بهیکباره به نفستنگی افتاد. کف دست روی سینهاش فشرد و من با گریه روی زانوهایم از حرکت ایستادم تا دکمهی یقهاش را باز کنم:
-عزیز؟ عزیز خوبید؟ الهی دورتون بگردم… بمیرم… من بمیرم…
دستم را با همان پلکهای نیمهباز و انگشتان لا جانش گحرکت کرد و صوتی بهآرامیاش میان گریههای من به گوش رسید:
-هیس… آروم باش… داروهام… داروهام تو کیفمه!
صدای باز شدن در اتاق به گوشم رسید و اشک به پهنای صورتم ریخته میشد. قوطی قرصها را که پیدا کردم، صوتی هماتاقی میترا کنارم متوجه شده شد:
-ای بابا چی به این بندهخدا گفتی؟ خانم؟ خانم روبه راهی؟
خواستم لیوان آبی که کنار گذاشته بودم را چنگ بزنم که هول خورد و آب روی فرش چپه شد.
-ولش کن… ولش کن به داد این پیرزن برس من میرم آب میآرم!
در قوطی را باز کردم و روی لبهای عزیز گذاشتم. کم مانده بود از ترس و مضطربی پس بیافتم و چشمهای لعنتیام نیز وقت گیر آورده بودند برای باریدن.
-عزیز؟ قربونت برم اینو بخورید تا آب میآره…
قرص را به آرامی بلعید و همان لحظه آب هم رسید. لبهی لیوان را به دهانش چسباندم تا قرص را راحتتر ببلعد.
لیوان را که کف دست دخترک دادم ، با هردو کف دست شروع کردم به باد زدن صورت گرد عزیزتر از جانم.
-زنگ بزن اورژانس…
مخاطبم دختر جوان بود و عزیز اجازه نداد ادامه دهم جملهام را:
-نه… اورژانس نه… زنگ بزن شیرزاد… زنگ بزن شیرزادم بیاد!
-ای بابا حاجخانم زبونم لال اینجا بلایی سرت میآد، بعد میگن ما چیزخورت کردیم… شیرزاد کیه جغله؟ زنگ بزن بیاد سراغش…
بدون درنگ ، گوشی موبایلش را از کیف بیرون آوردم. رمز نداشت و مانند روزگار ااما که با عزیز روبه رو شده بودم، صفحهی مخاطبینش را باز کردم. آن روزگار از من خواسته بود شمارهی جهانبخش را بگیرم. از من خواسته بود به او زنگ بزنم و حالا…
گلویم از درد بغض باد کرده بود وقتی شمارهاش را از حفظ میگرفتم.
یک بوق… هنوز به بوق دوم نرسیده صوتیش در گوشم پیچید:
-جانم!
جانم…با همهی اینها مادرش را جانش خطاب میکرد…
-الو؟
لبهایم روی هم فشرده شدند و نگاه به چهرهی بیرنگ و روی عزیز دوختم:
-عزیز… عزیز حالش خوب نیست!
لحظهای پشت خط مکث شد. لحظهای متوجه نشد و وقتی من دوباره لب باز کردم شاید درک کرد چه کسی با خط عزیز به او زنگزده است:
-بیا خونهی میترا.
اظهار کردم و بیدرنگ تلفن را قطع کردم. سر عزیز به دیوار چسبیده بود و دخترکی که من گمان میکردم بیسواد است، در حال گحرکت کردن نبض او.
دختر جوانی که جز سیگار دود کردن و مواد زدن، گویی کارهای دیگری هم بلد بود.
-نبضش پایینه… اینو یکی باس بیاد ببره بیمارستان!
مردمکهای من، هر لحظه بیشتر میلغزیدند
و عزیز سر تکان داد:
-یه وقت…یه وقت پیش شیرزاد …چیزی از حرفایی که…که بینمون رد و بقلب شده نگی…دیار…دخترم قسمت دادم به خاک مادرت…
کف دستش را بوسیدم و هنوز جوابی نداده بودم که کسی محکم روی در کوبید. گویی همان جا بود.گویی وقتی من شماره اش را میگحرکت کردم، پشت در کمین کرده بود که هنوز به دقیقه نرسیده ،خودش را رساند.
مشت میکوبید؛ بی وقفه!
دخترک در حالی که ریزریز غر میزد، برای باز کردن در حرکت کرد و عزیز با بیحالی اشکهایش را پاک کرد:
-همه چی خرابتر میشه…بیشتر به هم میریزه!آخ…آخ من چکار کردم…چه کردم با بچه م؟ چه کردم با جوونی اولادم؟چه کردم با زیستنش؟
-یا خود خدا…عزیز؟عزیز خوبی؟
صوتی فریاد بلندش در قلب خانه نشست و من با تنی لرزان و چشمی گریان کنار رفتم.
قرار بود هردویمان جلوی احساساتمان را بگیریم. اما انگار با دیدن مردی که تا حد مرگ برای مادرش دلواپس بود، همان یک لایه نازک سدی که مقابل دیدهانمان خانه داشت نیز برداشته شد.
-خوبم…خوبم عمر مادر…خوبم همه کسم…
با قامت درشت و بلندش سایه انداخت روی تن مادرش.
مشاهده کردم که چگونه دست زیر پاها و کمر مادرش انداخت. که چگونه قد بلندش کرد و حتی امان نداد چند ثانیه بگذرد.
من کیف و وسایلش را چنگ زدم و شالی که دور گردنم افتاده بود را هنگام دویدن طرف در، مرتب کردم. او کفشش را به سرعت پا زد و از تکپلهی حیاط پایین رفت:
-بیا این درو بازش کننن!
و من میمتوجه شدم که چگونه جلوی خود را میگیرد که در حیاط فریاد نزند. توجهی را جلب این خانه نکند.
در را که باز کردم، میل داشتم سوییچ ماشین عزیز را از کیفش دربیاورم که به طرف یک سورن سیاهرنگ دوید. نمیدانم…شاید هم پرشیا بود…
آن لحظه فقط میتوانستم سیاه بودن رنگش را تشخیص دهم.
کمی پایینتر از منزلی میترا پارک شده بود و من حتی نمیاطلاع داشتم آن ماشین برای کیست.
وقت پرسیدن هم نبود.
باید سوار میشدم.
باید هممسیر عزیز میراهی شدم.
**
-نمیشه خانمکوچولو. شخص اهداءکننده برای اهدای عضو، حتماً باید مقیم ایران باشه. و تنها راهی که الان تو این شرایط بتونه با سرعت کارتون رو پیش ببره ، اینه که فرد اهداءکننده، تو همین مدتمدت کم ، با زن یا مرد ایرانی ازدواج کنه.
آه سردی از سینهام بیرون رسید و با متوجه شدن قامت قد بلند او در انتهای راهرو ، فوراً سر تکان دادم و بهآرامی روبه پرستار شیفت لب زدم:
-ممنون .خسته نباشید!
او با لبخند سرتکان داد ، مشغول کارش شد و شیرزاد با کیسه ی آبمیوه کنار من رسید.
شاید این تصویر برای او در این مدت خیلی تکرار شده بود.
همان مردی که دیشامگاه من را به بدترین شکل ممکن خرد کرد.
مردی که شامگاه قبلترش، من را کنج دیوار ایوان خونهی عمهخانم بوسید و گفت خانهخرابش کرده ام.
نگاه کجش را به پرستاری که تا لحظهای قبل جواب سؤالهایم را میداد انداخت. نگاهی مشکوک و پر از ظن:
-عزیز بیدار شد؟
نگاه از صورتش گحرکت کردم و قدم هایم را به طرف اتاق عزیز پیش بردم. متوجه این شدم که پشت سرم رسید.
-دارم با کی حرف میزنم!؟
عزیز از من خواست به شیرزاد نگویم. که نفهمد عزیز چیزی از حقیقت را متوجه شده و من هم نمیتوانستم تا زمانی مادر و پسر ، خودشان با هم حرف میزنند ، چیزی بگویم. بیشتر از این اگر باعث دردسر میشدم، خودم را نمیبخشیدم.
از در اتاق داخل شدم و هنوز از کریدور کوتاه اتاق گذر نکرده بودم که بازویم توسط دستی قوی کشیده شد.
اینکه چگونه با یک نیمفشارش تنم برگشت ومابین او و دیوار حبس شد را ندرک کردم. چراکه آنقدر تند بود که حتی خودم هم انتظارش را نداشتم.
نداشتم که دیگر نتوانستم نامشاهده کردهاش بگیرم و قلبم با ضربانی وحشیانه، شروع به تاپتاپ کردن در سینهام کرد.
-یه جوری برخورد نکن که انگار منو نمیبینی. یه جوری جاده نرو که انگار صدامو نمیشنوی. من همین قدر گنده روبهروتم!
نزدیک بود و من ترس از این داشتم که عزیز بیدار شده باشد. ترس اینکه پندار نادرستی از من در سر بپروراند.
بازویم را کشیدم تا از میان انگشتانش بیرون بیآید، ولی انگار اصلاً برای او مهم نبود عزیز بیدار است یا خواب که حتی اجازه نداد دستم را از حصار انگشتانش آزاد کنم.
-بیشتر از این وقتت رو برای یه آدم پست بی ارزش تلف نکن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن