شیرزاد:
-کی اومدی؟ همه جا رو بوی گ*وه سیگار گرفته!
شاهپور بود که دکمهی لباس فرمش را میبست و هممدت جلو میوارد شد.
کاسهی خمیر را هول داد و سراغ یخچال رفت. باید پنیر را از فریزر بیرون میآورد تا ساعتی دیگر نرم شود.
-خمیر آماده ست. زیراه زنیش مونده!
پشت سر شیرزاد از حرکت ایستاد و از دور نگاهی به میز کارشان انداخت:
-وقتی از یه چیزی کفری هستی مثل وحشیا به جون خمیر و آشپزخونه میافتی. چیه باز؟خبری شده؟
جوابش را نداد و شاهپور سراغ خمیر رفت:
-یک هفتهست رضا درگیر این سند کوفتیه . هر روزگار خدا این بدبختو میکارن در محضر و خودشون پیداشون نیست.
در سر شیرزاد هزاران آوا چرخ میخورد. هزاران تصویر. سردرد داشت و اصلا حتی نمیگوش داد شاهپور چه میگوید.
نمیفهمید چه میکند.
میان تمام آن آواها و تصاویر گویی نوار فیلم روی نقطهای که دخترک با بهت نگاهش میکرد، گیر کرده بود.
نه رد میشد؛ نه حتی به عقب برمیگشت.
آن نگاهش…
میتوانست همان لحظه یک سیلی آبدار نثار شیرزاد کند. به خاطر بوسهای که در ایوان منزلی عمهخانم رقم خورد. میتوانست یک جنجال حسابی به پا کند و به رویش بیاورد که تنها او نبوده که دروغ به خورد شیرزاد داده است.
نگفت…خاموشی کرد شاید چراکه نفعش در سکوت بود.باید میمتوجه شد چه سر و سری با جهان دارد. باید میدرک کرد در آن کلهی کوچک و فرفریاش چه میگذرد!
-شیرزاد؟ اینجایی؟
پلک بست و پنیر را روی میز انداخت:
-چیه شاهپور؟ چته؟
-هاپو نشو باز. مسعود زر گوشیتو درآورده نه من!
شیرزاد با متوجه شدن نام مسعود به طرف میز قدم سریع کرد و گوشی را چنگ زد. نشنید شاهپور زیر لب چه فحشی نثارش کرد و هموقت که آیکون سبز را لمس میکرد به طرف اتاق حرکت کرد.
شاید خبری از پیدا شدن آن دختر میشد!
-بگو مسعود. چه خبر شده؟
-خوبی؟
-شیرزاد در را پشت سرش بست و شروع به قدم رو حرکت کردن در اتاق کرد:
-منو ول کن. نفهمیدی دختره کجاست؟
-تو اول شاهد رو دریاب. دختره رو هم پیدا میکنی. فعلا که رها بست قرار گرفته پشت درمون. آیفون رو از برق کشیدم، همسایهها درو براش باز کردن! الان پشت واحد زنگ خونه رو یکسره کرده!
شیرزاد عصبی دست به صورتش کشید.
چارهای نبود.
فعلا چارهای جز رام کردن رها نبود:
-درو براش باز کنید. بگو مینا فعلاً باهاش راه بیاد تا این بیپدر رو پیدا کنم؛ بعد!
-قرار بود واتساپش رو بزنی. هنوز نزدی؟
شیرزاد تک نفس سنگینش را بیرون فرستاد:
-نتونستم!
-بــع…یعنی چی نتونستم؟یه رمزه دیگه پسر. میاد رو گوشی اون ، تو واتساپش رو روی گوشیت نصب میکنی و همون لحظه هم رمز رو از گوشیش پاک میکنی نفهمه. سر جمع سی ثانیه طول نمیکشه!
-اگر بخوام گوشیش رو بگیرم باید باهاش تو یه اتاق و تو یه تخت بخوابم. حالیته یا بیشتر توضیح بدم؟
-بابا مرد حسابی مگه دختری که بهت تجاوز کنن؟ یه شامگاه سرشو شیره بمال، وقتی خوابید گوشی رو بردار. موشک که نمیخوای هوا کنی!
نمیدرک کرد! درکش برای مسعود سخت بود!
شیرزاد وقتی رها را میمتوجه شد، میمیل داشت پای فکش مشت بزند.
میمیل داشت کف دست دور گلویش حلقه کند و مسعود چه میاظهار کرد؟یک شامگاه؟
-نمیتونم… نمیتونم!
-بعد چطور توقع داری مینا بعد این همه سال قهر بودن ، بره درو براش باز کنه؟ تازه باهاشم راه بیاد! یه قدم تو بردار، باقیشو من حلش میکنم داداش به قرآن!
گوشی را از گوشش فاصله داد و با دو انگشت، گوشهی دو دیدهش را فشرد. به چیزی نیاز داشت که ساکتش کند.
سیگار هیچ مزخرفی را آهسته نمیکرد.
-شیرزاد؟اونجایی؟
صدای مسعود که به گوشش رسید تلفن را روی گوشش قرار داد :
-حله…برید درو براش باز کنید. اگر خواست من و مینا رو با هم روبهرو کنه باهاش راه بیاید. یه مدت سرگرمش میکنم تا اون پفیوز برمیگرده ایران!
-د اگه تو بخوای اَخ و پیف کنی که این کار درست نمیشه برادر من. باید باور کنه که حرفاشو باور کردی. خوب گفتم یا هنوز نگراهی شدی؟
-باشه مسعود…باشــــه…درو براش باز کنید تا نراهی شده!
اضافه کرد و تماس را بدون خداحافظی خاتمه داد. گوشی روی مبل پرت شد و شیرزاد کف دستانش را دوطرف سرش فشرد.
میان یک مشت نامرد دست و پا میزد که حقش را پس بگیرد.
آبرویش را…
مردانگیاش را…
و هموقت میبایست با خودش کلنجار میرفت تا به خودش بفهماند هیچ حسی به آن دختر دروغگو ندارد.
با تی پا ضربهی محکمی به چوبرخت زد و همراه با دردی که در پنجهی پایش قرار گرفت صدای افتادن چوب رخت فلزی روی وسایل اتاق به گوش شاهپور رسید.
شیرزاد نفس میزد و نهایت تلاشش را میکرد که فریاد نزند. همه چیز را در هم نشکند. تلاش میکرد تا آن نگاه بهت زدهی میان جادهرو را از مغز لعنتیاش پاک کند و پاک نمیشد آن لعنتشده…
-شیرزاد؟خوبی؟
شاهپور بود که با مضطربی به اتاق پرید و سینهی شیرزاد محکم بالا و پایین میشد.
به درک…
به درک که فهمید شیرزاد دروغ گفته است.
دروغ نبود…شیرزاد میخواست با رها به هم بزند و با فکر به همان آن جمله را گفت.
ولی به جهنم…بگذار همین فکر را بکند دخترک سراسر دروغ و نیرنگ.
یک هزارم از دریای دروغی که به خورد شیرزاد داده بود هم نمیشد آن!
-شیرزاد؟منو نگاه کن مرتیکه…چته؟رنگت چرا کبود شده!؟
سینهاش را مالید و با یک تنه از شاهپور گذر کرد:
-هیچیم نیست!
**
-حالا که معذرت خواهیتو قبول کردم. اونی که باید ناراحت باشه و اینجوری اخماش تو هم بره منم نه تو!
نگاه به آینه بغل ماشین دوخت. مسرور نبود. خرسند نبود. حتی اگر گرانقیمتترین ماشینها را میخرید دیگر سرخوش نمیشد.
گونهی رها به بازویش چسبید و عضلهاش منقبض شد. عضلهی بازویش. تمام عضلات صورتش.
-خبر آشتیمون به گوش نگین برسه بهشدت خرسند میشه. اون طفلی هم چند روزه حالی خوبی نداره.
گونهاش را از بازوی شیرزاد برداشت و به نیم رخ اخم آلودش نگاه دوخت:
-یه گوشمالی هم بده به این کیوان. کم دختره رو اذیتش کنه. میدونه نگین چقدر بدش میاد بره خونهی مولینش. هرشامگاه هرشب اونجا پلاسه. لااقل ملاحظهی زنشو نمیکنه، ملاحظهی اون بچهی تو شکمش رو بکنه!
نباید اینگونه پیش میبرد. این اعصاب داغان و این اخمهای درهم رهای باهوش را به شک میانداخت. سعی کرد همه چیز را سولین دهد.
-فعلاً دلواپس عزیزم. یه مورد پیوند واسه ش پیدا کنم ، به نگین هم میرسم. به سیمین گفتی آشتی کردیم؟
تبسم پرانرژیای روی لب دخترک نشست و باز هم سر روی شانهی شیرزاد گذاشت. داشسریع به خانه نزدیک میشدند و طبیعی بود که شیرزاد نمیتمایل داشت دیار مقابلشان درآید؟
-اظهار کردم. یه عذرخواهی هم به اون بدهکاری…فکر نکنی یادش میره اون شبو!
شیرزاد باز هم خاموشی کرد و در سرازیری کوچه بود که رها با مکثی طولانی و صوتیی بهآرامی لب زد:
-راجع به اون دختره قرار بود صحبت کنیم. و متأسفانه الان هم تو خونه منتظرمونه!
نیمجملهی دومش ، هممسیر با چرخش مردمک هایش بود و بینی شیرزاد منقبض شد:
-این مزخرفات چیه که اون مرتیکه به خورد شما داده؟
منظورش کیوان بود و رها هم آن را متوجه شد. ماشین روبه روی دروازه فلزی متوقف شد و رها کاملا به طرفش برگشت. قبل از وارد شدن به خونه باید تمام موضاعات را میبسشتابزده.
-اصلاً حرفای کیوان به کنار؛ دلیل اینکه بعد از اون همه دروغ بازم پاش به خونهی تو باز شده چیه؟ من چطور باید اینو به سیمین توضیح بدم؟اگر خودم قانع بشم مطمئناً حرفی هم برای بیان کردن به اون دارم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن