چرا روراست نمیاضافه کرد کمی بیشتر در آغوشم بمان؟
دیار باز هم لب برچید.
هر آن منتظر یک درد شدید بود.
منتظر بود آن مار لعنتی نیشش بزند.
ترس عظیمی را تجربه میکرد و نمیخبر داشت مرد مقابلش هر لحظه فشار کف دستانش را دور کمر او بیشتر میکند.
باز هم نگاه از تاریکی گحرکت کرد و در قعر نگاههای نیمهباز شیرزاد زل زد:
-اگر نیشم بزنه چی؟
میشد بوسهای دیگر را آغاز کند؟
قول میداد این بار آرام ببوسدش.
قول میداد زود رهایش کند.
فقط دو ثانیه…
نفس زد و حسرت کشید.
دیار از وحشت میلرزید و دل شیرزاد اینقدر بی رحم نبود:
-شاید موش باشه! اینجا موش هم زیاد داره!
انقباض چندین و چند بارهی مردمک های دیار و اینبار بدون لحظه ای درنگ، جیغ کشید و نخبر داشت چگونه دستانش را دور گردن شیرزاد گرد کرد.
حتی ندانست چگونه پاهایش را بالا کشید و محکم دور کمر مرد قفل کرد.
دل شیرزاد بود…
آری قلبش بود که از سینه جدا شد.
اگر میاطلاع داشت بیشتر از مار، دخترک از موش میترسد، زودتر حقیقت را میاضافه کرد.
-دیار دختر؟شیرزاد پیشته مادر؟
عمهخانم بود که با شنیدن صدای جیغ قد بلند دیار، بار دیگر به ایوان رسیده بود.
شیرزاد تنش را فشرد و بینیاش را به گردن پوشیده زیر روسری اش چسباند:
-آروم باش. اگر موش هم باشه الان در راهی شده!
نزدیکی صدای زنگدار شیرزاد و گرمایی که از پس پارچهی روسری به پوستش رسید تازه توانست هوشیارش کند.
صوتی پای عمه خانم و…
مات و خشکزده از بالا، به پاهای خودش که دور کمر شیرزاد گره شده بود، نگریست و گویی آب سرد روی سرش ریخته باشند، نگاه درید.
نگاه درید و حتی نمتوجه شد چگونه با آخرین سرعتی که از خودش سراغ داشت از میان کف دستان لرزان شیرزاد پایین پرید.
دیگر نه مار مهم بود و نه موش.
شیرزاد با نفسی پر از لرزش کف دست بهصورتش کشید. حرکت کرد!
چقدر خوب بود حسش… و چقدر زود تمام شد.
دیارک دوید و عمهخانم را درحال پا زن دمپاییهایش دید.
مانند دزدهای در حال فرار بود.
عمهخانم که سر بالا کشید، کف دستپاچه سر جایش میخ شد و موهای بههمریخته اش را زیر روسری فرستاد.
-اینجایی دختر؟ چرا سر و صورتت سرخه مادر؟ تو بودی جیغ کشیدی؟
دیار آب دهانش را قورت داد و شیرزاد سینهای صاف کرد. باید خودش را جمعوجور میکرد و کاش مردها هم در چنین مواقعی میتوانسسریع مانند دختران همهچیز را عادی جلوه دهند.
-آ… آره… موش…
عمهخانم لحظهای مکث کرد و سپس با فهمیدن ماجرا از ته دل لبخند زد.
دیار پابهپا شد و با اضطراب، نیمنگاهی به پشت سرش انداخت.
کاش شیرزاد همانجا میماند.
-ای خدا نکشه تو رو دختر. از موش میترسی؟ بیا تو… بیا قربونت برم. من اندیشیدم شیرزاد پیشته!
دیار دروغ اضافه کردن دوست نداشت.
حس گناه میکرد. یک گناه شیرین که ترجیحش این بود فعلاً به خاطرش عذاب وجدان نکشد.
-رفت… که کف دست و صورتش رو بشوره فکر کنم!
آن دو با هم داخل حرکت کردند و شیرزاد با حس لرزش موبایلش، کرختیای که بهجانش افتاده بود را پس زد.
دروغ بیان کرده بود به دیار.
با اینکه هنوز از رها جدا نشده و فقط قصدش را داشت، به دیار دروغ اظهار کرد و حالا همراه با شهد عسلی که در رگهایش جولان میداد، حس نامرد بودن میکرد.
حس پست بودن.
لب زیرینش را فشرد و گوشی را از جیبش درآورد. علامت تماسهای از کف دست حرکت کردهی زیادی که داشت آن بالا نمایان بودند.
باکسهای باز نشدهی پیام.
اما چیزی که آن لحظه چشمش را زد، نه نام رها بود و نه سیمین و نه حتی کیوان.
نام جهانبخش روی اسکرین، فکش را سخت کرده بود.
تماس را با ابروهای گرهخورده وصل کرد و کف دست خودش نبود آن لحن تند:
-بگو!
-دیار پیشته؟
نگاه بست و با حالتی عصبی زبان روی دندانهای زیرینش کشید.
او در پی جواب درخور بود و جهان قبل از گوش دادن هرگونه جوابی، ادامه داد:
-داشتم باهاش حرف میزدم، قطع شد. زنگ هم میزنم خاموشه!
-گوشیش شکست. کارت رو بگو!
صوتی پوزخند جهان حرصش را بیشتر میکرد:
– تو واقعاً برداشتی دختره رو با موتور بردی روستا؟ اونم تو این هوا؟
-سرت تو کار خودت باشه پیرپسرِ فخرالسادات. وقتشه زن بگیری و بچهدار بشی. بعد از اون میتونی تو کار بچههای خودت دخالت کنی!
نیشخند زد جهان و انگار نهتنها عصبی نشده بود، بلکه همین حال شیرزاد را میتمایل داشت:
-بازم میخوای بگی دختره جای بچهمو داره، اینو میفهمم. اما میخوام بدونم تو چرا اینقدر روش حساس شدی؟
با اینکه چیزی در دهانش نبود، دندانهایش حالت جویدن گراهی شدند و انگشتهایش خُرده سیمانهای روی دیوار را فشردند.
-به دخترخوندگی گراهی شدی دیار رو خبر نداریم؟
-گوه نخـــور بیشرففف!
فحشش برق از سر جهان پراند. این حد از خشمگین شدن شیرزاد سابقه نداشت. در این همه سالی که از او کینه به دل برد و نفرت روی هم میانباشت، اینقدر سریع و تیز و بیپرده با او سخن ناظهار کرده بود.
-گَرد و خاک به پا کردی شیرمرد. نامزدت دربهدر داره دنبالت میگرده و تو پشت گوشی، درس شرافت و مردونگی به من میدی!
نفسهایش داشسریع تندتر از دقایقی قبل میشدند.
وای به حال رها…
وای به حال رها اگر سر سوزنی به جهان ربط داشته باشد.
-دیگه خوش ندارم شمارهت رو گوشی این دختر بیافته. نزدیک دختره نبینمت؛ درک کردی؟
بیپرده گفت و رکوراست بودنش، ضربهی بعدی را به جهان زد.
-نه… انگار واقعاً دیوونه شدی. مثلاً چه غلطی میخوای بکنی؟
مردمکهای شیرزاد در کسری از ثانیه باز شدند و درحالیکه حس میکرد رگهایش یکییکی زیر پوستش متورم میشوند، آهسته و ترسناک پچ زد:
-ایندفعه نگاه به اشک چشم عزیز نمیندازم و خودم جونت رو میگیرم!
ختم تماس یعنی حرف آخر.
آن تهدید علنی، موضع شیرزاد را خیلی خوب مشخص کرده بود و او دیگر از اینکه جهان بفهمد نسبت به دیار حس مالکیت دارد، ابایی نداشت.
بهتر!
حالا دیگر میخبر داشت نباید نگاهش را هرز بپراند.
قبل از اینکه صفحهی تلفن را به روی سیل پیامکهای رها ببندد متنی برای نگین نوشت:
-موتور خراب شده. امشامگاه میمونیم اینجا!
گوشی را به جیبش فرستاد و میل داشت به طرف منزل قدم بردارد که نگاهش به موتور افتاد.
دیر کرده بود و امکانش وجود داشت عمه خانم باز هم به حیاط بیاید.
نگاهش را به در خونه دوخت و در اقدامی از پیشتعییننشده، به طرف موتور قدم شتابزده کرد.
جهان دیگر نمیتوانست حال خوشش را زایل کند.
این بار بی شک رحمی در کارش نبود.
**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن