اگر آن کلاه روی صورتم نبود، هردو دستم را روی نگاهانم فشار میدادم.
سیب گلویم تکان خورد و کف دستم بند ساعدش شد.
پایین که آمدم، خودش کلاه را از سرم برداشت و تبسم عمیق پیرمرد باعث میشد فکر کنم میان یک افسانهی ناباور گیر کردهام.
-ایرِه اینگِر ، مِییش دختروم؟
«-اینو ببین میپسندی دخترم؟»
-آخه هیچ نیازی ن…
کلاه روی موتور قرار گحرکت کرده بود وقتی کف دستش را به جای من جلو برد و زنجیر آویزان شده را گرفت.
نگاهش کرد و میشد کسی به من یک آینه بدهد؟
میمیل داشتم ببینم رنگ پوست لعنتیام در چه حال است.
-اون چیه؟
میان بازتاب نامنظم نفسهایم مشاهده کردم که زنجیر را کف دست پیرمرد داد و برای برداشتن چیزی دیگر، دستش را جلو برد. یک زنجیر نقرهایرنگ دیگر را بالا آورد و آن را مقابل دیدهانش گراهی شد.
یک پلاک گرد، که حاشیهی آبرنگ داشت و از آن فاصله نمیشد جزئیاتش را مشاهده کرد:
-نقرَنو شوُی وقتی هوا تَریک برِه باید بینگِرن چیس!
«-نقره ست. شامگاه وقتی هوا تاریک شد باید ببینید چیه!»
نگاهش را به صورت من سُر داد و آن را روی اجزای چهرهام گرداند.
شاید منتظر بودم از من هم نظر بپرسد؛ اما دیدم آن را میان مشتش جمع کرد.
از جیب پشتش کیفش را و سپس کارت بانکیاش را برداشت.
نه میتوانستم کلامی بگویم و نه مخالفت کنم.
شاید اصلاً آن گردنبند را برای رها خریده بود.
ناخن انگشت اشارهام ، شستم را خراش میداد.
قیمتش هم کم نبود.
دیگر متوجه نشدم دورهگرد چگونه از ما خداحافظی کرد و چگونه از سر راهمان کنار راهی شد.
شاید حالا دیگر از آن خواب خرگوشی بیدار شده بودم.
شاید با حقیقت بزرگی مانند رها روبه رو شده بودم.
رها… زنی که داشت یک دروغ بزرگ را حمل میکرد و من حتی نمیتوانستم حقیقت را فاش کنم.
کنار موتور ایستادم تا آن را روشن کند. ولی میتوانستم سنگینی نگاهش را حس کنم:
-بگیرش. پیش من باشه گم میشه!
لبم تیک گحرکت کرد و نگاهم را تا زنجیری که روبه رویم آویزان شده بود بالا آوردم. هیچ جعبهای نداشت.
زنجیر را که گراهی شدم، گویی یک جسم داغ و سوزان کف کف دستم بود که سوزشش تا دلم هم میرسید.
من را سننه؟
اصلاً من چه کسی بودم مگر؟
سر تکان دادم و آن را در جیب کوچک و جلویی کولهام انداختم.
او پس از مکثی کوتاه، سوار شد و من این بار کوله را بین هردویمان قرار دادم.
اینجا دیگر خاکریز بود و نمیتوانست آنقدر سرعت بگیرد که من خطر مرگ را حس کنم.
متوجه شدم که برای ثانیهای کوتاه، نیمنگاهی به عقب انداخت.
شاید بهدستهی کوتاه کولهام که آویزان بود:
-توش چی هست که هرجا میری دنبال خودت میکشونی؟
لحنش اصلاً دوستانه نبود. شانهای بالا انداختم و او موتور را مسیر انداخت.
با یک تکان محکم کف دستم را بند حفاظ کردم و او وارد اامان فرعی روستا شد.
**
-خوش اَمِیِن.صفا اَوُردِن.
«-خوش اومدید. صفا آورمتوجه شد.»
عمه خانم را که در حال آوردن سینی چای مشاهده کردم، از جا برخاستم تا سینی را از دستانش بگیرم. زن بیچاره کمردرد داشت و آهسته ملایم قدم برمیداشت.
-بمشاهده کرد به من لطفا. خودتونو خسته نکنید!
سینی را که در کف دستانم قرار داد، نگاه برّاق و مهربانش را به چهرهام دوخت و وادار به لبخند زدنم کرد.
منزلاش نور و صفا داشت. بوی خوش میداد و بهشدت هم تمیز بود.
سینی را روی میز کرسی گذاشتم.
هوا هنوز آنقدر سرد نشده بود که بشود بخاری روشن کرد.
اما آن لحاف قشنگی بنفشرنگی که روی کرسی بود، فضای روشن منزل را دلانگیزتر و صمیمیتر نشان میداد.
-بهتری عمه؟
زن میانسال که از چینوچروکهای کف دستش میشد متوجه شد چه سختیهایی سر راه زیستن اش بوده است، کنار شیرزاد نشست. آن بالشتهای لولهای سرخرنگی که نوار پهن سفید داششتابزده، درست مانند رؤیای کودکیام بودند.
راستش مادربزرگ من هم از این بالشتها داشت.
ولی خب، مادر بزرگ من زن مهربانی نبود.
-قربون قد بالات بِره عمه ، فخری وُرگفته سرما بخوردی بِریچی خود موتور وَرخِسته ای اَمِیی فدات شوم؟
«-قربون قد و بالات بشه عمه. فخری گفته بود سرما خوردی. چرا با موتور پاشدی اومدی فدات شم؟»
لحظهای در جواب دادن مکث کرد و من بعد از برداشتن چای، خودم سینی را مقابل پای آنها قرار دادم. متوجه نیمنگاهی که بهصورتم انداخت شدم و او بالأخره جواب داد:
-ماشینی که دفعه قبل آوردم مال رفیقم بود که امروز قرار بود مادرشو ببره دکتر.
دیدم چگونه کف دست روی شانهی پهن برادرزاده اش کشید و با مهر نگاهش کرد. کاش عمههای من هم همینقدر قلبسوز و دوستداشتنی بودند.
اگر عمههایم سر سوزنی به من و نارین رحم نشان میدادند، کارمان به اینجا نمیکشید.
که من اینجا در مملکتی غریب، برای زنده ماندن و زندگی کردن مجبور به نیرنگ باشم.
-مِخِری… ماشین هم مِخِری به امید خدا!
«-میخری… ماشین هم میخری به امید خدا!»
شیرزاد سر پایین انداخت و نگاه عمهخانم به طرف من برگشت. میشد بیان کرد چهرهی نگین کمی شامگاهیه به اوست.
ولی اخلاقش؟ قطعا نه!
-چوی تَره بخورِن که مِیوم دوتاتَره بُبرم یَک جای خوب!
«-چاییتونو بخورید که میخوام دوتاتونو ببرم یه جای خوب!»
لبهایم به تبسمی کش آمدند و چای را نزدیک کردم. صوتی زنگولهی گوسفندها به گوشم میرسید و حس حیات به من میداد.
-قبل از تاریکی هوا باید بریم. میدونی عمه. خبر داری اون برادرزادهی لوسِت حامله ست و یه جهان رو با این حاملگیش اسیر کرده!
آنها سرگرم شوخی شدند و من هنوز هم فکرم کنار کوله پشتیام بود. کولهای که هدیهی نامزد او را محفوظ نگه میداشت.
-بیا دختروم . بیا بیشی بَر شیرزاد چوی مَره خود هم بخورِم!
«-بیا دخترم. بیا بشین پیش شیرزاد چاییمونو با هم بخوریم!»
من با تعجب و تنی که حس گرما میکرد، نگاهم را از صورت منتظر عمهخانم تا صورت مات او کشاندم.
با نگاهم خواهش کردم او خودش به عمهاش توضیحی بدهد، ولی فورا چشم از من گراهی شد و چایاش را برداشت.
**
آفتاب گرم و ملایمی میان خنکای هوا میتابید که فضا را دلانگیزتر و دلرباتر میکرد.
سبدی که عمه خانم داده بود، حالا پر از غازیاغیهای تازه و سبزرنگی بودند که قرار بود با خودمان ببریم. هرچند من نمیخبر داشتم بستههای ترشی و ترخینههایی که عمه خانم کنار گذاشته بود را چگونه باید با آن موتور تا شهر میبردیم.
تختهسنگ کوچکی برای قرار گرفتن پیدا کردم و نگاهم را به آن دو دوختم. عمهخانم داشت به طرف من میرسید.
-من دارم میرم خونه دختر دلنشینم. زودپزم رو گاز مونده میترسم بترکه. یه کم این دوروبر گشتوگذار کنید، غذاتون نیم ساعت دیگه حاضره!
از جایم قد بلند شدم و پشتم را تکاندم. اگر از دو میگذشت، هوا کمکم سرد میشد.
اگر هوا سرد میشد، بازگشتمان هم سختتر بود. به هر حال او جلوی موتور میقرار گرفت و ممکن بود سرمایی که از قبل هم داشت در جانش رخنه کند:
-دیده. ما هم کمکم میآییم. خودم میام سفره رو حاضر می کنم، شما زحمت نکشید!
لبخند مهربانی به رویم پاشید و سرش را با حالتی محبتآمیز تکان داد:
-خدا رو شکر. خدارو صد هزار مرتبه شکر اونجوری که به گوش من رسیده نیستی!
من با گیجی نگاهش کردم و او با همان لبخند از کنارم رد شد:
-امشامگاه پیش خودم میمونید. بیخود عجله نکنید!
میل داشتم چیزی بگویم که با سبدش دور و دورتر شد. من همانجا ماندم و صدای قدمهایی که به من نزدیک میشدند، به گوشم رسیدند:
-سردته؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن