بیزار شده بود از آن دو دیده هموارهخیس و مظلومنما.
بیزار شده بود از دیدهان خودش که دستور از مغزش نمیگرفتند وقتی روی اجزای چهرهی او خیرگی میکردند .
-باید پانسمان…
از صوتیش هم بیزار بود. از موهایش. از قرمزی نوک بینی اش. از بوی عطرش.
صوتی دندان قروچه اش به گوش دیار رسید وقتی کف دست سالمش روی دهان او قرار گحرکت کرد.
همان فاصلهی کمی که بینشان بود را نیز برداشت تا عطرش وحشیانه تر سبب بیزاری شیرزاد گردد:
-دیگه نمیتونی از حق حرف زدنت استفاده کنی. وقتت تموم شده!
دیار با نگاه ملتمس و اشکآلود، او را از آن نزدیک ،خیره نگریست .
اگر عاشقی او یک گناه بزرگ بود ،قطعاً خدا تاوانش را برای امروزگار گذاشته بود.
قطعاً مقرر بود که امروزگار دیار تقاص گناهانش را با شیرزاد اینگونه پس دهد .
-چی میخوای بگی؟چی داری که بگی؟
در واقع اگر حتی راه دهانش هم باز میشد دیگر حرفی برای گفتن نمانده بود.
چه میاظهار کرد به او ؟
میبیان کرد از ایل و طایفه طالبان به اینجا گریخته است ؟
میبیان کرد عموهایم قاتلین بالفطرهای هستند که خون هموطنان خودشان را هم به ناحق میریزند، چه رسد به اینکه پایشان به اینجا باز شود ؟
-از مرحمت مادرم سؤاستفاده کردی. از قلبرحمیش سؤاستفاده کردی تا به خواسته هات برسی!
دیار سر تکان داد.
هیچگاه…هیچگاه نخواست از عزیز سؤاستفاده کند.
تنها نقطه ضعف شیرزاد و جهان مادرشان بود. اگر شیرزاد میمتوجه شد تمام مدت چنین خطری بیخ گوش عزیزش بوده است…
-نکردی؟ناضافه کردی پسرکوچیکه نشد ، خودمو به مادره بچسبونم که عروس بزرگه بشم؟
انگشتان شیرزاد از اشک های دیار خیس میشدند و حتی از این هم بیزار بود.
دیار لب جنباند که چیزی بگوید و این میتوانست درد چهره ی شیرزاد را بیشتر کند.
آن لب ها را دیشب بوسیده بود.
آن هم جوری که به عمرش کسی را نبوسید .
به عمرش آن حس لعنتی و گرم را تجربه نکرده بود.
خدا لعنتش کند…
-راهی شدی هتل چه غلطی کردی؟وقتی دیشامگاه بهت میگفتم چه رکبی از اونا خوردم ، صبحش پا شدی رفتی اونجا چه غلطی بکنی؟
دیار دیگر نتوانست خاموشی کند. با هردو دستش مچ شیرزاد را گرفت و مرد، خودتمایل داشته آن را برداشت.
شاید هنوز هم با نفس نفس به دنبال یک جمله ی جادویی میگشت.
-راهی شدم ازشون حساب پس بگیرم…حرکت کردم همه چیز رو به عزیز بگم…
-پس کجاست؟کو عزیز؟اظهار کردی و هنوزم تنگ قلب نوردیدهیش موند؟
-شیرزاد…
مشتش روی دیوار فشار آورد وقتی با صوتی زخم دارش غرّید:
-نبیان کردی…ناظهار کردی زیرا باید یه نفر دیگه رو تو آب نمک میخوابوندیییی!
-نتونستم. به خاک مولینم وحشت کردم حالش بدبشه…
شیرزاد مانند دیوانگان و با بهت ریز خندید:
-هراسیدی؟ مگه کی هستی؟چه نسبتی با عزیز داری؟
قلب میشکست زیرا قلبش را بدجور شکانده بودند.
پسربچهای طردشده و زخمخورده که گمان میکرد همه ، جای زخمش را بهشدت خوب بلد شدهاند.
دیار هم از همان نقطهای که رها شلیک کرد او را زده بود.
-اضافه کردی جهان و رها با هم بودن. جهان چطور همچین چیزی رو به تو میگه؟ چی بینتون بوده مگه؟
دیار کف دستانش را دو طرف سرش گذاشت:
-به خدا همه چیو داری اشتباه متوجه میشی
شیرزاد دیده درید و چراغهای ذهنش یکییکی روشن میشدند:
-چیو اشتباه متوجه میشم؟ توضیح بده! جهان تو رو فرستاد که منو سرگرم کنی؟ تعریف کن… چی شد که بعد مرگ مادرت راهی شدی بست جای گرفتی تو خونهش؟
صوتی ترک برداشتن دل دیار به گوشش میرسید.
آن نگاهی که چنگ به قلب او میانداخت و حیرتی که دهانش را میبست.
و شیرزادی که بیرحم شده قدم پس رفته را جلو وارد شد:
-اجیر شدی که من و رها رو از هم جدا کنی. اجیر شدی یه جوری منو زمین بزنی که این دفعه نتونم کمر راست کنم… یا نه ؛ اون بیشرف دل از عشق سابقش کَند و عاشق تو شد؟
لبهای دیار مانند طفلی لرزیدند.
چگونه دفاع میکرد وقتی همهشان درست بودند؟
چگونه میاظهار کرد بیخبر بوده است از پلانهای کسی مانند جهان؟
کف دست خونی شیرزاد بار دیگر کنار سر دیار جا گرفت و این بار نگاهش ترسناکتر از قبل بود. پوستش کبودتر. چشمانش سرختر:
-وقتی میفرستادت پی من چی بهت اضافه کرد؟ ناظهار کرد از نقطهضعفش بزن؟ نبیان کرد این مرتیکه فقط یه نقطهضعف داره اونم اینه که بهش حس اعتماد بدی؟
دیار سردش بود. سرمای دهشتناکی وجودش را میلرزاند که آغاز یک بیماری سخت را خبر میداد.
نفسی از بین دندانهایش گراهی شد و لکهی سرخ خون انگشتان شیرزاد به دیوار چسبید.
-لالمونی گراهی شدی دختر افغان؟ کارگر جهان شدی که قلب از من ببری؟
ضربهی آخر کاری بود. چنان تخت سینهی دیار قرار گرفت که همان یک جرعه نفسش را بند آورد.
دیگر لبهایش نلرزید.
دیگر اشک نریخت.
همانجا تنگ دیوار میخ شد.
میخ شد و مردمکهای شیرزاد، روی هوا حسش را دریافت کردند.
سینهاش چنگ خورد وقتی آوایش از حنجره رها شد:
-مثل طلبکارا به من نگاه نکنننن…
فریادش این بار نگین را به بیرون از مسیررو کشاند.
شنیده بود. همهچیز را گوش داده بود.
-خدای من…اون یه افغانیه؟
آوای ناباور و پر از بهت او بود که از کنار مسیررو ،نگاه خونین شیرزاد را به طرف خود کشاند.
دل مرد کند میکوبید.
اصلأ نمیخواست به این فکر کند که زیادهروی کرده است یا نه!
اصلاً نمیتمایل داشت به نگاه مات دیار فکر کند. حتی نمیخواست به دلی که خالی شده بود ولین بدهد:
-مگه نبیان کردم تو اتاقت باش؟
نگین از پس دیوار گذشت و جلو آمد. موهایش بههمریخته بود و بلوزشلوار خانگیاش هم نامرتب.
حتی صدای متعجبش نمیتوانست توجه دیار را جلب کند. هجدهسالهی تنها هنوز روی جملهی آخر شیرزاد درجا میزد.
شیرزادی که نفسهایش منقطع شده بودند.
-عه عه عه… قیافه مظلومشو ببین. چه نقشی بازی میکنه دخترهی هفتخط!
شیرزاد با حالی خراب، کف دست از دیوار کَند. از گرمای تنش دور شد و گویی سرما زیر پوست او هم دوید:
-حرف تو گوشِت نمیره نگین؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن