نگین با سگرمههای گره خورده محتویات درون کاسه را هم زد و حواسش به رگ ورم کردهی کنار گردن شیرزاد نبود. قطع به یقین اگر حرص خوردن او را میدید شاید میتوانست همان لحظه دیار را بیرون کند.
-کیوان نیومد مادر؟ یه زنگ بهش بزن!
نگین نگاه چپش را از حد فاصل بین صنقلبی دیار و جهانبخش گحرکت کرد و آن را به عزیز داد:
-نمیاد؛ قرار بود بره متوجه شدن مامانش اینا!
رها هم بالأخره خاموشی را شکست و او هم میتمایل داشت این جوء سنگین را عوض کند. شاید رها هم مانند نگین تا چند ثانیه قبل به آن دو نفر نگاه دوخته بود.
-آشتی کرمشاهده کرد؟
نگین بالأخره قاشقی در دهان گذاشت و علیرغم اینکه از دیزی خوشش نمیرسید لحظهای با نگاهان برّاق به کاسهاش نگریست. چقدر لذید به نظر میرسید:
-من نه! مامانش بهشدت میخواد بیاد که آشتی کنیم. ولی قلب من به این آسونی ازشون پاک نمیشه!
عزیز لیوان دوغ را کنار دست شیرزاد گذاشت:
-اینقدر کینهای نباش دختر؛ اونم مادره. فهمیده داره نوهدار میشه ذوق داره. کیوان بنده خدا بین شما دوتا تحت فشار قرار گحرکت کرده!
نگین دیدهانش را در حدقه چرخاند و قاشق دیگری در دهان گذاشت. بحث درمورد آن زن را اصلا دوست نداشت.
-ولی به نظر من خودشو اذیت نکنه. در هر صورت نگین حاملهست و انرژیهای منفی و سمی براش خوب نیست. با ساکتش بارداریتو تموم کن و بعد از اون تصمیم بگیر دوست داری اون زن رو ببینی یا نه!
نگاه سنگین عزیز روی رها مانده بود. جلوی خودش را میگحرکت کرد که چیزی نگوید. مشکلی پیش نیاید. ناراحتی درست نشود. اما سر قلبش میماند اگر این را هم نمیگفت:
-یعنی زنی که اینقدر منتظر اومدن نوهش بوده رو محروم کنه از این لذت؟ اونم برای پسرش آرزوهایی داشته. ما هنوز نمیدونیم مشکل بین نگین و اون بنده خدا تا چه حد بوده!
رها مستقیماً به شیرزاد نگاه میکرد و شاید میمیل داشت روشنش کند که فخری دارد به او متلک میاندازد. ولی شیرزاد در باغ این حرفها نبود.
تنها چیزی که میمتوجه شد فاصلهی کم بین آن دو بود.
اینکه جهانبخش جلوی کف دست دیار نان میگذاشت. لیوان دوغ میگذاشت. حتی میدید که چگونه سر کنار صورتش خم کرده و پچپچهایش را به گوش دیار میرساند.
دیار سرخ شده را میمتوجه شد و چیزی مدام در سرش تکرار میکرد:
“باید فکری به حال این وضعیت مسخره بکنی!”
“باید فکری به حال این وضعیت مسخره بکنی! ”
نگین بینیاش را چین داد و تکیهاش را به صنقلبی زد:
-حتی نمیخوام روی بچهمو ببینه. داغ مشاهده کردن بچه رو به دلش میذارم. پولاشو جمع کنه بده به خورد دولیداش ، زنیکهی کثافت. حتی به ماشین زیر پای کیوان هم رحم نکرد. فکر میکنه میریم التماسش. ناهیـد؟ یه کم گوشت کوبیده میاری؟
-نگاه خانم. الان!
نگاه خیره و آزرده عزیز روی صورت دخترش مانده بود و نمیدانست کینهی شتری این دختر به چه کسی حرکت کرده است.
-میترسم از روزی که پشت سرت آه بکشه… من از آه یه مادر میترسم نگین!
-نترس قربونت برم. آه و نفرین بیجا هیچکسو نکشته!
و بدیاش این بود که فخرالسادات حتی نمیدانست آه آن زن بیجاست یا نه…
***
از این طرف اتاق به آن طرفش قدم برمیداشت. مسیر اتاق را…مسیر پذیرایی را صاف کرده بود دیگر. حتی وقتی غروب به مغازه راهی شد، شاهپور کلافگیاش را مشاهده کرده بود و کاری از کف دستش برنمیوارد شد .
دست به موهایش میکشید. حتی گاهی با تیپا جسمی خیالی را به هوا پرت میکرد.
مینشست روی تخت و پاهایش روی زمین ضرب میگراهی شدند.
به آینه خیره میشد و به جای خودش، مدام آن صحنه را میمتوجه شد.
به دستانش خیره میماند؛ حتی وقتی میتمایل داشت آنها را بشوید.
به انگشتانش مینگریست و لحظهای که آن حولهی لعنتی را روی سینهاش فشرد را به یاد میآورد.
و اعترافش سخت بود…
آن لعنتی دیگر از نظرش یک دختر نوجوان مشاهده کرده نمیشد. آنچه شیرزاد متوجه شد، تمام تصورش را بر هم زده بود و میشد بمیرد و فراموش کند ظهر امروزگار را؟
لعنت…او یک زن تمام و کمال بود!
گوشی را از کنارش چنگ زد و بیمعطلی شمارهی عزیز را گرفت. هیچ کاری از دستش برنمی وارد شد؛ هیچ کاری!
-بیداری شیربچه؟
کف دست به پیشانیاش گراهی شد. چگونه میگفت؟
-سلام ننه!
-سلام قربونت برم. خوبی؟ چرا صوتت همچینه؟
شیرزاد گلویی صاف کرد و از جایش کشیده شد. باید بهترین کلمات را پیدا میکرد. ولی باز هم میدانست ممکن است عزیز شک کند.
-خوبم. خوبم…تو چطوری؟
-شکر؛ بد نیستم مادر. امروزگار بهشدت بهم خوش گذشت!
نفس سنگین و عمیق شیرزاد از گلویش خارج شد. نمیشد که بدون اظهار کردن حرفش خداحافظی کند.
تا صبح، خواب به چشمش نمیرسید.
-چیزی میخوای بگی قربون سرت؟
شیرزاد باز هم سینه صاف کرد و چرا اینقدر سخت بود؟
-نه چیز خاصی نبود! همین جوری زنگ زدم حالتو بپرسم!
فخری. لحظهای سکوت کرد و ندید شیرزاد چگونه مُشت روی تشک تخت کوبید:
-فدات بشم من. مواظب نگین هستی مادر؟وقتی میراهی شدید یه کم رنگپریده به نظر میرسید. خودش گفت خوبه؛ اما تو بازم حواست بهش باشه!
شیرزاد آن مشت را بالا آورد و بهآرامی روی شقیقهی خودش کوبید:
-دیده… چشم… فقط…
-فقط چی مادر؟ خوبه دخترهی سرتق؟ مغروره چیزی به روش نمیاره تا لحظهی آخر!
-نه خیالت راحت از این لحاظ غرور مرور حالیش نیست. شامگاه تا صبح، صبح تا شامگاه تو کف دستشویی عوق میزنه!
-این دیگه اقتضای حالشه مادر. نمیتونه خودشو نگه داره که!
-عزیز؟
این صدا زدن وسط مکالمه، یعنی یک موضوع مهم هست. یک موضوع که برای اظهار کردنش من من میکنم!
-داری نگرانم میکنی بچه. بگو اونی که هی قرقرهش میکنی رو!
لبانش را روی هم فشرد و پلک زد. باید میاظهار کرد. باید!
-میگم…دیار…
هر مدت نام دیار وسط میوارد شد، فخری خود به خود رنگ میباخت و دلواپس میشد. ولی گوش دادن نامش از زبان شیرزاد، اوضاعش با همه چیز فرق داشت. یک فرق بزرگ که باعث میشد نگاهان زن به برق بنشینند.
-خب؟ دیار؟
شیرزاد پای دیوار راهی شد و محکم ضربه زد. پایش درد گحرکت کرد، اما مهم نبود:
-تنها میخوابه تو اون خونه؟ چرا نمیاریش پیش خودت؟
-یعنی بیارمش تو عمارت؟ منظورت اینه؟
نه…البته که نه…این میتوانست نفسهای شیرزاد را شتابزدهتر کند:
-بیارش پیش خودت؛ تو اتاق خودت. یکی پیشت بمونه بهتره!
لعنت به شیرزاد و دروغ هایش. میاطلاع داشت به خاطر دلواپسیاش برای حال عزیز نیست دیگر. نه؟
-نمیاد مادر. دختره علیرغم مهربونی ذاتیش، قوانین سفت و سختی داره. حتی یه لقمه غذا هم اینجا نمیخوره. خودت که امروزگار متوجه شدی!
پایش باز هم روی زمین ضرب گرفت :
-یعنی چی؟ اون خونه امنیت نداره. یه دختر تنها رو چطور از خودت جدا میکنی؟
لحن عزیز کم کم نرمتر میشد. اگر او درد اولادش را نمیفهمید که مادر نبود!
-شامگاها درو از پشت قفل میکنه. نگهبان هم دم دره. اما خب اینام تا یه مدت جواب میده. نمیشه دختره تا ابد تنها بمونه!
از کلامش منظور داشت و شیرزاد از منظور پشت آن متنفر بود.
-هوم؛ میدونم واسه جهان لقمه گرفتیش. اینجوری میخوای ازش مواظبت کنی؟
عزیز باز هم مکث کرد و این بار نفسی از روی سرخوشی گراهی شد:
-تنها آرزوی قلبی من خوشامگاهخت شدن این دختره. مولینش دست من ولینت داده؛ هر کاری واسه عاقبت به خیر شدنش میکنم!
کف دست شیرزاد میمیل داشت با شدت روی دیوار فرود آید ولی میان راه سرعت آن را گراهی شد و با صورتی سخت شده بهآرامی آن را به دیوار چسباند.
حرفی نداشت برای اظهار کردن. هیچ حرفی نبود و میشد تلفنش را بشکند؟
-شیرزاااد؟
سیب گلوی خشک شدهاش تکان خورد. میتمایل داشت با عزیز خداحافظی کند و این آوای نالان نگین بود که به گوش فخری میرسید ولی شیرزاد نه…
-داداش؟اونجایی؟
-آوای نگینه؟
توجه شیرزاد به آن طرف جلب شد و با عضلاتی منقبض شده نگاه به در دوخت. چهار چوبی که نگین با بیحالی به آن تکیه داده بود و…
در یک آن چشمهای شیرزاد پایین سر خوردند و مشاهده کردن شلوار خونین خواهرش توانست مردمک هایش را جابهجا تکان دهد.
-یا زهرا …نگیننن چی شدییی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن