که تمام زوری که میتوانست داشته باشد را بهکار ببرد تا خودش را جدا کند و قبل از اینکه کیوان به در هال برسد، مانند بچه آهویی تر و فرز، از هوای جادویی آن اتاق فرار کند. دیار روسری اش را چنگ زد و به اتاقی که بهتازگی برای او شده بود پناه برد.
پشتش را به در بسته چسباند.
نفسنفس میزد و دلش جایی حوالی آسمان گم شده بود.
و شیرزاد؟
از جایش کشیده شده و با تنی داغتر از فولاد مذاب ، پیشانیاش را به دیوار اتاق چسباند!
او هم داشت نفسنفس میزد.
سینهی شیرزاد هم مانند سینهی دخترکی که با مردمکهای گشاد شده کف دست روی دلش گذاشته بود، گزگز میکرد.
سیب گلویش تکان خورد…
مشتش محکم روی دیوار قرار گرفت و صدای برخورد آن، به گوش دیارکی که دیوار به دیوار اتاق او بود رسید.
پس چرا خبری از تمام شدن آن ولع لعنتی نبود؟
چرا تمام نشد آن حس کنجکاوی و مالکیت؟
بیشتر میخواست… نرسید… به آن چیزی که میتمایل داشت نرسید!
آن دختر حُرمت داشت. چگونه توانست در خانهی خودش مهمانش را آنگونه میان بازوانش حبس کند؟
کف دستان داغش مسیرشان را میان موهایش پیدا کردند و ضعف بیسابقهای پاهایش را سست کرد.
عقبعقب راهی شد و درحالی که سینهاش را میمالید، خودش را روی تخت انداخت. شاید حالا دیگر از تب هم میسوخت آن دختر نیمنگاهی خرجش نمیکرد…
و دیار؟ تمام تلاشش را میکرد که دَم و بازدَمهایش را نظم دهد؛ ولی نمیشد. این سینهی کوچکش بود که ورود و خروج اکسیژن را هدایت میکرد. سینهای که یک دل بیتجربه را در خودش میپروراند.
اکنون دیگر چگونه میتوانست در چشمهایش نگاه کند؟
او تب داشت. او بیمار بود. او هذیان میاضافه کرد. . دخترک را چه شده بود که توان حرکت نداشت؟
او چگونه همانجا میخکوب شد؟
-اهالی؟ کسی خونه نیست؟ کرفس گراهی شدم آبکرفس بزنیم!
کیوان بود که با وجود ویروسی که داشت، همه جا میگشت و آن را انتشار میداد.
اگر نگین بیرون میرسید و شیرزاد را تنها میمتوجه شد…دیار بیان کرده بود به حالش رسیدگی میکنم و لعنت!
حتی فکر خروج از اتاق باعث میشد تمام پوستش گُر بگیرد.
-دیار خانم؟ نیستی؟
صدای کیوان بود که شنیده میشد.
و شیرزاد با وجود لرزی که بر تنش نشسته بود، از اتاق بیرون زد. نگاه نامحسوسش اطراف را کاوید و کف دست به چهارچوب گرفت. همان کف دستی که گویی ماهها منتظر لمس لطافت آن موها بود و به مراد قلبش رسید.
چنگ کرد انگشتانش را و کف دستش پایین افتاد:
-چته کیوان؟ چته خونه رو روی سرت گذاشتی؟
گاپ گاپ گاپ…
آوایش در مسیررو به گوش دیار میرسید.
هردو کف دستش را روی سینهاش به هم قفل کرد. وای…
چه کسی میخبر داشت دقایقی پیش، چه آتشی بین آن دو نفر شعله کشید؟
-خونه ای؟!
کیوان از آشپزخانه بیرون وارد شد.
با خیال راحت به خرید راهی شده بود؛ احتمالا خرید ویارانههای نگین.
-خونه ام.
به در اتاق دیار اشاره کرد و سیب گلوی دردناکش تکان خورد: بذار دیار استراحت کنه!
دیار دیده بست و پیشانیاش را به در چسباند. آوای شیرزاد اصلاً خوب به نظر نمیرسید و دیگر چگونه میتوانست از او مراقبت کند؟
-چرا نگاهات اینقدر قرمزه؟ نکنه تب داری؟!
نگاه کنکاشگر کیوان میدید پوست تیره شده و رگههای خونی نگاهان شیرزاد را.
شیرزاد سینهای صاف کرد و بار دیگر نیمنگاهی به در اتاق او انداخت.در واقع آدرنالین باعث روپا شدنش شده بود.
از این به بعد، کالیوپ کوچک خودش را در آن اتاق حبس میکرد؟
با انگشت شست، کف دست خود را نوازش کرد و برای در مشاهده کرد نبودن به اتاقش برگشت. به شدت نیاز داشت روی تخت بیفتد و چشم ببندد.
-از وقتی تو مریض شدی، همینجوری داری کشته به جا میذاری. بمون خونه، بذار چار تا بدبخت بیچارهی دیگه در ولین بمونن!
خودش را روی تخت انداخت و لعنت به بویی که میان تارهای بویاییاش گیر کرده بود. کیوان به دنبالش وارد شد:
-نه بابا! جدّی، گراهی شدی؟ ببینمت…
چگونه قلب دیار ساکت میگرفت که در اتاقش بماند؟
چه کسی به او رسیدگی میکرد؟
نه مادرش کنارش بود و نه…نامزدش!
لبهایش لرزیدند و بغض دردناکی در گلویش گیر کرد. چه حقیقت دردناکی!
او نامزد داشت…
نامزد داشت و دیار اینگونه مانند یک زن خونهخرابکن، برای آغوشی که نصیبش شده بود، نفس تند میکرد.
کف دستانش را روی صورتش گذاشت. گویی میان یک گودال بزرگ گیر کرده بود که نه توان بیرون رسیدن از آن را داشت و نه دلش را…
کاش کسی بود که مسیر را نشانش میداد.
هنوز به در چسبیده بود که صوتی تقتق آن، دخترک را ترساند.انگار کیوان قسم خورده بود که آنها را مقابل هم قرار دهد!
-دیار؟ اونجایی؟
گاهی خودمانی حرف میزد و گاهی جمع خطاب میکرد.
خودمانی شدنش برای وقتهایی بود که عجله داشت یا دلواپس نگین بود.
دیار لبی تر کرد و هولپاچه، کف دستی به موهای به هم ریختهاش کشید:
-ب…بله؟
-من دارم شیرزاد رو میبرم دکتر. حواست به نگین باشه!
دلواپسیای که در آن لحظه به دلش هجوم آورد، تمام شرم و خجالتی که دخترک را این پشت پنهان کرده بود، شُست.
فوراً روسری بزرگتری از روی رختآویز برداشت و روی موهایش انداخت.
لبهایش خشک شده بودند و هنوز به باز کردن در اقدام نکرده بود که کیوان بار دیگر با دلواپسی آوایش زد:
-دیار خانم؟ حالت خوبه شما؟
کف دستگیره را کشید و مقابلش که توقف کرد، او را با ماسک متوجه شد. روسری را گره زد:
-خوبم…خوبم!
پلک بست و دست به پیشانیاش کشید:
-شیرزاد بدجور داره تو تب میسوزه. لج کرده دکتر نمیاد. شما حواست به نگین باشه، ببینم چه میکنم باهاش!
آب دهانش را قورت داد و با دیدههای نمناک نگاهش را به در اتاق او دوخت:
-خواهش میکنم راضیشون کنید برن دکتر. این چند شامگاه، اصلاً خونه نیومدن. خواب کافی نداشتن. معلوم نیست بیرون هم غذا خوردن یا نه…بدنشون ممکنه ضعیف شده باشه، حتماً باید سرم بزنن!
و شاید پسربچهای تخس و نیازمند محبت، با نگاهان بسته به آوای ملودیوار او گوش میداد…
-والا من نمیدونم اگر واکسنش رو نمی زدیم چی به روزگارمون میاومد…اینم از واکسن!
او به طرف اتاق شیرزاد راهی شد و دیار همانجا مانند کسی که مجبور بود از دور نگاه کند، جا ماند.
هیچکدامشان نمیدانستند او حتی یک دوز از آن واکسنی که آنها قدرش را نمیدانند، نزده است.
-پاشو مرد حسابی…پاشو این شلوارو پات کن!
شیرزاد صدای دیار را شنیده بود و میدانست دخترک هنوز هم در جادهرو از حرکت ایستاده است.
توقف کرده است و با گند جمشاهده کرد شیرزاد، دیگر حتی برای سؤال کردن حال او به اتاقش نمیآید.
-کف دست از سرم بردار کیوان!
دیار ناخنش را جوید.
چرا اینقدر لجباز بود؟ حتما باید خدایی نکرده از پا میافتاد تا دکتر برود؟
قدمی پیش حرکت کرد و باز هم خود را نگاه داشت.
میشد آن لحظه را قاب کرد و شامگاهها روزگارها و ماهها به آن نگاه دوخت.
دیارک میتوانست آن لحظههای کوتاه را برای خود نگاه دارد. به زودی از این خانه میحرکت کرد…به زودی آنجا را ترک میکرد!
**
دکتر زونکنهایش را بالا پایین میکرد. لباسهای سفید رنگ و آن ماسکهای محافظ، تماماً آنها را پوشانده بود و شاید روزگارها میشد که به خانههایشان سر نزده بودند:
-ایشون رو زودتر به بخش انتقال بدید!
کیوان با دو لایه ماسک و آن کف دستکشهای پلاستیکی نگاه تنگ کرد و شیرزاد میخواست هر چه زودتر از شر آن سرنگها و آنژیوکت راحت شود.
-هنوز سرمش تموم نشده دکتر!
زن سرتا پا سفید زونکن را کف دست پرستار داد و نگاهش را به چهرهی عبوس شیرزاد دوخت:
-خوشامگاهختانه آزمایش کووید منفی بود. اما تضمینی نیست اگر تو بخش بچههای کووید بمونید و این ویروس رو نگیرید!
شیرزاد بیهوا از تخت کشیده شد و پاهایش را آویزان کرد تا کفشهایش را پیدا کند. حتی یک لحظهی دیگر آن جا نمیماند:
-من که اضافه کردم چیزیم نیست. جمع کن کیوان…گوشیمو چکار کردی؟
-جواب آزمایشتون منفی بود. ولی باید از پایین اومدن تبتون مطمئن بشیم. تو آزمایشاتتون علائمی از عفونت متوجه شده نشد. ولی باز هم باید دارو مصرف کنید!
داشت روی برگهی نسخه داروها را مینوشت که کیوان گوشی را از روی کشوی فلزیی اتاق برداشت:
-عزیز و عمهخانم یه طرف، رها یه طرف. خیلی زنگ زدن. جواب ندادم که مضطرب نشن!
رها!
چگونه آنقدر اعتمادبهنفس قلبشت که هنوز به شیرزاد زنگ میزد؟
و عزیز؟
اگر عزیز میدرک کرد شیرزاد هم نیاز به تیمارگری دارد، قطعاً برای کمک به دیار هم که شده، به آن خانه میوارد شد.
شاید هم دیار را به عمارت میفرستاد و خودش تنها آنجا میماند!
شیرزاد چسب آنژیو را در یک حرکت از رگش بیرون کشید و صدای پرستار را درآورد:
-چکار میکنید آقا؟ فعلا مرخص نشمتوجه شد. فقط اتاقتون عوض میشه!
کتونیهایش را از زیر تخت بیرون آورد و درحالی که آنها را پا میزد صوتی گراهی شدهاش به گوش رسید:
-من حالم خوبه. اما مطمئن نیستم اینجا بمونم و مریض نشم!
دکتر سری تکان داد و نسخه را به طرف کیوان گرفت:
-اگر بعد از این، باز هم تب داشتن، حتماً برای بستری شدن اقدام کنن تا آزمایشات بیشتری روشون انجام بدیم. فعلاً مشکل حادّی نیست و میتونید توی خونه هم ازشون مراقبت کنید!
شیرزاد موبایلش را هم برداشت و صفحه را روشن کرد.
تماسها و پیامهای رها را نخوانده حذف کرد تا نگاهش به نام او نخورد.
برنامهها داشت برایش!
جز او، عمه خانم چندین بار تماس گرفته بود و این پس از مدتها، کمی عجیب و نگرانکننده به نظر میرسید.
عمه خانم و…عزیز!
**
سرش را به صنقلبی تکیه داده بود و کیوان آرام آهسته رانندگی میکرد. میان خواب و بیداری بود و هنوز هم نتوانسته بود با عزیز تماس بگیرد. خودش هم دلیل آن تعلل را درک نمیکرد.
-خوبی؟
کف دست به شقیقهاش کشید. گلویش هنوز سوز داشت:
-خوبم. جواب عزیز رو که ندادی؟
کیوان چانه بالا انداخت:
-منتظر موندم حالت بهتر شه. نخواستم دلواپسش کنم!
شیرزاد از آنجا به نیمرخ کیوان نگاه دوخت. هردویشان ماسک به سر داشسریع:
-نگین میدونه؟
-چیو؟
-اینکه ماشینت رو پس گرفتی؟
کیوان آه کشید و ماشین را به راست کشاند:
-نمیدونه. ولی شیرزاد؛ آدم بدون ماشین فلجه!
نگاه از چهرهی کیوان گرفت و اخم میان ابروهایش جا خوش کرد.
کیوان و مادرش با هم آشتی کرده بودند و ممکن بود نگین هم به زودی دست رفاقت به طرف مادر کیوان دراز کند.
اگر آن دو به خانهی خودشان برمیگشتند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن