شیرزاد رکابی به تن داشت و دخترک بلافاصله پشت دیوار حرکت کرد. نگین حالا وارد اتاق شد و نگاهش مانند نگاه وحشت کردهی دیار مضطرب بود:
-چی شدی شیرزاد؟ سرفه داری؟
شیرزاد تلفن را قطع کرد و آن را روی تشک انداخت. یک لحظهی کوتاه مشاهده کرده بود دخترکی که به طرف اتاقش دوید و با مشاهده کردن شیرزاد خودش را پشت دیوار پنهان کرد.
نمیخواست داخل بیاید؟
-نه…کل تنم کوفته ست!
نگین میاطلاع داشت شیرزاد کمتر وقتی مریض میشود. حتی وقتی مریض میشد، آنقدری محکم بود که کسی متوجه بیماریاش نشود. ولی حال آن لحظهاش جوری بود که نگرانش میکرد.
-وایسا ببینم!
کف دست روی پیشانی برادرش گذاشت و با اینکه تن خودش آنقدرها هم خنک نبود، بالا بودن دمای بدن شیرزاد را بسیار خوب متوجه شد:
-خدای من…تب داری…دیااار؟
شیرزاد خودش را روی تخت انداخت و نگاههای داغش را روی هم قرار داد:
-شلوغش نکن!
دیار با بغض داخل رسید و خجالت را کنار زد.
خجالت و قلبخوری از او…
هیچ چیز جز متوجه شدن آن حال شیرزاد نمیتوانست اینقدر بترساندش. دخترک همین بود؛یک فرشته…
فرشته آمد و باعث شد نسیم خنک و ملایمی به صورت تبدار شیرزاد بخورد:
-خوبید؟من که بهتون اضافه کردم مراقب باشید!
کم مانده بود به گریه بیفتد و نگین هم به خاطر مضطربیاش متوجه آن نبود:
-تَببُر براش بیار تند… وای!
وای بیان کرد و هممسیر آن کف دست روی سرش گذاشت. آن ویروس لعنتی آنقدر ضعیفش کرده بود که نمیتوانست چند دقیقه پشت سر هم روی پا بماند. دکتر گفته بود حاملگی هم به ضعفهای ناشی از این مریضی دامن زده است.
-نگین خانم؟خوبید شما؟
شیرزاد که هنوز بغض دخترک را هضم نکرده بود، دید که دیار چگونه زیر بازوی نگین را گرفته است.
اینگونه پیش میراهی شد، حتماً طی چند روزگار آینده دیار هم درگیر میشد.
مگر آنها کِه بودند که این دختر، تمام این خطرات را برایشان به جان میخرید؟
آن هم وقتی شیرزاد دیشامگاه آنگونه سرش فریاد زد!
-بیاید ببرمتون اتاق. من بهشون دارو میدم!
-شیرزاد برو یه دوش بگیر. خدایا…این دیگه چه کوفتی بود که به جون ما افتاد؟
دیار نگین را به اتاقش برد و شیرزاد میاطلاع داشت طاما نمیکشد که به آن اتاق برمیگردد. مگر نمیاضافه کردند کووید باعث میشود حس بویایی از بین برود؟
پس این رایحهی لعنتی چه از جانش میمیل داشت؟ آن رایحه، گویی او را مجبور به عذرخواهی میکرد… مجبور به دلجویی…
شاید زیرا داشت او را به خودش معتاد میکرد.
-آقا شیرزاد؟ حالتون خوبه؟
پلکهای شیرزاد از هم فاصله گحرکت کردند. هیچوقت آنقدر ضعیف نشده بود که با یک بیماری از پا بیفتد. اکنون چه مرگش بود؟
این چه دردی بود که درمان نداشت؟
-دارید منو میترسونید!
حس کرد قطرهای روی گونهاش افتاد. یک جفت مردمک رقصان در آب، خیرهخیره نگاهش میکردند. مژههایی برگشتخورده که خیس بودند…همان مردمکهایی که دیشب از ترس فریاد او، تکان خوردند…
یک روسری سبزرنگ؛ یک سبز لجنی که پوست روشنش را جادویی میکرد.
-شیرزاد…آ….آقا شـ…
نمتوجه شد میان آن خلأ بزرگ و آن خوابآلودگی محض، چه بود که در تنش زلزله به پا کرد. که باعث شد مردمکهایش منقبض شوند و بیآنکه حتی به سؤالش فکر کند لب باز کرد:
-همش به اون روزگار فکر میکنم…اون جملهت…راست اظهار کردی؟
دیار با آشفتگی و گیجی ماسکش را پایین کشید و موهایش را زیر روسری فرستاد. اصلاً برایش مهم نبود مریض میشود یا نه!
شیرزاد داشت هذیان میگفت؟
-چیو؟
چشمهای نیمهباز و تبدار شیرزاد نقطه به نقطهی صورت آن دختر را میشناخسریع دیگر. داشت به خاطر شیرزاد گریه میکرد؟
همان پسرک ابلهی که هر بار دلش را میشکست!
-چیو راست اضافه کرده بودم؟
دیار او را از جان عزیزش بیشتر عاشق شد. دیگر مهم نبود رکابی به تن دارد یا حتی برهنه است. اینها هیچ اهمیتی نداشسریع.
-اینکه… عاشقم شدی!
مردمکهای دیار بهشدت تکان خوردند و هیچ انتظار این سوال را نداشت.
نکند او را با رها اشتباه گرفته بود؟
باید زبان بیصاحبش را کنترل میکرد که آن آقای همیشگی را تنگ اسمش بچسباند.
-پاشید لطفاً! من حموم رو آماده میکنم…یه دوش بگیرید حالتون بهتر میشه!
فاصله گحرکت کرد تا هرچه زودتر از آن اتاق بیرون بزند؛ اما حتی یک ثانیه نگذشته بود که بازویش میان انگشتان شیرزاد اسیر شد و تنش با یک حرکت از او روبهروی سینهی پر التهاب شیرزاد از حرکت ایستاد.
شیرزادی که در کوتاهترین زمان روی تخت نیم خیز شده بود و دخترک را نفس به نفس بیمار خودش نگاه داشت.
داغ بود تنش…مانند کورهی آتش!
نگاهانش جور دیگری مینگریسشتابزده…
و بگذار دخترک گمان کند که شیرزاد آنقدر بیمار است که حالیاش نیست چه کسی مقابلش ایستاده.
هردو به نفسنفس افتادند و دیار قبل از گوش دادن هر حرفی از جانب او، نالید:
-حالت خوب نیست. خوب نیستی…
اگر خوب نبود، آن همه زور از کجا میوارد شد؟
چرا نمیگذاشت یک سانتیمتر فاصله بگیرد؟
از یاد برده بود بیمار است و عقل از سرش پریده؛ حتی حالیاش نبود ممکن است با آن کلهی داغ، دخترکش را هم دچار کند:
-چرا وقتی میخندی همه میخکوب صورتت میشن؟
تنها کسی که میتوانست کف دست ببرد و دل دیار را از جایش بکند او بود. که بگیرد تمام جانش را و کف دست از تقلا برای برخاستن بردارد.
حتی اگر او را با نامزدش اشتباه گرفته بود، دیار میتوانست این لحظه را با جان و دل در یک قوطی دربسته حبس کند و آن را درون قلبش پنهان کند.
کاش میشد کف دستانش را دور صورت تبدار او قاب کند و بگوید هیچکسی…هیچ کسی در این جهان پیدا نمیشود که بهاندازهی دیار عاشقش باشد.
-هوم؟ جواب بده… چرا به روی همه میخندی و نوبت من که میشه، نگاه میدزدی؟
این نگاه رنگ جنون داشت. آن چشمها انگار داشتند سانت به سانت اجزای چهرهی یک عروسک را از بر میشدند تا طرحش را بزنند.
-با… منی؟
بغض کرد و لرزیدن لبهایش، باعث درماندگی نگاه مردی شد که این چند روزگار سنگینی یک دنیا را روی شانههایش حس کرده بود.
پر از گلایه بود دخترکی که روزگاری میان تاریکی، به جای کسی دیگر بوسیده شد و اکنون هم نمیتمایل داشت با زنی دیگر اشتباه گحرکت کرده شود.
-میشه بذاری برم؟ ممکنه کسی بیاد…
نفسهایش به پوست داغ لبهای شیرزاد میخوردند.
مرد میتمایل داشت دست ببرد و آن روسری را از سرش بردارد. آخر یک طره از فرفریهایش کنار گونهی دخترک بازی بازی مسیر انداخته بود و او میخواست یک نمای کامل از آن داشته باشد.
ولی شاید اگر کوچکترین حرکتی میزد پرندهی کوچک میجست از میان دستانش:
-تقصیر توئه…همه چی تقصیر توئه!
دیار منظورش را نمیدرک کرد. حتی گرمای نفسهایی که به لبهایش میخورد باعث نمیشد به یاد آورد که این بیماری واگیردار است و اگر او هم مریض شود دیگر کسی نیست که از این همه بیمار مراقبت کند.
و شیرزاد؟
خماریِ نگاهش، روی یک جفت لب جا مانده بود. یک جفت لب و یک کف دسته موی پیچ و تاب دار… تب داشت دیگر!
میتوانست به عوضیترین مرد شهر تبدیل شود و کسی از او خردهای نگیرد.
شاید اگر بار دیگر او را میبوسید، همهی این مخمصهها تمام میشد.
تمام میشد حس مالکیت و ولعی که به این دختر داشت.
تمام میشد و سینهی وولیندهاش آرام میگحرکت کرد.
آری…همهاش به خاطر او بود…مقصر بود به خاطر تمام فشاری که روی دوش شیرزاد افتاد. مقصر بود به خاطر این تب…این بیماری…این همه ضعف…این همه آشغال بودن!
دیار خط نگاه او را بهشدت خوب گحرکت کرده بود که با دل وحشی شدهاش کف دستش را به تاج تخت گراهی شد تا هرچه زودتر بگریزد. اما شیرزاد خیلی زودتر از او کف دستش را خواند.
فقط چند میلیمتر مانده بود تا خراب کردن منزلاش. فقط چند میلیمتر مانده بود تا جهنمی که داشت یکپارچه او را میسوزاند و برداشت…
کف دستهایش بیمهابا روسری را از سرش برداشسریع و آن بخش پر از تمایل داشتن مغزش، چه میمتوجه شد بیماری چیست، ویروس واگیردار چیست، محرم و نامحرم چیست، تعهد و نامردی چیست…آن لحظه هیچچیز نمیتوانست منصرفش کند!
-هیــع…
دیار بود که با مردمکهای گرد شده از فاصلهی نیم میلی متری نگاهش میکرد و این نگاه مضطرب و گرم بچگانه، دل نابکار شیرزاد را بیشتر به تب و تاب میانداخت.
تا بینیاش را تا بناگوش او بکشاند و پر از حس پچ بزند:
-اینجوری نگاه نکن…
دیار حتی نمیتوانست آب دهانش را قورت دهد. داشت چه اتفاقی پیش میرسید؟
چرا تکانی به خودش نمیداد؟
شیرزاد داشت میان آن رایحهی لعنتی دست و پا میزد؛ یک کف دستش را پشت سر دخترک برد و کشی که دور موهای بافته شده اش گره زده بود را باز کرد.
– نگاهاتو گرد نکن!
وقتی موهایش یکی یکی باز میشدند، هیچ تقلایی برای گریختن نبود.
سست شدن تن دیارک عاشق باعث شد کف دست دیگر مرد با حسی فراتر از میل داشتن پشت گردن او بلغزد.
ترس داشت از فرارش…ترس داشت از تمام شدن آن لحظه…
بینی اش را از بناگوش نرم و سفیدش، درست تا میان موهای باز شده اش کشاند و ایست دلی اش نزدیک بود؟
بدون لحظهای مجال تکان خوردن ، بوی خوش و لطافت گیسوانش را از آن سینهی پرخواهشش کرد.
جوری که گویی در جهان هیچ عطری خوشبوتر از آن، پیدا نخواهد شد.
هنوز لبهایش برای مهر زدن روی پوست نازک گلویش پیش نیامده بودند که آوای بسته شدن دروازهی حیاط، شانههای دیار را از جا پراند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن