنه میخوای این دختره تا آخر عمر تو این خونه بمونه شیرزاد؟
مگر قرار بود جای دیگری برود؟
هیچجا نمیراهی شد دیار.
تاوان دروغهایش را پس میداد آن کوچولو. ولی هیچ گوری نمیتوانست برود.
سیب گلوی شیرزاد تکان خورد و فشار کف دستانش روی گونههای رها بیشتر شد.
چگونه رام میکرد زن مکاری زیرا رها را؟
-مگه نمیگی دنبالشن که بکشنش؟ دروغ اظهار کردی؟
رها روی پنجهی پا قد بلند شد و لبهایش را به گونهی شیرزاد چسباند.
معدهی مرد جوشید و نفس گره زد که گوشهای پرت نکند دخترک را.
اکنون فقط میخواست بداند در آن مغز لعنتی چه نقشهای برای دیار میگذرد.
-رهااا… جواب منو بده. دختره رو میخوای بدی دست قاتلای مادرش؟
رها بالأخره با شیرزاد چشمدرچشم شد.
متنفر بود از رنگ دلواپسی شناور در نگاهانش.
-ما که هنوز مطمئن نیستیم دختر مفنگیه راست اظهار کرده یا دروغ! خودت اینو گفتی! بعدم… فقط همین جادهحل واسه دک کردن این دختر سیریش میمونه. این اگر ایران بمونه یا کنگر میخوره لنگر میندازه اینجا؛ که تحت هیچ شرایطی من نمیتونم اینو قبول کنم؛ یا با جهانبخش عقد میکنن؛ که اینم خیلی توفیری تو اصل ماجرا ایجاد نمیکنه و هنوز هم سایهی نحسش رو زیستن منه!
لعنت به این بعد از وقت.
لعنت به شیرزاد و گذشتهی سیاهی که هنوز هم رویش سنگینی میکرد و تمام جادهها را برایش میبست.
-صبر کن؛ من خودم درستش میکنم. خب؟
-چکار میکنی؟ جز اینکه عموهاش بیان ببرنش چه جادهحلی وجود داره که این دختر از زیستن من گم شه بره بیرون؟
شیرزاد لب زیرینش را زیر دندان فشرد. باید فکری میکرد.
قبل از اینکه رها دخترک را تحویل قاتلینش دهد باید فکری میکرد:
-الان حال عزیز خوب نیست. دنبال مورد اهدایی براش میگردم. منو نگاه کن رها… هیچ حرکتی نمیزنی. فهمیدی؟ عمل عزیز که با موفقیت تموم شد خودم دختره رو میفرستم بره. خب؟
-اگر نراهی شد؟ اگر موندگار شد؟
باید مدت میخرید شیرزاد.
باید کاری میکرد.
خم شد و لبهایش را به پیشانی زنی چسباند که شاید زیستن اش را تباه کرده بود.
عذاب کشید و بوسید.
رگهایش بیرون زد و بوسید:
-قول میدم. قول میدم خودم میفرستمش. جوری که دیگه حتی سایه ش این طرفا پیدا نشه. رها… فعلاً کاری نمیکنی! فهمیدی؟
قلب رهاگویی با همان بوسه کمی ساکت گرفته بود.
قول شیرزاد قول بود.
همیشه میشد رویش حساب باز کرد.
-باشه… فقط تا عمل مامانت!
سیب گلوی شیرزاد باز هم تکان خورد. نمیشد حتی یک نفس راحت پس داد. بار دیگر شقیقهی رها را بوسید و قبل از اینکه کف دستهای دخترک دور کمرش قفل شود، برگشت و کمربندش را بست.
-امشب سفارش زیاد داریم. من برمیگردم مغازه… سعی کن این مدت تحمل کنی و خیلی به پر و پای این دختره نپیچی. نمیخوام وقتی عزیز اینجاست، جر و بحث بیموردی پیش بیآد!
رها کف دستانش را پشتش برد. با صبر میتوانست همه چیز را حل کند. تبسم زد:
-از اونجایی که همواره روی قول هات حساب باز کردم فعلا اوضاع امن و ولین میمونه. نگران نباش!
شیرزاد سر تکان داد و با برداشتن سوییچ و موبایلش، به طرف در راهی شد.
چرا خیالش راحت نمیشد از دسیسهچینیهای اطرافش؟
نگاه بست و قبل از اینکه از در بیرون برود ، از شانهی راست به طرف رها برگشت:
-من دیروقت میآم . تو بخواب!
رها با همان تبسم روی لب و کف دستان پشت کمرش ، آرام به طرف شیرزاد قدم برداشت و نگاهش را با ناز بالا فرستاد:
-منتظرت میمونم!
انگشتان شیرزاد لبهی در را چنان فشار میدادند که دیگر به رنگ سفید در رسیده بودند:
-بخواب وزه خانم. همین زودیا که تنها شدیم من حسابم با تو رو تسویه میکنم!
در نگاهش آتش فومسیر میزد و رها چگونه میفهمید آن شعلهی رقصان، گرمای دلتنگیهای مردانه نیست و جز کینه، حسی در آن پیدا نمیشود؟
-من بخوام تو همین شلوغی حسابمو باهام تسویه کنی باید کی رو ببینم؟
شیرزاد پر معنا نیشخند زد و عقبگرد کرد:
-برو دعا به جون همین شلوغی بکن رها خانم!
رها زیر خنده زد و شیرزاد برگشت.
با خشمی که روزبه روزگار بیشتر میشد برگشت. با کف دستانی مشت شده برگشت و از مسیررو خارج میشد که صدای سریع قدمهایی را گوش داد.
پرِ دامن چینداری که داخل آشپزخانه شد.
دلش لحظهای نتپید. پاهایش ثانیهای همانجا میخ شد.
دیار…
دیار بود!
باز هم او بود و از هر طرف که نگاه میدوختند، چه حرامزادهای دیده میشد شیرزاد!
**
-اگر حالت خوب نیست بمونم!
گردنش را روی کف دسته مبل زاویه داد و پک دیگری به ته ماندهی سیگار زد:
-برو شاپور. منم چند دقیقه دیگه میبندم!
شاهپور کف دست به کمر گراهی شد:
-چرا نمیگی چه مرگته شیرزاد؟ اینقدر برات غریبه شدم؟
-هیچ مرگم نیست.
-د دارم با دیدهای خودم میبینم چطور داری آب میشی. با مسعود یه پچ پچایی میکنید. اون زنگ میزنه سراغ تو رو از من میگیره. تویی که از بوی سیگار عوقت میگرفت، پاکتپاکت از این زهرماری دود میکنی و حالا که مادرت برگشته خونهت، تا بوق سگ کار میکنی که دیر برگردی خونه. بگو چته ، شاید کمکی از کف دستم بربیآد. هر چی نباشه دوسال زودتر از مسعود میشناسمت!
شیرزاد فیلتر سیگار را در جاسیگاری له کرد و با نگاهی به ساعتش از جا برخاست.
حتما تاکنون آن قرصهای خوابآور کار خودشان را کردهاند.
نگاه شاهپور به شیرزاد بود که مقابلش از حرکت ایستاد و دستی به سرشانهاش زد:
-دمت گرم. میدونم همواره میشه روت حساب باز کرد. ولی الان اوضاع من اونقدری تخ*می هست که با کمک هیچکس درست نمیشه. به وقتش همه چیو برات توضیح میدم!
نگاه مات شاهپور هنوز هم رویش بود که سویچ و وسایل شخصیاش را برداشت.
پس یک مشکل بزرگ سر جاده رفیقش قرارگراهی شده بود که اینقدر داغانش میکرد.
شیرزاد حرکت کرد و آوای هنقلب موتورش برجا ماند.
و شاهپور حدس که نه… مطمئن بود نیمی از آن مشکل بزرگ ،برمیگردد به دختری که شیرزاد بچه میمشاهده کرد.
به دخترک هجدهسالهی آشپز.
به دیار!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن