هنوز هم صحنهی وحشی مقابلش را هضم نکرده بود که در نیمهباز هول خورد و قبل از کامل باز شدنش، صدایی در خونه پیچید:
_دیار؟ کجایی؟
آوای مردانهی جهانبخش بود. مردمکهای شیرزاد در کسری از ثانیه به طرف در جهش کردند و تا قامت او در چهارچوب از حرکت ایستاد، دخترک ریزجثه پشت هیبت بزرگ شیرزاد پناه گرفت. جایی بین دیوار و شانههای پهن او که اجازه نمیداد او دیده شود.
و جهان، به جای قامت کوچولوی دیار، با غول گندهبکی مانند شیرزاد روبه رو شد.
مردمک هایش، صورت شیرزاد را کاویدند:
_اینجایی ؟ دیار کجاست؟
پلکش تیک گرفت و شانهاش را به دیوار نزدیک کرد. اگر جهان او را با آن وضعیت میمشاهده کرد؟
_همواره همینطور بیخبر در اتاقشو باز میکنی؟
حرص نهفته در صدایش مشهود بود و جهان آن را دریافت کرد. اخم هایش در هم راهی شدند و دخترک آن پشت، از این همه نزدیکی به شیرزاد داشت جان میداد.
کمرش را به دیوار چسبانده بود که پاهای برهنه اش مشاهده کرده نشوند. و حضور شیرزاد کمک بزرگی به پنهان ماندنش میکرد.
_نمشاهده کردم رو رها اینقدر حساسیت به خرج بدی. صلاح در اتاق دختری که تو خونهی خودم حیات میکنه هم با توئه؟
فکش قفل شد. قلبش میخواست فک جهان را هم پایین بیاورد. میمیل داشت آنقدر او را بزند که نتواند از جایش کشیده شود.
_زیرا تو خونهی توئه نمیتونی هر وقت قلبت میل داشت اون در رو باز کنی!
جهان پوزخندی زد و عقبعقب از اتاق خارج شد. ولی قبل از رفتن، توانست بمبی را درون شیرزاد به کار بیاندازد:
_تو تمرکزت رو بذار رو نامزد خودت. منم سعی میکنم تا وقتی تکلیف من و اون دختر مشخص نشده مراعات کنم!
از در خارج شد و نگاه آخرش، مانند بالا بردن پرچم جنگ بود.
مانند رجزخوانی قبل از آن!
رفت و آتشی در سینهی مرد روشن کرد. چنان که برگردد و در کسری از ثانیه، بازوهای برهنهی دخترک را چنگ بزند:
_تو خونهای که مرد مجرد هست چرا لخت میشی؟ ها؟
صدایش بهآرامی بود، ولی کم از غرش نداشت. این خشمی که به جانش افتاده بود را خودش هم درک نمیکرد. آن عصیان سوزنده که میاظهار کرد برو و آن لعنتی را زیر مشت و لگد بگیر.
چه تکلیفی میان او و دیار بود که میمیل داشت روشن شود؟
-لُـ… من…که این کارو نکردم!
حتی برای اظهار کردن کلمهی لخت خجالت میکشید و اکنون فقط میتمایل داشت شیرزاد برود.
-پس این چیه؟ این چیه دیار؟ این چیـــه؟
موییرگهای قرمز چشمان شیرزاد او را میترساندند.
نگاه معصوم دخترک سراسر شرم و ترس از قضاوت شدن، در دیدهانش جای گرفت و دستان کوچکش تمام توانشان را به کار بردند که حوله از روی سینه اش نیفتد:
_تا حالا کسی بیخبر نیومده بود آخه… من فقط میل داشتم لباسمو بردارم… ولی… ولی مشاهده کردم… نیست!
میان تمام خشم و حرصی که درونش بیداد میکرد، ذهنش ندا میداد که از این نزدیک، لب هایش چقدر بوسیدنی، چقدر زیبا به نظر میرسند.
ترس نشسته در نگاهش میتوانست شیرزاد را از رفتارش پشیمان کند. مانند همیشگی…
سیب گلویش برای چندمین بار تکان خورد و فشار انگشتانش که روی بازوان دیار، رد به جا میانداختند را برداشت.
بوسیدنش چه طعمی داشت؟
شیرزاد قبلاً طعمش را چشیده بود.
چشیده بود و لعنت به او که هیچگاه نتوانست آن طعم را از یاد ببرد.
حتی متوجه نبود که سرش هر لحظه فاصله را با صورت کوچک او کمتر میکند.
که نزدیک و نزدیکتر میشود…
-میشه… از اتاق برید تا من لباسامو بپوشم؟ من دارم میمیرم از خجالت!
داشت باز هم به قعر آتشگاهی که دخترک او را به آن دعوت میکرد پرت میشد. داشت به طرف صورتش خم میشد که این بار، دیار بود که بدون معطلی و با تپش قلبی غیرقابل کنترل، خودش را داخل حمام پرت کرد.
از جلوی دیدهان شیرزاد محو شد و حالا آب سردی بود که روی سر و صورتش ریخته میشد.
شیرزاد میخواست چه غلطی بکند؟
دستانش را به صورتش کشید و نمناک بودنشان، رگ دیوانگیاش را بالا آورد.
نفس کشید. مانند آشفتگان نفس کشید و این بوی تن خیس خوردهی آن عروسک بود؟
اگر آن حوله چند سانتی متر پایین تر میافتاد؟
قطعاً شیرزاد نابود میشد دیگر…
کف دستها بالا راهی شدند و میان موهایش چنگ شدند.
به یک سیلی نیاز داشت.
به یک مشت!
غرید و تمام توانش را برای بیرون رفتن از آن منزلی لعنتی به کار برد.
اما این آوای خجالتزده و لرزان دیار بود که آتش به خرمن دیوانگیاش میانداخت:
-لطفاً… لطفاً قبل راهی شدن، کوله پشتی منو… بندازید تو اتاق!
قبل از اینکه در آن حمام را باز کند و دیوانگی امروزش را به نقطهی اوج برساند، نگاه گرداند و کوله را پیدا کرد.
گویی حتی از آن کوله هم میهراسید که مانند یک بمب ساعتی آن را برداشت و در کمترین مدت، داخل اتاق پرت کرد.
تمام شد؟
با بیرون انداختن خودش از آن خونهی سرایداری، پایان بخشید به جنونی که داشت او را به دویدن به طرف آن حمام دعوت میکرد.
جلو حرکت کرد و روی اامان پله نشست. سرش را میان دستانش گرفت.
باید میحرکت کرد و نباید میرفت.
باید میرفت، چراکه ماندنش به صلاح نبود.
نباید میحرکت کرد، زیرا ممکن بود هر آن سر و کلهی جهان پیدا شود.
نفس شتابزده کرد و سینهاش مانند یک دوندهی المپیکی محکم و محکم بالا میوارد شد.
مشت هایی را که روی زانوهایش تکیه داده بود باز کرد.
این کف دستها چه چیزی را لمس کرده بودند؟
با اینکه دیگر اثری از آن رطوبت وجود نداشت مرد میتوانست به یاد آورد خیسی جولیندهی روی پوستش را!
باید ساکت میشد و شیرزاد برای آن، نیاز به یک ساکتبخش قوی داشت.
یک خوابآور.
شاید یک داروی بیهوشی!
ندانست چند دقیقه گذشت و مانند یک نگهبان آن جا نشست. ندانست چقدر آنجا منتظر ماند تا کسی هوس اینکه سراغ دیار بیاید به سرش نزند.
صوتی قدمهای کوتاه و آهسته دیار که پشت سرش گوش داده شد، سرش را از میان کف دستانش بیرون کشید.
دلش داشت میلرزید.
کف دستانش هم.
ولی حتی لحظهای کوتاه نگاهش را برای دیدن آن لُپهای سرخ و آن نگاه شرمزدهی پر از خجالت بالا نیاورد:
-مسیر بیفت؛ همه منتظرن!
دیار دستان عرقکردهاش را در هم چلاند. روزها به خاطر اینکه او مرد متعهدی بود که نمیتوانست به او نزدیک شود، گریست…افسرده و افسرده شد.یک دختر سرخورده و تنها!
ولی بعد از آن شب …بعد از وقتی که راحتی بین جهان و رها را متوجه شد…بعد از وقتی که متوجه شد آن دو ممکن است برای مردی مانند شیرزاد برنامه ریخته باشند، دیگر جلوی دلش را نگرفت.
اگر عاشق او بودن یک گناه کبیره بود، دیار آن را به جان میخرید.
قلبقلب کرد برای اضافه کردن… نوک زبانش میرسید و میرفت. اما پشت کردن شیرزاد و قدم برداشتنش، در ترمتوجه شد را به رویش بست:
_عزیزجون حق داره وقتی شما رو میبینه براتون اسپند دود میکنه!
آوای ظریف و خجالتی دیار بود که قدمهای شیرزاد را متوقف کرد.
مردی که تمام فکر و ذهنش این بود که گیریم امروزگار را در اتاقش نگهبانی داد. فردا چه میشود؟
فردا و فرداهایی که ممکن بود باز هم سر و کلهی جهانبخش پیدا شود.
با این افکار میتوانست جهان را سربهنیست کند!
-وقتی پشتتون پناه گرفتم، احساس کردم به یه کوه پناه بردم!
گرومب …گرومب…گرومب…
این صوتی دل شیرزاد بود.
خدا لعنتش کند. این چه مزخرفی بود دیگر؟
اگر نگاهش میکرد نمیگذشت.
آری…خدا شیرزاد را بکشد!
هوای بوسیدن آن دختر چنان در سرش افتاده بود که اگر آن افسار شل شدهی لعنتی را نمیکشید، گند به بار میآورد.
و این یک اعتراف مریضگونهی نفرینشده بود!
نیم نگاهی به عقب انداخت و وقتی پر دامن لباسش را متوجه شد، وقتی ساق پاهای پوشیده در جورابش را مشاهده کرد، کف دست به گلویش کشید. سرعت بخشید به قدم هایش و دیگر حتی ثانیهای منتظر نماند.
زین پس چشم دوختن به صورت آن دختر ممنوع … اصلا حرام باشد!
و باز هم قانونی که در شهر بی در و پیکر شیرزاد وضع شده بود و…کسی آن را اجرا میکرد یا نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن