جهان میمتوجه شد که شیرزاد چگونه هر لحظه پر و پرتر میشود. شاید واقعاً میخواست صبرش را تمام کند:
-تا جایی که متوجه شدم بیان کرد نمیخواد با تو هم برگرده!
دیار اصلا خوب نبود. نمیتمایل داشت میان دو مردی که ادعا داشتند او بچه است و خودشان مانند دو کودک منتظر کوچکترین بهانهای برای دریدن هم بودند بماند.
مسیرش را به طرف دروازهی بزرگ بیمارستان کشید و شیرزاد صوتی قدمهایش را که گوش داد از شانهی چپ به طرفش برگشت.
جهان منتظر نماند و رد قدمهای دخترک را دنبال کرد ، ولی هنوز از کنار شیرزاد عبور نکرده بود که هیکل تنومند شیرزاد مقابلش دروارد شد.
نگاهدرنگاه. نفسبهنفس.
– نذار عهدی که با عزیز بستم رو بشکنم!
شیرزاد نمیتمایل داشت هیچ خشونتی نشان دهد. نمیمیل داشت هیچ آتویی کف دست جهان دهد که کوچکترین شکی بکند.
ولی اگر چارهای برایش نمیگذاشت از خشم تلنبار شده اش نهایت استفاده را میبرد.
-امشامگاه هم قرعه به نام تو باشه. میتونی دختره رو با ماشین امانتی مولین کیوان برسونی. اما هیچ مشکلی رو با قلدربازی نمیتونی حل کنی!
مشت شیرزاد سخت شد و باز هم عقل بود که نهیب میزد صبر کن.
که او همین را میخواهد.
شیرزاد نمیباخت.
این دور را به او نمیباخت!
پاهایش یک گام به عقب برداشسریع، ولی جهانبخش بسیار خوب رنگ هشدار را میان دیدهانش میدید.
این نگاه تفاوت داشت با همهی روزگارهایی که جهان او را با آرامش ساختگیاش به مرز جنون میرساند.
داشت دیر میشد و اگر وقتش را حرام جهان میکرد ، دیگر نمیتوانست به دیار برسد.
و جهان مات بود. مات قدمهای تند شیرزاد بهدنبال دختری که بهتازگی دروغهایش رو شده بود.
تلفنش را از جیبش بیرون کشید و با اخمی که بعد از راهی شدن شیرزاد میان ابروهایش جا گحرکت کرده بود، سریعسریع تایپ کرد:
«- بیان کرده بودی همه چیزو فهمیده. وای به حالت اگر دروغ اضافه کرده باشی!»
**
نگاه به این طرف و آن طرف خیابان دوخت. نفسنفس میزد و انگار دخترک آب شده و به زمین حرکت کرده بود. نه ماشینی رد میشد و نه عابر پیادهای.
کجا غیبش زد دخترک بیعقل؟!
با سینهای که میان سردی هوا به خسخس افتاده بود ، به طرف همان ماشین به قول جهان ٫امانتی مادر کیوان٫ رفت و در کمترین مدت پشت رل جای گرفت.
با سرعت معقول ، کوچهبهکوچه را گشت زد و چندین دقیقه بعد، با گوش دادن صوتی سرفهی ملایمی از بنبست تاریک سمت راستش ، روی ترمز زد.
با اینکه دیگر هیچ صدایی به گوشش نرسید، مردمکهایش ریز شده و از ماشین پیاده شد.
سایهی نحیفی را در کنار دیوار میمتوجه شد و وقتی نزدیکتر شد، با متوجه شدن آن کالیوپ کوچک خنگ که سعی داشت خودش را از دید او پهنان کند، چشم بست.
دیده بست و بدون اینکه قدم دیگری به او نزدیک شود لب زد:
-سوار شو!
-نمیخوام!
لب زیرینش را زیر دندان فشرد. صبر میخواست از خدا. لحن بچگانه و قهرآلود دیار میتوانست کمی فقط کمی از درصد خشمش به او را کم کند.
-دیار!
جدی و بدون انعطاف نامش را خواند. نمیخواست نشان دهد که قلبش به رحم رسیده است.
-نمیام. با تو هیچجا نمیام!
بغضش چرا اینقدر جذاب بود؟
مگر کسی هم در دنیا وجود داشت که بغضش زیبا باشد؟
شیرزاد میان هالهی نور کمرنگی که به خاطر چراغ ماشین دید میداد، نگاه در صورتش چرخاند.
فقط میتوانست حالت چتریهایش را ببیند. برجستگی بینی اش. و برق اشک میان نگاهانش.
سیب گلویش تکان خورد و قدمی پیش رفت. این بار میخواست لحنش را ملایمتر کند ، ولی شیرزاد بیشتر از هرچیزی ، از تنها بودن دیار در این کوچهی تاریک و خلوت دردش گرفته بود.
گریه کردنش در تاریکی…
-کجا میخوای بری این وقت شامگاه؟ میدونی چند تا ولگرد تو خیابون پرسه میزنه؟
-یه ماشین… یه ماشین میگیرم و میرم
بغض اجازه نمیداد حرف بزند. دلش پر بود… بسیاربهشدت پر.
هنوز از یاد نبرده بود آن جملهی سنگین شیرزاد را.
از یاد نبرده بود و گمانش هیچوقت دیگر از یاد نمیبرد.
-کجا میری؟ لابد پیش اون دخترهی معلومالحال!
با پشت دست پلکهایش را پاک کرد و شیرزاد پاهایش را محکم به زمین چسباند.
دستانش را سخت مشت کرد که دیگر سمت آن دختر نروند.
هر حرکتش قلب میلرزاند لعنتی و انگار طلب دو عالم را او از شیرزاد داشت. نه شیرزاد از او…
-میترا معلومالحاله… اما هیچوقت کسی رو نه تحقیر میکنه نه تهمت میزنه!
بیان کرد و با قدمهای کوبان راه خیابان را در پیش گراهی شد.
به گمانش میتواند از کنار شیرزاد ، بهراحتی عبور کند. پیش نگاهانش در آن وقت شامگاه سوار ماشین غریبه شود و به خانهی آن دختر برود.
لبهای شیرزاد فشرده شدند و دیگر حتی یک ثانیه معطل نکرد. از بازوی نحیف و لاغرش گرفت.
-ولم کن. تو هیچ نسبتی با من نداری. هیچیِ من نیستی ، حق نداری اینقدر اذیتم کنی…
سیب گلوی شیرزاد داشت از شدت انقباض پاره میشد.
تمام توانش را بهکار برده بود که آنقدر بازویش را نفشارد که استخوانش ترک بردارد.
او را روی صنقلبی جلو نشاند و در را هم به رویش بست. هنوز داشت هقهق میکرد آن لعنتی.
پشت فرمان که جا گراهی شد صدای هق هقهای دیار را که بار دیگر گوش داد با خشمی مضاعف ماشین را از آسفالت جا کرد.
صوتیش آنقدری زیاد بود که دیار را دچار ترس و شوک کند.
که هقهقهایش بند بیایند و از ترس سرعتی که شیرزاد گراهی شده بود محکم سر جایش بنشیند. مانند یک کالیوپ خنگ هراسیده.
-آ… آرومتر… ممکنه عابر پیاده از خیابون رد بشه!
سرعت کم نمیشد که هیچ، هرلحظه با رانندگی خطرناک شیرزاد، وحشت دیار افزونتر میشد.
این همه تنش را نمیتمایل داشت.
این همه درد را نمیمیل داشت.
دست خودش نبود اینکه بار دیگر زیر گریه زد:
-شیرزاد… لطفا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن